Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 listopada 2009 roku K.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2004 roku nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2009 roku, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1064 złotych – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 stycznia 2010 roku.
Skarżący nie uiścił wpisu od skargi.
Pismem z dnia 18 stycznia 2010 roku skarżący oświadczył, iż wycofuje w/w skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Oznacza to, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty.
W niniejszej sprawie skarżący, mimo prawidłowego wezwania, nie uiścił wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 19 stycznia 2010 roku, a zatem nie uzupełnił braku fiskalnego skargi.
Jednocześnie Sąd podkreśla, iż nie rozpoznawał merytorycznie pisma skarżącego cofającego skargę z uwagi na fakt, iż skarga nie została skutecznie wniesiona, ponieważ nie został od niej uiszczony wpis. Merytoryczne bowiem rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 roku, sygn. akt I OSK 1829/07, Lex nr 335007).
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
A.K.