Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] ustalającą K. S. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016, w wysokości 111 zł.
Organ pierwszej instancji ustalił, że właścicielami nieruchomości są: K. S. i K. S. Wyjaśnił, że podatek od nieruchomości od gruntów został ustalony na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, a od budynków, na podstawie informacji podatnika.
W odwołaniu K. S. zarzuciła organowi podatkowemu niezgodność decyzji ze stanem faktycznym i prawnym poprzez wykazywanie w niej udziału H. S. do części nieruchomości.
Organ podatkowy drugiej instancji wskazał, że z włączonego do materiału dowodowego wypisu z rejestru gruntów z dnia 8 marca 2016 r. wynika, że H. S. i K. S. są współwłaścicielami działki o powierzchni 0,0724 ha, położonej w P. przy ul. A (obręb: [...] m. [...], jedn. ewidencyjna: [...] - miasto).
Dla nieruchomości tej urządzona jest księga wieczysta, prowadzona przez Sąd Rejonowy w W., [...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w P.. W księdze wieczystej H. S. i K. S. są uwidocznieni jako współwłaściciele ww. nieruchomości. Powyższe dokumenty stanowiły dla organu pierwszej instancji podstawę do ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego.
Następnie organ podatkowy wskazał, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) w zakresie określenia przedmiotu podatku od nieruchomości odwołuje się do ewidencji gruntów i budynków na potrzeby zdefiniowania, wyłączenia lub zwolnienia z opodatkowania pewnych rodzajów gruntów sklasyfikowanych w określony sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. 1a ust. 3).
Stosownie do art. 2 ust. 1 ww. ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty (pkt 1) i budynki (pkt 2).
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) w zakresie wymiaru podatków i świadczeń organ podatkowy opiera się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, która jest urzędowym dokumentem stanowiącym źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym (art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej). Od tej reguły nie są przewidziane żadne wyjątki.
Kolegium wyjaśniło, że ustalając stan faktyczny sprawy i dokonując wymiaru podatku organ podatkowy, z uwagi na zasadę praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej), nie może więc przyjąć danych odmiennych niż wykazane w ewidencji, gdyż treść wpisu do ewidencji gruntów wiąże organ podatkowy.
Podważenie danych ewidencyjnych, bądź ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przez organ ewidencyjny, którym jest właściwy starosta, a nie organ podatkowy.
Informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków, dotyczące stanu prawnego nieruchomości oraz jej właścicieli, wprowadza się m.in. (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) na podstawie wpisów w księdze wieczystej, umów zawartych w formie aktu notarialnego (§ 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.).
Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie może w postępowaniu podatkowym skutecznie domagać się weryfikacji danych ewidencyjnych przyjętych przez organ podatkowy do wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego. Dopóki zatem dane ewidencji gruntów i budynków nie zostaną zmienione w przewidzianym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku.
K. S. wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego, w której podniosła, że jej "...żądanie wynika z przestępstwa długotrwałego..." oraz że przestępstwo to wynika z inicjatywy byłego burmistrza a obecny przyjął bezczynność i uporczywie udaremnia uregulowanie każdej sprawy...".
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
H. S. i K. S. są współwłaścicielami działki o powierzchni 0,0724 ha, położonej w P. przy ul. A(wypis z rejestru gruntów z dnia 8 marca 2016 r.). Na współwłaścicielach tych ciąży więc obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości.
Ze względu na cytowany powyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) K. S. nie może w postępowaniu podatkowym domagać się weryfikacji danych ewidencyjnych przyjętych przez organ podatkowy do wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016. Organ podatkowy jest bowiem zobowiązany uwzględniać dane ewidencji gruntów i budynków przy ustalaniu wymiaru podatku. Oznacza, to że przy wydaniu decyzji organ podatkowy nie może pominąć jednego ze współwłaścicieli nieruchomości jeśli taki stan prawny wynika z ww. ewidencji.
Kolegium prawidłowo pouczyło skarżącą, że zmiana danych ewidencyjnych, może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przez organ ewidencyjny, którym jest właściwy starosta, a nie organ podatkowy.
Podkreślić należy, że skarżąca nie kwestionuje wysokości wyliczonego zobowiązania podatkowego, ani powierzchni gruntów i budynków przyjętej przez organy podatkowe do jego wyliczenia.
Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo obliczyły łączne zobowiązanie pieniężne. Kwota ustalonego zobowiązania obejmuje: podatek od nieruchomości w kwocie 111 zł, z czego: od budynków mieszkalnych o powierzchni użytkowej 110 m2 w kwocie 68,20 zł, od piwnic o powierzchni użytkowej 45,00 m2 w kwocie 13,95 zł i od gruntów pozostałych o powierzchni 135 m2 w kwocie 28,35 zł.
Do obliczenia wysokości podatku od gruntu organ podatkowy przyjął dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, natomiast do wyliczenia podatku od budynków przyjął informacje o powierzchni budynków przekazane przez podatników.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę.
ms