Uzasadnienie
W dniu 28 lutego 2013 roku D. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku odmawiającą skarżącemu umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok.
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy argumentując, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy D. C. oświadczył jedynie, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności wskazał, że wspólnie z żoną oraz synem prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest dochód jego matki, bez podania jego wysokości. Mimo wystosowanego w tym zakresie wezwania wnioskodawca nie wskazał miesięcznych kosztów utrzymania rodziny, nie udokumentował wysokości dochodów matki, na której utrzymaniu pozostaje wraz z rodziną, nie wyjaśnił także swojego statusu zawodowego mimo, iż z akt sprawy wynika, że pracuje za granicą.
Po uprawomocnieniu się powyższego rozstrzygnięcia, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, w dniu 10 września 2013 roku do sądu wpłynął ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach wnioskodawca tym razem wskazał, że wspólnie z żoną oraz synem prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest prowadzona przez niego działalność gospodarcza z której uzyskuje dochód w wysokości o. 1.500 zł miesięcznie.
Skarżący oświadczył, że. nie posiada żadnego majątku ani, oszczędności Z uwagi na fakt, że oświadczenie wnioskodawcy zawarte w formularzu PPF było niepełne, nie została w nim w ogóle wskazana kwota wydatków na utrzymanie rodziny został on zobowiązany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: wskazanie tytułu prawnego do nieruchomości stanowiącej adres zamieszkania wnioskodawcy, nadesłanie wyciągów z posiadanych kont bankowych za ostatnie 2 miesiące, nadesłanie deklaracji w podatku od towarów i usług VAT-7 za ostanie 4 okresy rozliczeniowe z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej bądź odpisu z księgi podatkowej obrazującego wielkość obrotów z tego tytułu oraz udokumentowanie wysokości miesięcznych wydatków eksploatacyjnych gospodarstwa domowego wnioskodawcy, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Do chwili obecnej skarżący nie udzielił żądanych informacji
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Aktualnie rozpoznawany wniosek jest ponownym wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazać należy, że prawomocnym postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił wnioskodawcy prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu argumentował, że w interesie skarżącego ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy leżeć powinno prawidłowe oraz pełne wyjaśnienie rzeczywistej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych i na nim spoczywa ciężar dowodu, obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest rzeczywiście na tyle trudna, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie. Wobec biernej postawy wnioskodawcy oraz gołosłowności złożonego wniosku o prawo pomocy należało uznać, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
Wobec powyższego rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącego winno nastąpić w kontekście art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm), dającego prawo uchylenia lub zmiany prawomocnego postanowienia wskutek zmiany okoliczności sprawy, z uwzględnieniem materialnych przepisów stanowiących podstawę przyznania prawa pomocy zawartych w art. 243 i następnych powołanej ustawy.
W tym miejscu wskazać należy, że jakkolwiek strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o jego przyznanie, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętych wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd (art. 170 p.p.s.a.). Ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2008 roku sygn. akt II OZ 654/08). Przedstawiona w obecnym wniosku sytuacja materialna skarżącego uległa poprawie w stosunku od okoliczności będących przedmiotem rozstrzygnięcia w prawomocnym postanowieniu z 11 lipca 2013 roku, skarżący bowiem otworzył działalność gospodarczą, która obecnie stanowi źródło utrzymania jego rodziny.
W dalszym ciągu jednak, mimo prawidłowego pouczenia i związanej z wcześniejszym negatywnym rozstrzygnięciem jego wniosku o prawo pomocy świadomości konsekwencji wypływających z braku współpracy z sądem w celu ustalenia rzeczywistej sytuacji materialnej, i możliwości płatniczych wnioskodawcy, mimo wystosowanego do niego wezwania nie udzielił wyczerpujących informacji o swojej aktualnej sytuacji finansowej. Tym samym ponownie uniemożliwił ustalenie swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych i dokonanie oceny, czy rzeczywiście obiektywnie odpowiada ona przesłankom uzasadniającym przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uwzględnienia jego ponownego wniosku i przyznania mu całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 165 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 170 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
AK.