Wyrok WSA w Łodzi z 3 sierpnia 2022 r., I SA/Łd 321/22

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 sierpnia 2022 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 marca 2022 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.686.2021.6.MS w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.

Skład

Sędzia NSA Paweł Janicki przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia WSA Paweł Kowalski Asesor WSA Grzegorz Potiopa

Uzasadnienie

Pismem z 7 kwietnia 2022 r. A. K. wniosła do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 marca 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora KIS z 18 stycznia 2022 r. o odmowie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jak wynika z akt sprawy 2 sierpnia 2021 r. do organu wpłynął wniosek A. K. (będącej stroną postępowania oraz zainteresowanych: A. K.1, D. K. i R. K.) o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości.

W opisie zdarzenia przyszłego wskazano, że: osoba fizyczna 1, osoba fizyczna 2, osoba fizyczna 3, osoba fizyczna 4 mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski oraz podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Osoby fizyczne są współwłaścicielami działki gruntu o nr 75/1 o obszarze 0,1399 ha, dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, XVI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr LD1M/00118572/4 ("Nieruchomość"). Nieruchomość jest zabudowana starą kamienicą przeznaczoną do wyburzenia.

Na dzień składania wniosku właścicielami Nieruchomości są tylko i wyłącznie osoba fizyczna 1, 2, 3 i 4, które mają zamiar założyć spółkę osobową ("Spółka"), w której ww. będą wspólnikami. Każdy ze wspólników będzie miał równy udział w zyskach i stratach Spółki. Osoby fizyczne mają również zamiar dokonać odpłatnego zbycia Nieruchomości na rzecz Spółki. Odpłatne zbycie nieruchomości przez Osoby Fizyczne nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie Nieruchomości przez wszystkie Osoby Fizyczne. W przyszłości Spółka będzie realizować na Nieruchomości inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalno-użytkowego ("Budynek"). Nieruchomość nie zostanie wprowadzona przez Spółkę jako środek trwały do ewidencji środków trwałych. Po wybudowaniu Budynku, Spółka zamierza część lokali ("Lokale") znajdujących się w Budynku odpłatnie zbyć na rzecz podmiotów trzecich.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawców, że w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we Wniosku, odpłatne zbycie Nieruchomości na rzecz Spółki przez Wnioskodawców, które następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie Nieruchomości przez wszystkich Wnioskodawców nie podlega opodatkowaniu podatkiem PIT na mocy art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT?

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawców, że w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we Wniosku, kosztem uzyskania przychodów w podatku PIT dla każdego ze wspólników Spółki (tj. Wnioskodawców) rozliczanym zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy o PIT z tytułu odpłatnego zbycia przez Spółkę części Lokali znajdujących się w Budynku będzie cena nabycia Nieruchomości przez Spółkę przypadająca na te Lokale?

Postanowieniem z 18 stycznia 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na podstawie art. 13 § 2a, art. 14r, art. 14b § 5 i § 5c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej "O,p,") odmówił wydania interpretacji indywidualnej.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że analiza schematu działania opisanego w zdarzeniu przyszłym prowadzi do wniosku, że głównym lub jednym z głównych celów dokonania tych czynności jest osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu. Z opisu sprawy przedstawionego w złożonym wniosku nie wynika, by przychody ze sprzedaży nieruchomości można było zakwalifikować, jako uzyskiwane ze źródła pozarolniczą działalność gospodarcza określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zachowanie strony wnioskującej w odniesieniu do ww. nieruchomości wskazuje bowiem na czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe racjonalne gospodarowanie tym majątkiem, co skutkuje tym, że zastosowanie znajdzie art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, a tym samym, skoro zbycie nastąpiło po upływie pięciu lat od końca roku, w którym je nabyto. Zainteresowani nie rozpoznają przychodu w wypadku tej transakcji. W ocenie organu rozsądnie działający podmiot nie dokonywałby odpłatnego zbycia nieruchomości na rzecz nowo utworzonej przez siebie spółki niebędącej osobą prawną, tylko wniósłby do spółki nieruchomości, które są w jego posiadaniu jako wkład niepieniężny w zamian za udziały. Czynność ta byłaby przy tym zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 50b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co dodatkowo uzasadnia racjonalność takiego działania z punktu widzenia podatnika. Z uwagi na fakt, że z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż powstanie nowa spółka nie można zakładać, że zdąży ona wypracować zysk wystarczający na sfinansowanie ww. transakcji z własnych środków. Za prawdopodobną w tej sytuacji organ uznał okoliczność, że środki finansowe na nabycie tej nieruchomości pochodzić będą od wspólników (Zainteresowanych), którzy wniosą do spółki np. wkład pieniężny, a zatem wspólnicy planują sprzedaż de facto "samym sobie". W tej sytuacji organ uznał, że przedstawiony sposób działania wypełnia przesłanki sztuczności, ponieważ w wyniku realizacji opisanych czynności zostaje osiągnięty stan zbliżony do stanu istniejącego przed ich dokonaniem (art. 119c § 2 pkt 3 O.p.). W tej sytuacji organ uznał za uzasadnione przypuszczenie, że w przedstawionym we wniosku wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzeniu przyszłym istnieje uzasadnione przypuszczenie, że może on stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Pismem z 11 stycznia 2022 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydał opinię, w której potwierdził istnienie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 O.p. W uzasadnieniu opinii organ wskazał, że spółka będzie dokonywać dalszej odsprzedaży lokali (części nieruchomości). Zainteresowani jako wspólnicy transparentnej podatkowo spółki rozpoznają w związku z zaplanowaną transakcją zarówno przychód, jak i koszty uzyskania przychodu (w wysokości wynikającej m.in. z umowy sprzedaży przez nich Nieruchomości na rzecz spółki). Powyższy sposób postępowania może stanowić metodę na przesunięcie przychodu na rzecz wspólnika z prawem do "urynkowienia" kosztów uzyskania przychodu.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę zażalenia postanowieniem z 24 marca 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z 18 stycznia 2022 r. o odmowie wydania interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu postanowienia organ podzielił stanowisko wyrażone w postanowieniu I instancji.

Organ podkreślił, że aby stwierdzić wystąpienie uzasadnionego przypuszczenia, że w sprawie elementy zdarzenia przyszłego stanowią czynność unikania opodatkowania, wystarczającą podstawą jest zaistnienie elementów, które mogą potencjalnie wskazywać na sztuczny charakter czynności oraz zidentyfikowanie możliwej korzyści podatkowej (która w przedstawionych okolicznościach może być niezgodna z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu). W opinii z 11 stycznia 2022 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej potwierdził istnienie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej i wskazał, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego zawartych we wniosku wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ustawy Ordynacja podatkowa. Podkreślono, że przepis art. 14b § 5b ustawy Ordynacja podatkowa nie pozwala organowi na wydanie interpretacji indywidualnej jeżeli ten (po zasięgnięciu opinii) uzna, że istnieje uzasadnione przypuszczenie wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a ustawy Ordynacja podatkowa. Zachodzi to wówczas, kiedy w oparciu o obiektywne przesłanki organ domyśla się, że takie rozstrzygnięcie mogłoby zapaść w stosunku do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ nie musi mieć pewności, że decyzja, o której mowa w ww. przepisie zostanie na pewno wydana. Wystarczy, że w oparciu o racjonalne podstawy istnieje podejrzenie, że opisana czynność może stanowić unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a ww. ustawy. Jednakże określenie, że dana czynność (zespół czynności) stanowi unikanie opodatkowania jest przedmiotem alternatywnej procedury wydawania opinii zabezpieczających lub postępowania podatkowego prowadzonego w oparciu o przepisy Rozdziału 2 Działu IIIA ustawy Ordynacja podatkowa. To dopiero w tych postępowaniach właściwy organ dokonuje pełnej oceny, przede wszystkim celów gospodarczych lub ekonomicznych, ale także wszelkich innych celów, którymi kieruje się podatnik dokonując lub planując określoną czynność.

W przedmiotowej sprawie elementy wskazane w przedstawionym zdarzeniu przyszłym pozwalały na zidentyfikowanie przesłanek przesądzających o tym, że opisany w nim sposób działania może cechować sztuczność, a w wyniku realizacji planowanych czynności mogłaby zostać osiągnięta potencjalna korzyść podatkowa, sprzeczna z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Nie sposób to kwestionować albo się z tym nie zgadzać również z tego względu, że opinię w tym zakresie wyraził także Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

W skardze do sądu administracyjnego A. K. wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Krajowej Administracji Skarbowej z 24 marca 2022 r. oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji podnosząc zarzuty naruszenia:

art. 14b § 5b w zw. z art. 119a Ordynacji podatkowej - przez ich błędne zastosowanie w sprawie polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że w odniesieniu do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionych przez Skarżącą w treści złożonego wniosku istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej, w tym błędne przyjęcie, że:

w ramach opisanego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego zdarzenia przyszłego spełniony został warunek wystąpienia korzyści podatkowej, oraz w ramach opisanego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego zdarzenia przyszłego można zidentyfikować elementy charakteryzujące się sztucznością działania;

art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej - przez jego niewłaściwe zastosowaniu polegające na odmowie wydania interpretacji indywidualnej, w sytuacji gdy nie zaistniało uzasadnione przypuszczenie, że przedstawione przez Skarżącą w złożonym wniosku elementy zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej;

art. 14b § 1, art. 14c oraz art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej - przez ich niezastosowanie i niewydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Skarżącej pomimo złożenia przez Skarżącą wniosku o wydanie takiej interpretacji spełniającego wymogi przewidziane w art. 14b § 2 - § 4 O.p., podczas gdy nie niającego wymogi przewidziane w art. 14b § 2 - § 4 Ordynacji podatkowej, podczas gdy nie występowały okoliczności uzasadniające wydanie postanowienia o odmowie wydania interpretacji;

art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej - przez wydanie odmowy wydania interpretacji, które odnosi się do zmodyfikowanego przez Dyrektora KIS zakresu zdarzenia przyszłego wykraczającego poza ramy wskazane przez Skarżącą we Wniosku;

art. 169 § 1 i 2 w zw. z art. 14h oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej - przez zaniechanie wezwania Skarżącej do uzupełnienia złożonego wniosku w przypadku wystąpienia wątpliwości w zakresie przestawionego stanu faktycznego zdarzenia przyszłego i nieuprawnione dokonanie założeń co do tego stanu faktycznego /zdarzenia przyszłego;

art. 217 § 2 i art. 210§4w zw. z art. 219 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej - przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia Postanowienia Dyrektora KIS z 24 marca 2022 r., które nie wskazuje na przeprowadzenie rzetelnej analizy zdarzenia przyszłego, a także nie przekonuje strony postępowania w zakresie zasadności zastosowania przepisów prawa materialnego, co w konsekwencji stanowi naruszenie naczelnych zasad postępowania podatkowego, tj. zasady pogłębiania zaufania od organów podatkowych oraz zasady przekonywania strony, które zawarte są w art. 121 i art. 124 Ordynacji podatkowej;

art. 226 § 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej - przez utrzymanie w mocy postanowienia, pomimo tego, iż zażalenie Skarżącej zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 14b § 5b punkt 1 O.p. odmawia się, w drodze postanowienia, wydania interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p. W myśl art. 14b § 5c organem właściwym do wydania opinii w tak oznaczonym zakresie jest Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

Jak przyjęto w orzecznictwie NSA wystąpienie o opinię nie zależy zatem od uznania organu interpretującego, jeżeli poweźmie on uzasadnione przypuszczenie, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji z art.119a O.p. Należy zauważyć, że ustawodawca nakazując zwrócenie się o taką opinię ani nie unormował jej charakteru, ani nie wskazał wyraźnie na jej wiążący dla organu interpretującego charakter. Brak jednoznacznej wypowiedzi ustawodawcy w tym zakresie nie oznacza jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że opinia ta nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego interpretację. Wniosek taki można bowiem wyprowadzić z wykładni systemowej wewnętrznej i wykładni celowościowej. Ustawodawca jednoznacznie wyłącza konkurencyjność postępowań o wydanie opinii zabezpieczającej i wydanie interpretacji, zakazując wydania interpretacji w art. 14b § 5b O.p. ("Nie wydaje się interpretacji (...)") i uchylając ochronę wynikającą z interpretacji, jeżeli zdarzenie przyszłe lub stan faktyczny przedstawiony przez zainteresowanego stanowi element czynności, o której mowa w art.119a tej ustawy (art. 14na pkt 1 O.p.). Cel ten został także wyraźnie wskazany w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania i zmieniającej przepisy dotyczące indywidualnych interpretacji – vide wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2020r., sygn. akt II FSK 3085/18.

WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela powyższe stanowisko orzecznicze.

Jeżeli zatem Szef Krajowej Administracji Skarbowej potwierdzi w opinii uzasadnione podejrzenie organu interpretującego, ten ostatni, będąc związany nią, nie będzie mógł wydać interpretacji indywidualnej. Jeżeli natomiast opinia ta będzie negatywna, organ interpretujący nie będzie mógł odmówić jej wydania z powołaniem się na art. 14b § 5b O.p. (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2018 r. sygn. II FSK 83/18). Tak więc ustawodawca wyraźnie powiązał opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z postępowaniem organu interpretacyjnego. Opinia potwierdzająca istnienie uzasadnionego przypuszczenia, że okoliczności przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą stanowić czynność lub element czynności wpisanej w unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 O.p., zobowiązuje organ interpretacyjny do odmowy wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 O.p. Natomiast ocena i ewentualna kontrola legalności tego, czy organ opiniujący wydał prawidłową opinię co do zasadności zastosowania art. 119a § 1 O.p. w analizowanych okolicznościach, podlega rozstrzygnięciu w odrębnym trybie, także kontroli sądowej w innej sprawie. Zatem merytoryczna prawidłowość stanowiska organu opiniującego nie jest weryfikowana w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej, ale przede wszystkim o wydanie opinii zabezpieczającej, czy w dalszej kolejności w postępowaniu podatkowym w przypadku unikania opodatkowania.

W kwestii prawnego znaczenia opinii uzyskanej przez organ interpretacyjny na podstawie art. 14b § 5c O.p. wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, także m.in. w wyroku z dnia 21 marca 2018 r. o sygn. akt II FSK 3819/17, stwierdzając, że na podstawie art. 14b § 5b O.p. uzasadnione przypuszczenie możliwości zastosowania przepisu art. 119a § 1 O.p. jest wystarczające do odmowy wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jeżeli wnioskodawca przedstawia stan faktyczny, z którego rozważane przypuszczenie w sposób uzasadniony wynika, to postępowanie interpretacyjne nie jest adekwatnym trybem prawnym do merytorycznego załatwienia wniosku zainteresowanego, który może natomiast wystąpić o wydanie w sprawie opinii zabezpieczającej, to znaczy może zainicjować odrębne postępowanie w przedmiocie wydania wymienionej opinii. Ocena (już nie tylko przypuszczenie) możliwości zastosowania regulacji prawnych klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania należy do właściwego w tym zakresie organu, tj. Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, nie zaś do uprawnionego do wydawania interpretacji indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przedmiotem postępowania interpretacyjnego nie mogą być wszystkie przesłanki oraz wyłączenia stosowania przywoływanej klauzuli, które wymagają analizy związanej z postępowaniem dowodowym, prowadzonym co do zasady w postępowaniu podatkowym i wyłączonym w postępowaniu interpretacyjnym. Podkreślił przy tym, że art. 14b § 5b O.p. ogólnie nawiązuje do art. 119a O.p., pomijając pozostałe regulacje (por. Rozdział 1, Dział IIIa O.p.). W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że jeżeli organ interpretacyjny i zainteresowany dokonywaliby czynności w celu doprecyzowania i pełnego wyjaśnienia okoliczności przedstawionych we wniosku, w celu doprowadzenia sprawy interpretacyjnej do stanu pozwalającego na wszechstronną i rzetelną ocenę z perspektywy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, to wówczas w istocie postępowanie interpretacyjne przybrałoby postać postępowania w sprawie wydania opinii zabezpieczającej. Co istotne, z porównania art. 14b § 3 O.p. (określającego wymogi wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej) z art. 119c § 1, § 2 O.p. (przykładowo opisującym okoliczności mogące wskazywać na sztuczny sposób działania) wynika, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie wymaga przedstawienia aspektów gospodarczych, ekonomicznych, korzyści podatkowych i innych. Ustawodawca przyjął bowiem rozwiązanie, zgodnie z którym tam gdzie pojawia się uzasadnione przypuszczenie, że możemy mieć do czynienia z art. 119a § 1 O.p., według opinii z art. 14b § 5c O.p., tam kończy się postępowanie interpretacyjne przez odmowę wydania interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 O.p. Organ interpretacyjny traci w takim stanie rzeczy uprawnienie do merytorycznej analizy okoliczności opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i formułowania w tej mierze stanowiska prawnego. W takim przypadku, okoliczności zaoferowane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być przedmiotem analizy i rozstrzygania co do istoty w postępowaniu dotyczącym wydania opinii zabezpieczającej, bądź określenia/ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, straty, nadpłaty (por. także przywołany wyrok o sygn. akt II FSK 83/18).

Nadto, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym już wyroku w sprawie o sygn. akt II FSK 3819/17, ustalenie czynności odpowiedniej w miejsce czynności sztucznej i wprowadzenie jej za czynność sztuczną do przedmiotu opodatkowania, a także usunięcie z przedmiotu opodatkowania czynności, której jedynym celem było osiągnięcie korzyści podatkowej (art. 119a § 3, § 4, § 5 O.p.), wymaga merytorycznej weryfikacji stanu faktycznego, co z kolei wiąże się z niezbędnym w tym zakresie postępowaniem dowodowym. Jeżeli przedmiotem sporu w postępowaniu interpretacyjnym miałoby być rozpoznawanie czynności sztucznych, korzyści podatkowej, to wówczas konkurowałoby ono bezpodstawnie z postępowaniem w przedmiocie zobowiązania podatkowego.

W rozpoznawanej sprawie w wiążącej opinii, odnosząc się do przedstawionego zdarzenia przyszłego, Szef KAS stwierdził, że prawdopodobne wydaje się, że środki finansowe na nabycie przedmiotowej nieruchomości dla nowoutworzonej spółki pochodzić będą od wspólników, którzy wniosą do nie j wkład pieniężny lub zostanie wygenerowana wobec nich wierzytelność.

Ponadto dostrzegł, że w wyniku zaplanowanych czynności zainteresowani planują dokonanie sprzedaży nieruchomości samym sobie, zaś sprzedaż ta może stanowić metodę przesunięcia przychodu na rzecz wspólnika z prawem urynkowienia kosztów podatkowych.

Dodatkowo, jak wywiódł, zainteresowani poprzez nowo powołaną spółkę nadal będą współwłaścicielami nieruchomości i jako wspólnicy będą mogli nieruchomością tą zarządzać, zaś ten sposób działania wypełnia przesłanki sztuczności (art. 119c § 2 punkt 3 O.p.)

Powyższa argumentacja, którą sąd podziela, w sposób wystarczający uzasadnia przypuszczenie, że planowana czynność stanowi unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 O.p. oraz, że został spełniony warunek wystąpienia korzyści podatkowej.

Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 14b § 5b w związku z art. 119a O.p. uznać należy za nieuzasadnione.

W konsekwencji jako niezasadne należało potraktować zarzuty niezastosowania art. 14b § 1, 14c i 14d § 1 O.p.

Nie ma racji strona skarżąca wywodząc, że zaskarżone rozstrzygnięcie wykracza poza ramy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę w orzecznictwie sądowym wyrażony jest pogląd, że należy podkreślić wyraźne zróżnicowanie między badaniem przez organ ewentualnego wystąpienia przesłanek z art. 14b § 5b O.p. a trybem postępowania, w którym organ wydaje wnioskowaną interpretację. Jedynie wydając wnioskowaną interpretację indywidualną organ związany jest stanem faktycznym bądź zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku. Natomiast w badaniu poprzedzającym wydanie interpretacji organ kontroluje przedstawiony we wniosku stan faktyczny w sposób szeroki, biorąc go pod uwagę ewentualność wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a O.p. WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela powyższe stanowisko orzecznicze, najpełniej wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 listopada 2017r., sygn. akt I SA/Po 703/17 i przyjmuje je za własne. W tej sytuacji zarzut wyjścia poza granice zdarzenia przyszłego uznać należy za nieuprawniony.

Jednocześnie zauważyć należy, że wobec wiążącego charakteru opinii Szefa KAS, o której mowa wyżej, sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organ w zaskarżonym postanowieniu przepisów procesowych wymienionych w zarzutach 5 - 7 skargi.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), sąd oddalił skargę.

mj