Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2015 roku referendarz sądowy przyznał skarżącemu K. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Wyrokiem z dnia 24 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok. Wyrok z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 kwietnia 2016 roku.
W dniu 6 maja 2016 roku wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, sporządzone przez doradcę podatkowego K. D., będącego pełnomocnikiem skarżącego z urzędu w niniejszej sprawie. Jednocześnie w piśmie tym doradca podatkowy wniósł o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one opłacone w całości.
Postanowieniem z 3 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy przyznał i nakazał wypłatę z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi doradcy podatkowemu – K. D., kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu – K. S..
Od powyższego postanowienia wniesiono sprzeciw, w którym został podniesiony zarzut naruszenia § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 lit. g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 roku w sprawach wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielanej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31 poz. 153).
Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 14 maja 2015r., poz. 658 – dalej: "ustawa zmieniająca"), modyfikująca m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z brzmieniem art. 2 ustawy zmieniającej, w sprawach wszczętych od tej daty, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, bowiem skarga wniesiona została w dniu 19 października 2015 r., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy - art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Zgodnie z treścią art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki opłat i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153)
W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał pełnomocnikowi skarżącego kwotę 7200 zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu K. S. w pierwszej instancji na podstawie § 3 ust. 1 lit. g rozporządzenia.
Wobec powyższego na obecnym etapie postępowania należało zastosować § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, zaś 50% stawki minimalnej winno odnosić się do kwoty z § 3 ust. 1 lit. g rozporządzenia (7200 zł).
W związku z powyższym, w rozpoznawanej sprawie prawidłowa stawka wynagrodzenia doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 3600 zł. Wynagrodzenie to, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, podwyższono o wartość podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 250, art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 lit. g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 roku w sprawach wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielanej przez doradcę podatkowego z urzędu, orzekł jak w postanowieniu.
Ake.