Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji stwierdzającej nieważność decyzji ustalającej podatek od spadków i darowizn.
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Prawo pomocy w żądanym zakresie zostało przyznanie skarżącemu postanowieniem z 11 stycznia 2012 r.
W dniu [...] r. pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Kwestię wysokości wynagrodzenia radcy prawnego z urzędu, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, reguluje § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349; zwane dalej "rozporządzeniem"). Ust. 2 pkt 1 powołanego przepisu określa stawki minimalne w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, uzależniając ich wysokość od przedmiotu zaskarżenia. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotem skargi nie była ani należność pieniężna (ust. 2 pkt 1 lit. a), ani też decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego (ust. 2 pkt 1 lit. b), w związku z powyższym należało odwołać się do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, w którym przewidziano dla spraw innych, niż wyżej wymienione, stawkę minimalną w wysokości 240 złotych.
Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu, w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W postanowieniu z dnia 15 czerwca 2004 r. w sprawie OSK 93/2004 (opubl. w ONSAiWSA z 2004 r., zeszyt 2 poz.
33) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela, że do czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej podjętych przez adwokata, o których mowa w art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270; dalej w skrócie "p.p.s.a."), należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zagadnienie wynagrodzenia za przedmiotową opinię prawną normuje § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, zrównując w zakresie wysokości koszty należne za jej sporządzenie z kosztami za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W obu przypadkach koszty te stanowią 75% stawki minimalnej, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji i nie mniej niż 120 zł. Jak wskazano wyżej stawka minimalna w przedmiotowej sprawie wynosi 240 złotych, wobec czego 75% tej kwoty daje 180 złotych.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia orzekł, jak w sentencji.
P.Z-C.