Uzasadnienie
I SA/Łd 322/10
Postanowieniem z dnia 13 maja 2010 r. wydanym przez referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, przyznano A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością – Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w Ł. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym również ustanowienie doradcy podatkowego.
Pismem z dnia 19 maja 2010 r. Sąd zwrócił się do Krajowej Rady Doradców Podatkowych o wyznaczenie - stosownie do treści powyższego postanowienia - dla strony skarżącej profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 7 czerwca 2010 r. wpłynęła do Sądu informacja Krajowej Rady Doradców Podatkowych o wyznaczeniu doradcy podatkowego J. T. jako pełnomocnika procesowego skarżącej spółki.
Wyrokiem z dnia 16 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę strony skarżącej, natomiast po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 108/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki A. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Pismem z dnia 9 maja 2012 r. dor. pod. J. T. zwrócił się do WSA w Łodzi o przyznanie i wypłacenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że opłaty te nie zostały mu zwrócone w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Natomiast na podstawie art. 41b ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (tekst jednolity w Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 213, dalej powoływanej jako ustawa o doradztwie podatkowym) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ponosi Skarb Państwa. Szczegółowe zasady ponoszenia tych kosztów, z uwzględnieniem sposobu ustalania tych kosztów, wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalnego wynagrodzenia doradcy podatkowego za udzieloną pomoc Minister Sprawiedliwości określi w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Radcy Doradców Podatkowych (ust. 2 art. 41b ustawy o doradztwie podatkowym).
W tym miejscu powołać należy unormowanie § 4 ust. 2 - wydanego na podstawie wyżej wskazanej delegacji - rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31 poz. 153, dalej powoływane jako rozporządzenie), na mocy którego wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Jednocześnie zauważyć należy, iż niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, który nie podlega uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego. Przedmiotowe oświadczenie nie stanowi bowiem żadnego z elementów jaki jest wymagany dla pisma w postępowaniu sądowym, nie może więc być brakiem formalnym pisma, uniemożliwiającym nadanie pismu biegu i podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05). Pogląd ten został zaakceptowany również w postanowieniu NSA z 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09.
Stosownie natomiast do treści art. 210 § 1 p.p.s.a, strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie złoży wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, zauważyć trzeba, że wniosek J. T. – pełnomocnika skarżącej w przedmiocie żądania zwrotu kosztów postępowania wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dopiero 16 maja 2012 r. Przy czym, pełnomocnik skarżącej, został pouczony o trybie składania żądania zwrotu kosztów postępowania w zawiadomieniu z dnia 15 lipca 2010r. (k.83), doręczonym w dniu 20 lipca 2010r. (k. 85).
Zatem złożony w niniejszej sprawie wniosek o zwrot kosztów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z przedstawionego wyżej stanu faktycznego wyrok w przedmiotowym postępowaniu zapadł w dniu 16 września 2010 r., natomiast wniosek o zwrot kosztów postępowania wpłynął do Sądu w dniu 16 maja 2012 r., a więc już po zamknięciu rozprawy. Tym samym nie została spełniona ustawowa przesłanka warunkująca wydanie postanowienia o zwrocie należnych kosztów postępowania.
Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 210 § 1 w związku z art. 250 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.
t.n.