Uzasadnienie
We wniosku z dnia 25 lutego 2005r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. o wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego w sprawie właściwości organu podatkowego w zakresie podatku akcyzowego uregulowanego w art. 13 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.)
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. odmówił wydania interpretacji podnosząc w uzasadnieniu, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.
- przez przepisy prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych oraz przepisy wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych. Zapytanie skierowane przez stronę nie dotyczy natomiast "zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego", ponieważ dotyczy interpretacji przepisu art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej, co w świetle art. 14a powołanej ustawy nie podlega pisemnej interpretacji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wnosząc o jego uchylenie podniosła, iż wniosek nie dotyczył interpretacji art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ intencją strony było wyjaśnienie kwestii właściwości organu podatkowego w zakresie podatku akcyzowego uregulowanej w art. 13 ustawy o podatku akcyzowym
Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że zgodnie z treścią art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego został skierowany do Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł., który stwierdzając, iż jest organem niewłaściwym w sprawie przekazał wniosek Naczelnikowi Urzędu Celnego w P.. Wobec jednak zaistniałego sporu kompetencyjnego pomiędzy organami podatkowymi, który wymagał rozstrzygnięcia przez Ministra Finansów, Dyrektor Izby Celnej w Ł. obowiązany był utrzymać w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W skardze na powyższą decyzję skierowanej do sądu administracyjnego strona skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 14a § 1 w związku z art. 170 § 1 oraz art. 7 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 14 a § 5 w związku z art. 170 § 1 i art. 13 powołanej ustawy, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub stwierdzenie jej nieważności.
Decyzją z dnia [...] wydaną w oparciu o przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Dyrektor Izby Celnej w Ł. uwzględnił skargę i uchylił w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania sądowego. Należy dodać, że decyzja ta nie stała się przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego.
W piśmie procesowym z dnia 26 września 2005r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, strona skarżąca wskazała, iż podtrzymuje skargę i wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłączenie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie, decyzją z dnia 8 września 2005r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną do Sądu decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji właściwego w sprawie interpretacji. Decyzji tej nie zakwestionowano, co oznacza, że wobec braku przedmiotu zaskarżenia, którym była decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], dalsze prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowy stał się również wniosek strony skarżącej o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zawarty w piśmie procesowym z dnia 26 września 2005r., ponieważ decyzja, której dotyczy została już wcześniej wyeliminowana z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy, Sąd stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 201 § 1 powołanej ustawy.