Uzasadnienie
M.O. i A. P., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok.
W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że uzyskiwane przez skarżących dochody wystarczają na zaspokojenie jedynie bieżących kosztów utrzymania rodziny. Z tego powodu, w przypadku egzekwowania wynikających z zaskarżonych decyzji wysokich kwot pieniężnych, zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podać należy, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawiera wskazania podstawy prawnej. Z przepisu art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wynika, że wniosek ten można skierować do organu, stosownie zaś do § 3 powyższego przepisu - wniosek ten można skierować również do sądu. Skoro jednak skarga jest kierowana do Sądu to przyjąć należy, że intencją strony było rozpoznanie wniosku przez Sąd, niezależnie od tego, że postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r. wniosek taki został rozpoznany przez organ podatkowy.
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że przedmiotem wskazanej w powołanym przepisie ochrony tymczasowej, polegającej na możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do
Sygn. akt I SA/Łd 133/18 wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Wstrzymanie wykonania aktu dotyczy tylko takich sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2015 r., I SA/Wa 1101/15, CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, rozstrzygnięciem takim nie jest zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok. Decyzja ta nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie sądowym, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Nadto nie kwalifikują się do wykonania akty administracyjne odmowne (por. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004 r., s. 217, a także postanowienie WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2015 r., III SA/Wa 3771/14, CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja ze swej istoty nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia.
Brak przymiotu wykonalności stanowi wystarczającą podstawę uzasadniającą odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jedynie dodatkowo zatem Sąd wskazuje, że w zawartym w skardze wniosku, reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik nie wykazał, że w sprawie występowały przesłanki do jego uwzględnienia, bowiem nie uzasadnił wystarczająco tego wniosku, a okoliczności w nim wskazane nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione (np. przez Sygn. akt I SA/Łd 133/18 załączenie dokumentów źródłowych stanowiących o trudnej sytuacji materialnej strony).
Nie jest bowiem wystarczające powołanie we wniosku ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, czyli ogólnikowe stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczne jest skonkretyzowanie tych przesłanek, co w tej sprawie nie miało miejsca.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Ake.