Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim (dalej także: SKO lub Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania C. K. (dalej także: Strona lub Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Będków z dnia 19 września 2022 r. o odmowie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I, II, III i IV raty zaległości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2021 r. w kwocie 348,00 zł.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z 20 września organ podatkowy I instancji ustalił Stronie wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. w kwocie 348,00 zł, płatnej: w terminie do 13 października 2021 r. (I, II i III rata) w łącznej kwocie 261,00 zł oraz w terminie do 15 listopada 2021 r. (IV rata) w kwocie 87,00 zł. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 5 stycznia 2022 r. (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 5 stycznia 2022 r.).
W ustawowym terminie płatności podatku z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. nie dokonano wpłat, w związku z czym stały się one zgodnie z art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 z późn. zm., dalej także: O.p.) zaległością podatkową, od której zgodnie z art. 53 § 1 tej ustawy naliczane są odsetki za zwłokę.
W związku z tym skierowano do Strony upomnienie z dnia 20 stycznia 2022 r., które zostało skutecznie doręczone w dniu 15 lutego 2022 r. Z treści upomnienia wynika, że obejmuje ono zaległości podatkowe: I, II, III i IV ratę za 2021 r., a Skarżącego obciążają również koszty upomnienia w kwocie 16,00 zł.
Pismem z dnia 9 czerwca 2022 r. Skarżący zwrócił się o umorzenie należności podatkowych za 2021 r. w łącznej kwocie 540,94 zł. Wskazał, że należności podatkowe za 2021 r. z gruntów, które są jego własnością, nie są ustalone, nie otrzymał upomnienia, grunty te są nieprodukcyjne, gdyż są schemizowane, silnie zachwaszczone oraz posiadają zniszczoną meliorację. Podniósł także, że jest inwalidą z pierwszą grupą inwalidzką, wymaga pomocy drugiej osoby, ma niską emeryturę. Do wniosku dołączył orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 20 lutego 2018 r., kartę lokalu, PIT-40A za rok podatkowy 2020, PIT-11A za rok podatkowy 2021, postanowienie z dnia 3 października 2019 r. KP Policji w R. o umorzeniu dochodzenia przed wszczęciem i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw, pismo Komisariatu V KMP Ł. z dnia 10 stycznia 2020 r. Nr [...] o wszczęciu dochodzenia.
Organ podatkowy I instancji wezwaniem z dnia 27 czerwca 2022 r. zwrócił się do Strony o sprecyzowanie żądań zawartych w jego wniosku (wnioskowana kwota umorzenia była inna niż kwota zaległości podatkowej za 2021 r., która wynosiła 348,00 zł), przedłożenia dokumentów określających aktualny miesięczny dochód, dokumentów potwierdzających ponoszone wydatki, dokumentów - dowodów wskazujących na istnienie ważnego interesu podatnika oraz informacji, czy we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z podatnikiem pozostają inne osoby, jeżeli tak, to przedstawienie wszelkich dowodów obrazujących ich sytuację finansową, majątkową, rodzinną, tj. dochodów i wydatków.
Skarżący pismem z dnia 20 lipca 2022 r. poinformował, że wnosi o umorzenie należności płatniczych za 2021 r. w łącznej kwocie 540,94 zł z wszystkimi naliczeniami. Do powyższego pisma dołączył kserokopię opłaty za lokal oraz 3 paragony fiskalne wystawione przez Aptekę Z. z dnia 5 lipca 2022 r. i z dnia 9 lipca 2022 r.
Wójt Gminy Będków decyzją z dnia 19 września 2022 r. odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I, II, III i IV raty zaległości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2021 r. w kwocie 348,00 zł.
Po przywołaniu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. i wyjaśnieniu rozumienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", organ I instancji wskazał, że dokumenty przedłożone przez Skarżącego nie obrazują w pełni jego obecnej sytuacji życiowej. Na podstawie PIT-40A za 2020 r. i PIT-11A za 2021 r. nie można bowiem określić, jakie Skarżący faktycznie dochody uzyskuje, tym bardziej, że w 2022 r. mogły ulec zmianie ze względu na osiągnięcie przez niego wieku emerytalnego.
Co więcej, Skarżący zarówno we wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, jak i w piśmie z dnia 20 lipca 2022 r. nie opisał swojej aktualnej sytuacji życiowej, przez co nie wskazał okoliczności, które uzasadniałyby wystąpienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.
Organ I instancji zwrócił uwagę, że obowiązek ponoszenia obciążeń podatkowych w podatku rolnym wynika z samego faktu posiadania nieruchomości gruntowej, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako użytek rolny i jest niezależny od możliwości gospodarczego wykorzystania tej nieruchomości (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 453/19). Podkreślił, że okoliczność zaprzestania działalności produkcyjnej na gruntach podatnika została przez organ podatkowy uwzględniona poprzez udzielenie zwolnienia w podatku rolnym na lata 2021-2023.
Odnosząc się do przesłanki "ważnego interesu publicznego" wskazano na konieczność respektowania wartości wspólnych dla ogółu mieszkańców Gminy (takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli dla organów władzy), a w interesie publicznym jest, aby wszyscy zobowiązani w sposób terminowy i sumienny wywiązywali się z zapłaty swoich zobowiązań wobec budżetu, który zapewnia funkcjonowanie innych instytucji społecznych. Jak wynika z dokumentacji księgowej organu I instancji, Skarżący w latach 2010-2022 nie dokonał dobrowolnie żadnej wpłaty podatków na rzecz Gminy. Podkreślono, że przyznanie ulgi, która jest odstępstwem od zasady równości i powszechności, musi być uzasadnione względami istotnymi z punktu widzenia danej społeczności, a nie tylko wynikającymi z subiektywnego przekonania wnioskodawcy. Zebrana dokumentacja nie wykazała, by okoliczności przedstawione przez Stronę uchodziły za nagłe, nadzwyczajne i wyjątkowe, powodujące zachwianie podstawami jego egzystencji oraz uniemożliwiające wywiązanie się ze swoich zobowiązań podatkowych. W związku z tym uznano, że w niniejszej sprawie nie zachodzi ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny.
Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, w którym zakwestionował istnienie ciążących na nim zaległości podatkowych. Zauważył, że do czasu pozytywnego dla niego rozpatrzenia sprawy, należy zaniechać wobec niego wszelkich należności podatkowych. Dodał, że "umorzenie było całkowicie do zrobienia, tylko Urząd Gminy Będków nie chciał tego zrobić".
Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 28 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium podkreśliło, że to podatnik, który występuje z wnioskiem o zastosowanie ulgi podatkowej - w tym przypadku umorzenie zaległości podatkowych, powinien przedstawić wiarygodne dokumenty i wyjaśnienia, które uzasadniałyby wystąpienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. W przedmiotowej sprawie takich wyjaśnień i dowodów podatnik nie przedstawił, gdyż składane wyjaśnienia nie pozwalają na przyjęcie, że wystąpiła sytuacja, która zgodnie z przepisem art. 67a § 1 pkt 3 O.p. daje podstawę do umorzenia zaległości podatkowych. Kolegium zatem zgodziło się z organem podatkowym I instancji, że okoliczności przedstawione przez Stronę nie mogą stanowić podstawy do umorzenia należności podatkowych.
Kolegium zaakceptowało pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przy stosowaniu przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. kierować się należy wyjątkowością instytucji umorzenia zaległości podatkowych, jako nieefektywnej formy wygaszania zobowiązań podatkowych i jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania.
Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Kolegium z dnia 28 grudnia 2022 r.
Skarżący w uzasadnieniu skargi zarzucił Kolegium wydanie decyzji niezgodnej z przepisami prawa, która w ogóle nie odnosi się do zarzutów jego odwołania od decyzji organu podatkowego I instancji. W efekcie doszło do nieprawidłowego rozpatrzenia jego żądania.
Skarżący wskazał, że złożył wniosek o zaniechanie należności płatniczych. Jego grunty mają zaniżony obszar, bo wchodzą do nich drogi, rowy melioracyjne oraz grunty użytkowane przez inne gospodarstwa indywidualne. Są silnie zachwaszczone, mają zniszczoną meliorację. W ocenie Strony grunty te powinny być zaliczone do gruntów piątej, bądź szóstej klasy, które nie podlegają opodatkowaniu. Skarżący dodał, że nie otrzymuje żadnych dotacji do gruntów, ani pomocy Państwa. Do tego na jego gruntach wyrządzono liczne i znaczące szkody, za które nie otrzymał jakiegokolwiek odszkodowania. Skarżący podniósł, że jako inwalida z pierwszą grupą inwalidzką wymaga pomocy drugiej osoby, a ze swoich niskich dochodów musi jeszcze łożyć na nienależny podatek od gruntów.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej także: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.
W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wstępu podkreślić należy, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06 – dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powołane poniżej, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie, oceniając stan faktyczny wywiedziony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem obowiązujących organ podatkowy reguł procedury administracyjnej.
Zdaniem Sądu, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 grudnia 2022 r. SKO podzieliło ocenę wywiedzioną przez organ I instancji i mając na uwadze przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., utrzymało w mocy decyzję tegoż organu o odmowie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I, II, III i IV raty zaległości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2021 r. w kwocie 348,00 zł.
Stosownie do wspomnianego przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl art. 67a § 2 O.p., umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.
Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Ważny interes podatnika należy rozumieć jako względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, który powodowałby, że każda trudna sytuacja materialna skutkowałaby zawsze udzieleniem wnioskowanej ulgi.
Ważny interes podatnika musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika (vide. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1000/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 230/21).
Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa. Rozstrzygnięcie przez organ podatkowy czy w określonym stanie faktycznym istnieje przesłanka interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach. Jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości. Drugą zaś wyjątek od tej zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Tak więc organ podatkowy w każdej konkretnej sprawie powinien (w rozumieniu obowiązku) ustalić co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi.
Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego kondycji finansowej w dającym się przewidzieć okresie). Dokonując ważenia obu tych wartości, organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy wspólne dla całego społeczeństwa jak przede wszystkim: sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa. Nie można więc pojęcia interesu publicznego ograniczać wyłącznie do konieczności respektowania zasad równości i powszechności opodatkowania (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 125/21).
Podkreślenia wymaga, że instytucja umorzenia należności, o której mowa w art. 67a O.p. ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanych w hipotezie normy prawnej. Uznanie administracyjne przewidziane w art. 67a § 1 O.p. polega na tym, że organ podatkowy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może (ale nie musi) zastosować określoną ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji, w przypadku stwierdzenia przesłanki uprawniającej do zastosowania ulgi, zgodna z prawem może być zarówno decyzja pozytywna dla podatnika, jak i decyzja dla niego negatywna. Sedno uznania administracyjnego stanowi zatem luz decyzyjny organu administracji publicznej, w który sąd administracyjny wkraczać nie może (vide. wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt III FSK 2506/21; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt I SA/Po 280/21).
Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, a z taką niewątpliwie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ogranicza się wyłącznie do sprawdzenia, czy nie zostały przekroczone jego granice. Sądową kontrolą nie jest objęte rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonanego przez organ wyboru. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2148/11).
W ocenie Sądu, w niniejszym przypadku takie przekroczenie granic uznania administracyjnego nie wystąpiło. W sprawie wyjaśniona została sytuacja Wnioskodawcy na tyle, na ile było to możliwe z uwagi na ograniczoną współpracą ze strony Skarżącego oraz wskazane zostały wyraźnie powody zajętego stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia.
Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe dążyły do ustalenia sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej podatnika. W związku z powyższym, po złożeniu przez niego wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej, do którego dołączył orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 20 lutego 2018 r. o całkowitej niezdolności do pracy od dnia 1 grudnia 1985 r., kartę lokalu, PIT-40A za rok podatkowy 2020, PIT-11A za rok podatkowy 2021 postanowienie z dnia 3 października 2019 r. KP Policji w R. o umorzeniu dochodzenia przed wszczęciem i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw, pismo Komisariatu V KMP Ł. z dnia 10 stycznia 2020 r. Nr [...] o wszczęciu dochodzenia, organ wezwał Skarżącego do przedłożenia dokumentów potwierdzających uzyskiwane przychody, ponoszone wydatki oraz uzasadniających istnienie w jego przypadku ważnego interesu podatnika. Organ poinformował również Stronę, że jeżeli we wspólnym gospodarstwie domowym pozostają z nim inne osoby, to winien przedstawić wszelkie dowody obrazujące ich sytuację finansową, majątkową, rodzinną. Pouczono go jednocześnie, że w przypadku nieudzielenia odpowiedzi na skierowane do niego wezwanie - organ rozpatrzy sprawę na podstawie dowodów, które są w jego posiadaniu.
W odpowiedzi, pismem z dnia 20 lipca 2022 r. (data wpływu 26 lipca 2022 r.) Skarżący poinformował, że obecnie po potrąceniach komorniczych na własne utrzymanie pozostaje mu kwota ok. 900 zł. Do powyższego pisma dołączył kserokopię opłaty za lokal oraz 3 paragony fiskalne wystawione przez Aptekę Z. z dnia 5 lipca 2022 r. i z dnia 9 lipca 2022 r. Skarżący nie udzielił zatem pełnej i wyczerpującej odpowiedzi na skierowane do niego pytania.
Zarówno we wniosku o umorzenie zaległości podatkowych, jak i w innych pismach składanych w toku postępowania, Skarżący koncentrował się na opisie posiadanych gruntów i wskazywaniu, że grunty, od których naliczany jest podatek, są gruntami nieprodukcyjnymi, gdyż są zachwaszczone, schemizowane i posiadają zniszczoną meliorację. Według Strony posiadane przez niego grunty nie korzystają z pomocy państwowej oraz jakiejkolwiek innej pomocy. Wielokrotnie na gruntach były wyrządzane szkody, za które nie otrzymywał odszkodowania.
Sąd zwraca uwagę, że to Strona, która występuje z wnioskiem o zastosowanie ulgi podatkowej - w tym przypadku umorzenie zaległości podatkowych, powinna przedstawić wiarygodne dokumenty i wyjaśnienia, które uzasadniałyby wystąpienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.
W przedmiotowej sprawie takich wyjaśnień i dowodów Skarżący nie przedstawił, gdyż składane wyjaśnienia nie pozwalają na przyjęcie, że wystąpiła sytuacja, która zgodnie z przepisem art. 67a § 1 pkt 3 O.p. daje podstawę do umorzenia zaległości podatkowych.
Należy zatem zgodzić się z organami obu instancji, że okoliczności przedstawione przez Skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia należności podatkowych.
Należy także wskazać, że organ podatkowy w przedmiotowej sprawie uwzględnił wszystkie dowody zebrane w trakcie postępowania, a następnie dokonał oceny na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego. Wójt Gminy Będków, realizując wniosek Skarżącego z dnia 31 grudnia 2020 r. o zastosowanie zwolnienia od podatku rolnego gruntów o powierzchni 3,155 ha położonych w gminie B. w miejscowości B1 oznaczonych nr działek [...], [...], [...] z powodu zaprzestania produkcji rolnej, decyzją z dnia 17 marca 2021 r., zastosował, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku rolnym, dla Strony zwolnienie w podatku rolnym dotyczące 20% powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego, tj. 0,5880 ha fiz. na okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2023 r. WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 5 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 656/21 oddalił skargę Strony na decyzję Kolegium z dnia 21 czerwca 2021 r. utrzymującą w mocy ww. decyzję organu podatkowego I instancji.
Sad zauważa, że okoliczność, że grunty podatnika nie są gospodarczo wykorzystywane, nie może stanowić uzasadnienia do zastosowania wnioskowanej ulgi podatkowej. Jeżeli bowiem podatnik samodzielnie nie może ich uprawiać, może grunty te przekazać do prowadzenia działalności rolniczej innemu podmiotowi, a sam czerpać z tego tytułu konkretne korzyści finansowe (rolnicy prowadzący gospodarstwa rolne otrzymują przy tym dopłaty unijne, które służyć mogą m.in. na pokrycie należności podatkowych).
W ocenie Sądu Kolegium w zaskarżonej decyzji zasadnie wskazało, że Skarżący otrzymuje regularne przychody z tytułu emerytury/renty, które w 2021 r. wyniosły 17.410,56 zł (PIT-11A za 2021 r.). Łączne zobowiązanie za 2021 r. wynosiło 29 zł miesięcznie, a zatem nie było nadmiernym obciążeniem dla podatnika mającego stałe źródło dochodu. Z dołączonym przez Skarżącego dokumentów (dotyczących zakupu leków na łączną kwotę 86,80 zł, a także kosztów związanych z najmem lokalu w wysokości 282,08 zł miesięcznie) nie wynika, aby wydatki te stanowiły nadmierne obciążenia w stosunku do otrzymywanych dochodów.
Wspomnieć ponadto należy, że sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o umorzenie zaległości podatkowej prowadziłoby w konsekwencji do uprzywilejowania Skarżącego jako podatnika w stosunku do tych podatników, którzy mimo trudnej sytuacji finansowej, jednak ponoszą wydatki podatkowe bez udziału pomocy Skarbu Państwa, co pozostawałoby w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami powszechności opodatkowania i równości, przejawiającymi się w jednolitym dla wszystkich systemie podatkowym. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma także to, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona dochody, czy też wymaga jedynie ponoszenia wydatków. Ulga podatkowa nie może stanowić ekwiwalentu odszkodowania za utracony przez podatnika zysk z prowadzonej działalności.
Z instytucji umarzania zaległości podatkowych nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego. Tym bardziej, że ustawodawca oprócz ulgi w formie umorzenia zaległości przewidział również możliwość udzielenia ulgi w formie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę (art. 67a § 1 pkt 2 O.p.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że chociaż wynik przeprowadzonego postępowania nie jest zgodny z oczekiwaniami Skarżącego, w badanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Materiał dowodowy został zebrany w zgodzie z przepisami postępowania i w aspekcie przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", czemu dano wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dokonując wyczerpującej analizy sytuacji skarżącego w kontekście tych przesłanek. Natomiast Skarżący nie wykazał wystąpienia takich okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od niego, które by uzasadniały konieczność umorzenia wnioskowanej zaległości podatkowej.
W tym stanie sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a., określając ich wysokość na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18).
lp