Uzasadnienie
W dniu 28 lutego 2013 roku D. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] odmawiającą skarżącemu umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł skarżący nadesłał formularz PPF z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach wskazał, że nie posiada żadnego majątku ani, oszczędności, wspólnie z żoną oraz synem prowadzi gospodarstwo domowe, w chwili obecnej skarżący ani jego żona nie pracują pozostają na utrzymaniu matki wnioskodawcy. Z uwagi na fakt, że oświadczenie wnioskodawcy zawarte w formularzu PPF było niepełne, nie została w nim w ogóle wskazana kwota dochodów posiadanych na utrzymanie ani wydatków rodziny z nim związanych, a także z uwagi na fakt, że we wniosku o umorzenie zaległości skarżący wskazał, że pracuje dorywczo w A. został on zobowiązany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: udokumentowanie wysokości dochodu matki na, której utrzymaniu znajduje się rodzina, wskazania czy wnioskodawca w dalszym ciągu pracuje za granicą oraz podania wielkości uzyskiwanego z tego tytułu dochodu, a także udokumentowania wysokości miesięcznych wydatków eksploatacyjnych gospodarstwa domowego wnioskodawcy, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Do chwili obecnej skarżący nie udzielił żądanych informacji
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy D. C. oświadczył jedynie, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności wskazał, że wspólnie z żoną oraz synem prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest dochód jego matki, bez podania jego wysokości. Mimo wystosowanego w tym zakresie wezwania wnioskodawca nie wskazał miesięcznych kosztów utrzymania rodziny, nie udokumentował wysokości dochodów matki, na której utrzymaniu pozostaje wraz z rodziną, nie wyjaśnił także swojego statusu zawodowego mimo, iż z akt sprawy wynika, że pracuje za granicą. W tym miejscu należy wskazać, iż w sytuacji, w której oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego okaże się niewystarczające dla oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego, i możliwości płatniczych bądź wzbudza, wątpliwości strona jest obowiązana złożyć dodatkowe oświadczenia lub dokumenty źródłowe.
Skarżący nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków w żaden sposób nie udokumentował kwoty posiadanych na utrzymanie dochodów, ani wysokości ponoszonych kosztów utrzymania rodziny. Wobec powyższego brak jest praktycznie możliwości przeprowadzenia kompleksowej oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącego w celu ustalenia czy rzeczywiście obiektywnie odpowiada ona przesłankom uzasadniającym przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wskazać należy, iż w interesie skarżącego ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy leżeć powinno prawidłowe oraz pełne wyjaśnienie rzeczywistej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych i na nim spoczywa ciężar dowodu, obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest rzeczywiście na tyle trudna, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie. Wobec biernej postawy wnioskodawcy oraz gołosłowności złożonego wniosku o prawo pomocy stosownie do treści art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
mk