Uzasadnienie
N. D. i J. D. w dniu.[...] grudnia 2002 r. złożyły do Burmistrza pismo, które zostało potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami wymiarowymi za lata 1998 -2001. W uzasadnieniu wniosku podniesione zostało, iż decyzje wymiarowe są nieprawidłowe i niezgodne z Ordynacją podatkową.
Burmistrz w dniu [...] lutego 2003 r. wydał decyzję sygn [...], którą odmówił wznowienia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1998-2001 zakończonymi ostatecznymi decyzjami Burmistrza Gminy Miejskiej nr [...]. W uzasadnieniu decyzji lakonicznie nadmieniono, iż nie zachodzą przesłanki przewidziane w art.240 ustawy Ordynacja podatkowa, a zatem brak jest podstaw do wznowienia postępowania.
W dniu [...] lutego 2003 r. strony wniosły odwołanie od w/w decyzji Burmistrza S.. Nadmieniły, że powyższa decyzja godzi w ich egzystencję oraz narusza przepis art 32 Konstytucji Rp. Dodały, że sposób naliczenia podatków przez organ podatkowy jest niezgodny z prawem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2003 r. sygn. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż zdaniem Kolegium nie zachodzi żadna z przesłanek przewidzianych w art. 240 ustawy Ordynacja podatkowa.
Na wyżej wymienioną decyzję złożona została skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której powtórzone zostały zarzuty odwołania. W szczególności podniesiono, iż skarżące są właścicielami gospodarstwa rolnego o pow. 1.40 ha dlatego też bezzasadnie dodatkowy grunt o pow. poniżej 1 ha został objęty podatkiem gruntowym (od nieruchomości). Zauważono również, iż grunty będące przedmiotem opodatkowania są VI klasy w związku z czym nie podlegają opodatkowaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoją argumentacje wnosząc o oddalenie skargi.
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga na uwzględnienie zasługuje z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego. Organy podatkowe obu instancji stosując procedury wznowienia postępowania dokonały bowiem naruszenia prawa w samej procedurze stosowania przepisu art. 240-246 Op.
Zwrócić należy uwagę, iż w sprawach wznowienia postępowania związanych z decyzjami ostatecznymi procedura jest bardzo sformalizowana. Zgodnie z art. 243 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (jest to tak zwana faza wstępna). Takie postanowienie o wznowienie postępowania otwiera następną fazę postępowania tj. postępowanie rozpoznawcze. Postanowienie o wznowienie postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 243 Ordynacji podatkowej i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 245 Ordynacji podatkowej.
Drugim zatem etapem postępowania o wznowienie jest tzw. faza rozpoznawcza, której celem zgodnie z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy,będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczej można mówić o następnej fazie postępowania o wznowienie, a mianowicie o tzw. fazie decyzyjnej. Organ w tej fazie wydaje decyzje na podstawie art. zgodnie z art. 245 § 1 pkt.1,2,3 lub 4 Ordynacji podatkowej. W przypadku gdy na tym etapie stwierdzi brak przesłanej z art. 240 wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej w oparciu o art. 245 § 1 pkt. 1 cyt. ustawy. Podkreślić więc jeszcze raz należy, iż z treści art. 243 określającego skutki postanowienia o wznowieniu postępowania wynika, że decyzję o odmowie wznowienia postępowania organ podatkowy może wydać tylko w wypadkach, gdy z żądaniem wystąpiła osoba, która nie jest stroną w sprawie lub, gdy żądanie pochodzi od strony nie mającej zdolności do czynności prawnych, działającej bez przedstawiciela ustawowego bądź w sposób oczywisty można wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji. (por. Ustawa ordynacja podatkowa. Komentarz.- C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huhla. Dom Wydawniczy ABC)
Odmowa zatem wznowienia postępowania następuje tylko i wyłącznie ze względów formalnych, a nie merytorycznych dlatego zaskarżona decyzja jak i poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji narusza w tym zakresie prawo.
Zwrócić również należy uwagę, iż w niniejszej sprawie zapadło sprawie zapadło jedno rozstrzygnięcie dotyczące odrębnych spraw. Zaskarżona decyzja rozstrzyga kilka spraw podatkowych, gdyż mamy tutaj do czynienia z kilkoma odrębnymi stosunkami materialnoprawnymi, co do których powinny być wydane odrębne decyzje administracyjne. Podatek od nieruchomości jest bowiem podatkiem o charakterze rocznym i dlatego też decyzje w sprawie wymiaru tego podatku są wydawane odrębnie na każdy rok podatkowy. Również rozstrzygnięcia w sprawie wznowienia postępowania winny być wydane odrębnie.
Przepisy ordynacji podatkowej nie zawierają bowiem normy prawnej, która przewidywałaby możliwość wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania dotyczącego dwóch lub więcej spraw tej samej strony. Przepis art. 166 ordynacji podatkowej dopuszcza taką możliwość (prowadzenie jednego postępowania) tylko wtedy gdy postępowanie dotyczy więcej niż jednej strony i gdy prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej, w sprawach, w których właściwy jest ten sam organ podatkowy a wiec w sytuacji faktycznej i prawnej innej niż ta, która wystąpiła w niniejszej sprawie. Należy dodać, iż poza uregulowaniem zawartym w art. 166 Ordynacji podatkowej nie ma w procedurze podatkowej przepisu przewidującego połączenie dwóch lub więcej toczących się już spraw tej samej strony do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
W związku z powyższym, stwierdzając naruszenia prawa procesowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 tej ustawy.