Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] uchylającą w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającą Z. C. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. i obniżającą wysokość tego zobowiązania z kwoty 304.503,00 zł do kwoty 124.321,00 zł.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] zostało wznowione na wniosek strony z dnia 20 maja 2014 r. W piśmie tym strona uzasadniła, że wystąpiły istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieuwzględnione przez organ, tj.: wyjaśnienia strony z dnia 29 października 2010 r., zeznania P. C. z dnia 20 kwietnia 2010 r. oraz zeznania E. M. z dnia 15 marca 2010 r. Ponadto strona podniosła, że organ nieprawidłowo ustalił faktyczny przedmiot działalności Spółki cywilnej A Z. C., P. C., w której Z. C. posiadała udział w wysokości 95%, co mogło mieć wpływ na sprawę zakończoną decyzją ostateczną z dnia [...].
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wznowił postępowanie. Organ ten stwierdził istnienie przesłanki do wznowienia postępowania, zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), przy czym zdaniem organu dowodami istotnymi dla sprawy i nieznanymi organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] były faktury zakupu towarów i usług w Spółce A, które w dniu 31 października 2013 r. zostały przedłożone do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia [...] w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. Natomiast dowody wskazane w piśmie z dnia 20 maja 2014 r. nie spełniały powyższego warunku, gdyż znane były organowi kontroli skarbowej w dniu wydawania decyzji. Dowody te organ uwzględnił i ocenił już w decyzji z dnia [...]w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Bezspornie ustalony został także przedmiot działalności gospodarczej Spółki A, tj. prowadzenie apteki oraz świadczenie usług budowlanych.
Na żądanie strony zawarte w piśmie z dnia 10 grudnia 2014 r., organ włączył protokół z dnia 14 listopada 2014 r., sporządzony w ramach postępowania kontrolnego prowadzonego wobec B spółka z o.o. W protokole tym stwierdził, że B nie okazała ksiąg podatkowych, ani żadnych dowodów źródłowych stanowiących podstawę zapisów w tych księgach. W ocenie organu takie ustalenia są bez znaczenia dla niniejszej sprawy i nie mają wpływu na zmianę bądź uchylenie decyzji z dnia [...].
Reasumując organ stwierdził, że uruchomienie nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest wznowienie postępowania nie może być traktowane jako ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Przedmiotem wznowionego postępowania jest zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i ewentualnie, czy w ich następstwie należy wydać decyzję o innej niż pierwotna treści. Wyjście poza podstawy wznowienia byłoby bowiem rażącym naruszeniem prawa, będącym podstawą stwierdzenia nieważności decyzji.
W tych okolicznościach, zdaniem organu, przeprowadzenie dowodów wskazanych przez pełnomocnika nie tylko nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym, ale także w samej procedurze prowadzenia postępowania wznowionego w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła Z. C. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła błędną interpretację art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł..
Skarżąca uważa, że stanowisko organu jest nieprawidłowe, gdyż w ramach wznowionego postępowania organ nie poddał ponownej analizie przedłożonych w dniu 31 października 2013 r. faktur zakupu towarów i usług dokumentujących zakupy spółki cywilnej A i stwierdził, że część wydatków była wykorzystana w podmiocie powiązanym osobowo z A s.c, tj. B spółka z o.o.
Ponadto strona zarzuciła, że organ nie przeprowadził postępowania kontrolnego w B spółka z o.o. i nie włączył protokołu kontroli do akt postępowania spółki A. Skarżąca powołała się również na dowody wskazane w piśmie z dnia 20 maja 2014 r., które nie były znane organowi w dniu wydania decyzji i spełniały warunek do wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
O zaistnieniu podstawy z art. 240 § 1 pkt 5 można mówić wówczas, gdy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody łącznie spełniają cztery następujące przesłanki:
- a) wychodzą na jaw;
- b) są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie;
- c) nie były znane organowi, który wydał decyzję;
- d) istniały w dniu wydania decyzji.
Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.
Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw" użyte w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi (por. podobnie WSA w Gdańsku zawartym w prawomocnym wyroku z dnia 22 września 2010 r. I SA/Gd 446/10, LEX nr 602746),
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., wskazując na nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieuwzględnione przez organ, tj.: wyjaśnienia strony z dnia 29 października 2010 r., zeznania P.C. z dnia 20 kwietnia 2010 r. oraz zeznania E. M. z dnia 15 marca 2010 r.
W zaskarżonej decyzji Dyrektor UKS zasadnie uznał, że dowody wskazane przez skarżącą w piśmie z 20 maja 2014 r. nie spełniały wymogu z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przede wszystkim dlatego, że były one znane organowi w dniu wydawania decyzji z dnia [...], co zresztą jednoznacznie wynika z jej treści. Analizując wywody strony zawarte we wniosku o wznowienie postępowania oraz w skardze, można odnieść wrażenie, że skarżąca w gruncie rzeczy jest tego świadoma, zarzuca jednak, że organ błędnie ocenił te dowody lub nie wziął ich pod uwagę w takim stopniu w jakim skarżąca tego oczekiwała. Nie stanowi to jednak wystarczającej podstawy do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Organ związany jest bowiem oceną dokonaną w decyzji wydanej w zwykłym trybie i ani zmiana tej oceny, ani odmienna ocena przez stronę faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, nie uzasadniają wznowienia postępowania.
Błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Stanowi ją natomiast wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje, tylko jedna z nich - ta druga - stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (por. podobnie wyrok WSA w Warszawie z 26 października 2004 r., III SA 2928/03, POP 2005, z. 5, poz. 116).
W niniejszej sprawie Dyrektor UKS z urzędu stwierdził jednak istnienie przesłanki do wznowienia postępowania, zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, uznając, że istotnymi dla sprawy i nieznanymi organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...], były faktury zakupu towarów i usług w Spółce A, które w dniu 31 października 2013 r. zostały przedłożone do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia [...]. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r., wydanej dla Spółki A. Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) organ uznał wydatki wynikające z tych faktur za koszt uzyskania przychodu, z wyjątkiem wydatków wynikających z faktur wcześniej znanych organowi, który wydał decyzję, gdyż znajdowały się one w aktach sprawy prowadzonej zwykłym w trybie.
Organ zasadnie stwierdził zatem, że te faktury były już przedmiotem oceny, którą organ jest związany również w omawianej sprawie. Nie można uznać bowiem, że faktury te wyszły na jaw po wydaniu decyzji z dnia [...].
Stanowisko organu należy ocenić jako prawidłowe, zgodne z treścią art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut strony, że organ nie przeprowadził postępowania kontrolnego w B spółka z o.o. i nie włączył protokołu kontroli do akt postępowania spółki A. Z treści zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych (k. 531-544) jednoznacznie wynika, że organ włączył protokół z dnia 14 listopada 2014 r., sporządzony w ramach postępowania kontrolnego prowadzonego wobec B spółka z o.o. Organ uznał ten dowód za nieistotny dla wyniku omawianej sprawy, z czym należy się zgodzić, zwłaszcza, że skarżąca nie objęła tego dokumentu wnioskiem o wznowienie postępowania.
Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 roku, dotyczącego niewłaściwości organu, który powinien orzekać w drugiej instancji – kwestie tę prawidłowo wyjaśnił organ na drugiej stronie odpowiedzi na skargę, odwołując się do treści art. 26 ust 2 i 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. – o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., nr 41, poz. 214 ze zm.), z których wynika, że od decyzji o wznowienie postępowania wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej nie służy odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ.
Z tych względów, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji.
ms