Uzasadnienie
I SA/Łd 159/08
Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. nr [...], z dnia [...], ustalającą firmie A Spółka z o.o. (dalej: Spółka) dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2006 r. w wysokości 9.404 zł., odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia zwrotu.
W uzasadnieniu organ powołał się na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. nr [...] z dnia [...], odmawiającą Spółce zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. w kwocie 30.744 zł. i określającą wysokość zobowiązania podatkowego za ten miesiąc, którą utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...].
Organ wyjaśnił, że Spółka zakupiła od firmy B młyn bębnowy i typu JENZ, udokumentowany fakturą VAT z dnia 16 sierpnia 2006 r., na kwotę netto 216.000 zł., podatek VAT 47.520 zł., wartość brutto 263.520 zł. W deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2006 r. złożonej w dniu 20 września 2006 r. Spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 41.529 zł., w tym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 30.744 zł. Przed dokonaniem zwrotu organ podatkowy I instancji podjął działania mające na celu usunięcie wątpliwości i ustalenie czy zwrot jest zasadny. W tym celu zlecił dokonanie oszacowania wartości przedmiotowego środka trwałego. Według dokonanej ekspertyzy wartość zakupu jest znacznie niższa, niż wskazana w fakturze i wynosi 89.687,48 zł. brutto. Z uwagi na powyższe organ podatkowy I instancji odmówił stronie zwrotu podatku VAT, powołując jako podstawę prawną art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o VAT".
W myśl tego przepisu nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego (...) wystawione faktury gdy podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością.
Zgodnie z art. 109 ust. 5 ustawy o VAT w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia.
Powyższa regulacja prawna nakłada na organ podatkowy obowiązek ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w przypadku zaistnienia sytuacji wskazanych w tym przepisie.
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez Spółkę, która zarzuciła jej naruszenie art. 109 ust. 3 i ust. 5 ustawy o VAT
W tej sytuacji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania niniejszej decyzji z uwagi na ważny interes Spółki.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że oszacowanie wartości rynkowej zakupionego urządzenia stanowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. b) ustawy o VAT, a przeprowadzenie postępowania dowodowego narusza przepisy procesowe, szczegółowo opisane przez Spółkę w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...].
W ocenie skarżącej brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia zawyżenia kwoty zwrotu podatku z deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2006 r. i nałożenia sankcji podatkowej z art. 109 ust. 5 ustawy o VAT.
Jako podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazano fakt, że w wyniku długotrwałego postępowania podatkowego Spółka miała zablokowane środki własne o znacznej wysokości, co postawiło ją w sytuacji okresowych braków płynności finansowej. Wyegzekwowanie sankcji podatkowej w obecnej sytuacji pociągnie za sobą brak możliwości regulowania rat kredytu inwestycyjnego oraz innych wymagalnych zobowiązań.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą prawną decyzji organu I instancji, wydanej w niniejszej sprawie, jest art. 109 ust. 5 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia.
Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są konsekwencją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. nr [...] z dnia [...], odmawiającej Spółce zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. w kwocie 30.744 zł. i określającą wysokość zobowiązania podatkowego za ten miesiąc, którą utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...].
Wyrokiem z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 158/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił wymienione decyzje organów obu instancji, odpadła zatem podstawa do ustalenia skarżącej dodatkowego zobowiązania podatkowego.
W ocenie Sądu, odmawiając zwrotu podatku naliczonego, organy nie udowodniły skutecznie, że skarżąca Spółka w złożonej deklaracji podatkowej za sierpień 2006 r. wykazała kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej. Nie było więc podstawy do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia.
Doszło zatem do naruszenia art. 109 ust. 5 ustawy o VAT.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.
LF