Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2016 roku referendarz sądowy przyznał skarżącej – B. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Wyrokiem z dnia 12 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, przyznając radcy prawnemu M. K. kwotę 3.600 zł powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.
W dniu 23 listopada 2016 roku, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, sporządzone przez radcę prawnego M. K., będącego pełnomocnikiem skarżącej z urzędu w niniejszej sprawie. Jednocześnie w piśmie tym radca prawny wniósł o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one opłacone w całości.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – dalej: "p.p.s.a.", wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radcy prawnego w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Uwzględniając wniosek pełnomocnika skarżącego, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 4 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) i art. 258 § 1 oraz § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. AKE.