Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy G. z [...] 2014 r. w sprawie określenia A S.A. w W. (wcześniej B S.A.) zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 w wysokości 7.430 zł i określiło to zobowiązanie w wysokości 7.421 zł oraz umorzyło postępowanie w sprawie określenia Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 9 zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że postanowieniem z 8 sierpnia 2014 r. Wójt Gminy G. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010.
Następnie decyzją z decyzją z [...] 2014 r. organ podatkowy pierwszej instancji określił spółce wysokość tego zobowiązania w kwocie 7.430 zł.
Pismem z 12 grudnia 2014 r. spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z [...] 2015 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 10 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 872/15 oddalił skargę spółki.
Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Wyrokiem z 16 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 616/16 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok WSA w Łodzi z 10 listopada 2015 r. o sygn. akt I SA/Łd 872/15 oraz uchylił zaskarżone postanowienie SKO w Ł. z [...] 2015 r. w całości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] 2018 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i określiło spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 7.421zł oraz umorzyło postępowanie w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 9 zł. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony [...] 2019 r.
Spółka wniosła skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. z [...] 2018 r., w której zarzuciła naruszenie:
- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej (dalej: "Op") w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" O.p. w związku z art. 208 § 1 O.p. oraz w związku z art. 70 § 1, § 6 pkt 2 oraz § 7 pkt 2 O.p., a także w związku z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. - poprzez niewyjaśnienie czy w przedmiotowej sprawie nie doszło do upływu terminu przedawnienia;
- art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l."), gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż od lutego 2009 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one dla Skarżącej budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Mając na uwadze podniesione zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy G. z [...] 2014 r. oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi.
Ustosunkowując się do zarzutu przedawnienia zobowiązania organ odwoławczy podniósł, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu, ponieważ z pism Sądu Okręgowego w W. z 31 marca 2015 r. i z 10 maja 2015 r. wynika, że wymienione niżej gminy wystąpiły z żądaniem ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z 31 stycznia 2009 r. zawartej przez B S.A. (obecnie: A S.A.) a C Sp. z o.o., która to umowa również w tej sprawie spowodowała zmianę zakresu i wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów spółki też w 2010 r. tj.:
- [...] października 2014 r. Gmina W. (sygn. akt [...]),
- [...] listopada 2014 r. Prezydent Miasta G. (sygn. akt [...]),
- [...] listopada 2014 r. Prezydent m. S. (sygn. akt [...]),
- [...] grudnia 2014 r. Prezydent Miasta I. (sygn. akt [...]).
Wobec tego, zdaniem SKO doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia także w tej sprawie (co najmniej od [...] października 2014 r.) i tym samym SKO nie mogło umorzyć tego postępowania jako bezprzedmiotowego z powodu przedawnienia zobowiązania gdyż ono nie nastąpiło. Skoro organ podatkowy (Prezydent W., Prezydent Miasta G., Prezydent m. S. i Prezydent Miasta I.) wniósł żądanie ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa w stosunku do umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z 31 stycznia 2009 r. zawartej przez skarżącą spółkę ze Spółką C, która wywoływała skutki w zakresie wysokości zobowiązania podatkowego spółki w podatku od nieruchomości za 2010 rok także w tej sprawie - to organ podatkowy pierwszej instancji tj. Wójt Gminy G. nie musiał już sam występować z tym samym żądaniem do sądu powszechnego przeciwko skarżącej spółce, a takiego obowiązku nie przewiduje żaden przepis prawa i tym samym uzasadniona jest ocena, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego również w tej sprawie na podstawie przepisu art. 70 § 6 pkt 3 O.p., ponieważ ten przepis dotyczący zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w ogóle nie odnosi się do tego kto wniósł żądanie ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Strona skarżąca trafnie podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 70 § 1 O.p., poprzez niewyjaśnienie czy w przedmiotowej sprawie doszło do upływu terminu przedawnienia.
Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym naruszenie wymienionych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wyjaśnienie tej kwestii mogłoby doprowadzić do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie terminu przedawnienia zobowiązania, o którym stanowi art. 70 § 1 O.p., co obligowałoby organ podatkowy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania na podstawie art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" O.p.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji poświęcił kwestii przedawniania zobowiązania zaledwie jedno zdanie, stwierdzając, że na skutek skargi spółki doszło do zawieszenia biegu terminu zobowiązania i po otrzymaniu akt sprawy na skutek wyroku NSA możliwe było kontynuowanie sprawy i wydanie zaskarżonej decyzji (str. 14 zaskarżonej decyzji). Organ odwoławczy nie wskazał nawet podstawy prawnej zawieszenia biegu terminu przedawnienia.
Można się jedynie domyślać, że w dacie wydania decyzji organ podatkowy stał na stanowisku, zgodnie z którym do zawieszenia biegu terminu doszło na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania.
W odpowiedzi na skargę SKO zmodyfikowało swoje stanowisko, dowodząc, że do zawieszenia biegu terminu doszło na podstawie art. 70 § 6 pkt 3 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa.
Zdaniem SKO do zawieszenie biegu terminu przedawniania skarżącej spółki za rok 2010 doszło w związku z powództwami wytoczonymi skarżącej spółce przed Sądem Okręgowym w W. przez organy podatkowe czterech miast: W., G., W. i I., o ustalenie stosunku prawnego w przedmiocie nieistnienia umowy pomiędzy skarżącą spółka, Spółką C. Organ wskazał, że bieg terminu przedawniania jest zawieszony od [...] października 2014 r., co odpowiada dacie wniesienia pierwszego z czterech pozwów.
W ocenie sądu pogląd organu podatkowego, zgodnie z którym w rozpoznawanej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na art. 70 § 6 pkt 3 O.p., jest błędny. SKO dokonało wadliwej wykładni przywołanego przepisu, przyjmując, że ma on zastosowanie w sprawie, pomimo że z akt sprawy nie wynika, aby z powództwem o nieistnienia umowy pomiędzy skarżącą spółka a Spółką C, wystąpił Wójt Gminy G..
Organ odwoławczy błędnie przyjął, że orzeczenia jakie zapadną z powództw wytoczonych przez organy podatkowe wskazanych wcześniej miast, będą wiążące dla SKO w Ł. i Wójta Gminy G..
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, zgodnie z którym o związaniu organu podatkowego na podstawie art. 365 § 1 K.p.c. prawomocnym orzeczeniem zapadłym w sprawie z powództwa tego organu o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa, może być mowa w sytuacji tożsamości przedmiotowej i podmiotowej, zarówno w sprawie podatkowej, jak i w sprawie zawisłej przed sądem powszechnym (por. wyrok NSA z 9 lipca 2019 r. sygn. akt II FSK 3208/17 dostępny w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można uznać, iż pozew wniesiony do sądu powszechnego przez inny podmiot, niż gmina, która jest beneficjentem należności podatkowej rodzi na podstawie art. 70 § 6 pkt 3 O.p., skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia we wszystkich zobowiązaniach podatkowych spółki w podatku od nieruchomości. Ponownie podnieść należy, że wyroki zapadłe w postępowaniach wszczętych przez inne organy podatkowe, pomimo tożsamości przedmiotowej, nie będą korzystały z rozszerzonej prawomocności. Warunkiem zaś zawieszenia biegu terminu przedawnienia w oparciu o art. 70 § 6 pkt 3 O.p., jest bezpośredni związek pomiędzy wytoczeniem powództwa a zobowiązaniem podatkowym, którego bieg terminu przedawnienia ma być zawieszony.
Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 3 O.p.
Jednocześnie SKO w uzasadnieniu zaskarżonej nie przedstawiło argumentów, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. został zawieszony (i na jak długo) na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. w związku z wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] 2015 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania (sprawy oznaczone sygn. akt I SA/Łd 872/15 i II FSK 616/16).
Rozpoznając ponownie sprawę SKO będzie zobowiązane do ustalenia, czy nastąpiło przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania, którego dotyczy decyzja, czy też doszło do jego przedawnienia w zależności od wyników dodatkowego postępowania wyjaśniającego podjęcia stosownej decyzji.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 P.p.s.a. mko