Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] którą organ pierwszej instancji orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika,,A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (w likwidacji) z tytułu wypłaty wynagrodzeń dokonanej w październiku 2000 r. i określił wysokość niewpłaconej zaliczki wraz z odsetkami za zwłokę.
W uzasadnieniu decyzji Izba stwierdziła, że Spółka złożyła w dniu 17.11.2000r. w Urzędzie Skarbowym Ł.-W. deklarację PIT-4 za zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy od łącznej kwoty wypłat dokonanych w m-cu X/2000 r., w której wykazała
- - liczbę podatników 16
- - sumę wypłat podlegających opodatkowaniu 10.691,62
- - kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne 801,90
- - należną zaliczkę 596,30
- - kwotę pobranego podatku 596,30
- - kwotę do wpłaty na konto urzędu skarbowego 596,30
- - wysokość kwoty przekazanej do urzędu skarbowego 596,30
Jednakże w terminie określonym przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Spółka będąc płatnikiem tego podatku nie wpłaciła na rachunek urzędu skarbowego należnej zaliczki na podatek dochodowy od dokonanej pracownikom wypłaty wynagrodzeń, wykazanej w deklaracji za październik 2000 r., w kwocie 596,30zł.
Izba uznała, że zasadna była w tej sytuacji decyzja Urzędu Skarbowego Ł.-W., w której orzeczono o odpowiedzialności podatkowej,,A" Sp. Z o.o. w likwidacji (płatnik) i określeniu wysokości pobranej a nie wpłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdzono, że w postępowaniu wyjaśniającym nie brał udział pełnomocnik Likwidatora, który od chwili wszczęcia postępowania podatkowego w 2000 r. nie brał w nim udziału. Na dowód ustanowienia swoim pełnomocnika powołano protokoły przesłuchania z dnia 12.11.2000. r. i 15.12.2000 r. - sporządzone przez Dział Egzekucyjny Urzędu Skarbowego Ł.-W.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu Izba podtrzymywała swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i przytoczył podane w niej argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż oceniając legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i zasad postępowania administracyjnego w sposób istotny dla rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że zarzuty zawarte w skardze dotyczą wyłącznie kwestii proceduralnych.
Sąd nie podzielił zarzutów strony skarżącej dotyczących powiadamiania pełnomocnika o etapach postępowania wyjaśniającego. Jak wynika z materiałów zebranych w aktach sprawy, pełnomocnictwa udzielono do protokołu z dnia 13.11.2000r. i z dnia 15.12.2000r., w których Likwidator poinformował, że uczynił swoim pełnomocnikiem pana G. S.. Pełnomocnictwo dotyczyło jednak postępowania egzekucyjnego (zabezpieczenia), a nie wymiaru w zakresie odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu wypłaconych wynagrodzeń. Ponadto Likwidator wskazał w protokole z dnia 15.12.2000 r. swój adres jako właściwy do doręczeń pism w toku postępowania podatkowego. Wszystkie pisma były kierowane przez organy podatkowe pod ten adres. Sąd uznał zatem, iż zarzut naruszenia art. 145 § 2 ordynacji podatkowej jest bezzasadny.
Analiza akt sprawy przez Sąd nie wykazała również naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania zebrały one wystarczający do rozstrzygnięcia materiał dowodowy, dokonały analizy i oceny tego materiału, a wydane decyzje zawierają wystarczające uzasadnianie faktyczne. Likwidator skarżącej Spółki był zawiadamiany o każdym stadium postępowania podatkowego oraz miał możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów.
Zaskarżona decyzja nie narusza również prawa podatkowego. Zgodnie z przepisami art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 200 r. nr 14 poz. 176 z późn. zm.) osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy (...). Zakłady pracy pobierają zaliczki na podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 32 i 38 tej ustawy.
Stosownie do postanowień art. 38 ust 1 płatnicy, o których mowa w art. 31 przekazują kwoty pobieranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego właściwego według siedziby płatnika, przesyłając równocześnie deklarację według ustalonego wzoru (PIT-4).
Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, że płatnik dokonując wypłaty wynagrodzeń ze stosunku pracy złożył deklarację PIT-4 za październik 2000 r., w której wykazał pobraną zaliczkę na podatek dochodowy za październik 2000 r. w kwocie 596,30 zł przypadającą do wpłaty na konto Urzędu Skarbowego Ł.-W. W terminie określonym w powołanym wyżej art. 38 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych płatnik nie wpłacił przedmiotowej zaliczki do Urzędu Skarbowego Ł.-W.
Stosownie do przepisów art. 27 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - płatnik w zakresie przewidzianym w art. 8, odpowiada całym swoim majątkiem za nie wpłacenie w terminie pobranych podatków. W razie niedopełnienia przez płatnika obowiązków określonych w art. 8 organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określa wysokość pobranego, a nie wpłaconego podatku, zgodnie z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej. Również z tych względów zaskarżona decyzja jest zasadna.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.