Uzasadnienie
W dniu 27 maja 2009 roku M.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 roku.
W dniu 26 czerwca 2009 roku do sądu wpłynął formularz PPF z wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach M.K. wskazał, iż wspólnie z małoletnim, uczącym się synem prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest jego renta inwalidzka w wysokości 684 zł miesięcznie oraz zasiłek rodzinny w kwocie 64 zł. Skarżący jest osobą niepełnosprawna całkowicie i trwale niezdolną do pracy. Wskazał, iż jego renta podlega zajęciu komorniczemu wobec czego do wypłaty otrzymuje kwotę 343 zł, która nie wystarcza na pokrycie najbardziej niezbędnych wydatków. Skarżący zamieszkuje jako najemca TBS w mieszkaniu o powierzchni około 65 m2, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Z akt administracyjnych sprawy niniejszej wynika, że sam czynsz za mieszkanie wynosi 680 zł przy czym skarżący otrzymuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 200 zł, suma miesięcznych opłat za mieszkanie to kwota około 600 zł., dlatego też skarżący zmuszony jest do korzystania z pomocy finansowej swojej siostry oraz matki, bez której nie mógłby funkcjonować.
Referendarz sądowy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
Z oświadczeń wnioskodawcy oraz akt administracyjnych sprawy niniejszej wynika, iż skarżący wspólnie z synem prowadzi gospodarstwo domowe, którego dochód miesięczny zamyka się kwotą około 420 zł. Skarżący jest osobą niepełnosprawna całkowicie i trwale niezdolną do pracy, zamieszkuje jako najemca TBS w mieszkaniu o powierzchni 65 m2, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Czynsz za mieszkanie wynosi 680 zł przy czym skarżący otrzymuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 200 zł, suma miesięcznych opłat za mieszkanie to kwota około 600 zł, dlatego też skarżący zmuszony jest do korzystania z pomocy finansowej swojej siostry oraz matki. Uwzględniając powyższe, treść art. 245 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wysokość wpisu od skargi w sprawie niniejszej (500 zł) należało uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zasadnym jest więc przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
M.K.