Uzasadnienie
W dniu 22 sierpnia 2014 roku D. G. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku określającą jej przybliżone zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok wraz z odsetkami za zwłokę i dokonującą jego zabezpieczenia na majątku podatniczki. W skardze zawarty był wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi na wezwanie sądu pełnomocnik skarżącej nadesłał wypełniony formularz PPF wnosząc o przynanie skarżącej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz akt sprawy wynika, że skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest jej emerytura w wysokości 1.972 zł brutto oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 206 zł. Z dochodu tego w związku z zajęciem komorniczym potrącana jest kwota 492 zł z tytułu egzekucji administracyjnej Skarżący nie posiada żadnego majątku, ustalone przez organ podatkowy miesięczne koszty utrzymania wnioskodawczyni zamykają się kwotę ok 160 zł (opłaty za gaz, prąd, telewizję i telefon) dodatkowo skarżąca opłaca składkę na ubezpieczenie PZU w wysokości 35 zł miesięcznie oraz do końca 2014 roku spłaca kredyt, którego miesięczna rata wynosi 760 zł.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek jest częściowo zasadny.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz akt sprawy wynika, że D. G. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest jej emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w wysokości ok. 2180 zł brutto, z której w związku zajęciem komorniczym skarżącej do wypłaty przypada kwota 1.352 zł. Skarżąca nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Ustalone w postępowaniu podatkowym miesięczne koszty jej utrzymania zamykają się kwotą ok. 160 zł. Dodatkowo ok. 35 zł miesięcznie stanowią wydatki strony z tytułu ubezpieczenia w PZU, do końca 2014 roku spłaca ona również kredyt, którego miesięczna rata wynosi 760 zł. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w sprawie niniejszej (500 zł) oraz treść art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dlatego, w celu zachowania prawa do sądu, zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 200 zł. Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych uznać należy za niezasadny.
Partycypacja w kosztach postępowania jest bowiem obowiązkiem strony nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem koniecznego utrzymania dla siebie, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Wniosku o przyznanie prawa pomocy nie może też uzasadniać preferencyjne traktowanie przez skarżącą jej zobowiązań prywatnoprawnych z tytułu zaciągniętego kredytu. Przyznanie pierwszeństwa zobowiązaniom prywatnoprawnym wnioskodawczyni prowadziłoby do ich nieuzasadnionego uprzywilejowania i przerzucenia całości kosztów toczonego postępowania na Skarb Państwa czyli współobywateli. Wnioskodawczyni dysponuje stałym miesięcznym dochodem, który w zestawieniu z wykazanymi niezbędnymi kosztami utrzymania, pozwala w ocenie referendarza sądowego na wygospodarowania kwoty 200 zł stanowiącej ułamek należnego wpisu od wniesionej skargi.
Przeprowadzone postępowanie wskazuje, że sytuacja materialna skarżącej ulegnie zmianie z końcem tego roku spłaci obciążające ją zobowiązanie kredytowe, a uwolnione środki finansowe będą mogły stanowić źródło, pokrycia ewentualnych dalszych kosztów postępowania, których wysokość będzie już niższa.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
E.B.