Uzasadnienie
Pierwszy Urząd Skarbowy Ł.-B. - po uprzednio przeprowadzonej kontroli źródłowej - decyzją z dnia 23 maja 2000 r. określił Spółce z o.o. "R." wysokość należnych zaliczek i zaległość w zaliczkach podatku dochodowego od osób prawnych za styczeń i luty 2000 r. oraz odsetki za zwłokę od zaległości. Urząd stwierdził, że wobec niezłożenia zeznania CIT-8 o wysokości poniesionej straty przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1999, Spółka "R." w deklaracjach CIT-2 za poszczególne okresy rozliczeniowe od 1.01. do 29.02.2000 r., a złożone w Urzędzie odpowiednio w dniu 22.02. i 21.03.2000 r., bezzasadnie obniżała dochód do opodatkowania o 50 procent kwoty uznanej przez Spółkę za stratę podatkową za 1999 r. zaniżając przez to zadeklarowane zaliczki za styczeń i luty 2000r. Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie. Decyzją z dnia 3 lipca 2000 r. (...) Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Izba stwierdziła, że zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, przed dokonaniem obniżenia dochodu o wysokości strat poniesionych w poprzednich latach podatkowych, podatnik ma obowiązek złożyć zeznanie roczne CIT-8. Ponieważ Spółka obniżyła dochód przed złożeniem zeznania rocznego, to naruszyła tym samym postanowienia ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Tym samym Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko organu I instancji, że dopiero wykazanie straty podatkowej w złożonym zeznaniu rocznym daje podstawę do odliczenia jej z dochodu osiągniętego w kolejnych latach.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości Spółka. W uzasadnieniu zarzuciła decyzji rażące naruszenie art. 7 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz naruszenie art. art. 120 i art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej Spółki z brzmienia art. 7 ust. 5 nie wynikają żadne ograniczenia możliwości odliczania straty z wyjątkiem limitu wysokości obniżenia dochodu do 50 procent kwoty straty w którymkolwiek z 5 lat, kiedy odliczenie jest możliwe. Zgodnie z tym przepisem Spółka już w deklaracji CIT-2 za styczeń 2000 r. miała prawo obniżyć osiągnięty dochód o 50 procent kwoty uznanej za stratę kończącą 1999 r. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu Izba podtrzymała swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i przytoczyła podane w niej argumenty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż oceniając legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i zasad postępowania administracyjnego w sposób istotny dla rozstrzygnięcia.
Językowa wykładnia art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, wykazuje, że podstawę do obniżenia dochodu daje dopiero wykazanie straty w zeznaniu rocznym CIT-8. Do momentu jego złożenia z ksiąg rachunkowych wynika jedynie strata bilansowa, wyliczona na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości. Nie musi być ona równoznaczna ze stratą obliczoną dla celów podatkowych w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, ustawodawca w omawianym art. 7 ust. 5 wyraźnie odwołuje się do straty, o której mowa w ust. 2 art.
7. Z tego względu rozpatrywanego tu problemu nie można rozstrzygnąć w oparciu o sam przepis art. 7 ust. 5 w oderwaniu od przepisów art. 7 ust. 2, a także art. 27 ust. 1 ustawy podatkowej. To ust. 2 art. 7 wprowadza bowiem definicję straty - jako nadwyżki kosztów uzyskania przychodów nad sumą przychodów osiągniętych w roku podatkowym. Z art. 27 ust. 1 wynika z kolei wprost obowiązek składania zeznania o wysokości osiągniętego dochodu - poniesionej straty - w roku podatkowym.
Jak wynika z materiałów zebranych w aktach sprawy, skarżąca Spółka złożyła dopiero w dniu 3.04.2000 r. zeznanie CIT-8 za 1999 r., w którym obliczyła stratę podatkową. Organy podatkowe słusznie zatem uznały, że dopiero z tym dniem uzyskała prawo odliczenia poniesionej straty od osiągniętego dochodu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.