Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok. W dniu 16 lutego 2010 roku do sądu wpłynęło pismo adwokat G. W.-R. zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie wraz z wnioskiem o zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Postanowieniem z dnia 2 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. przyznał wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu skarżącemu M.i K. błędnie oznaczając drugi człon nazwiska reprezentującego go adwokata.
W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Natomiast stosownie do art. 166 tej ustawy, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji, jak i uzasadnieniu orzeczenia (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, nr 10, poz. 155). Sprostowanie niedokładności obejmuje właściwe oznaczenie stron, czy też dokładnie wymienienie podmiotów postępowania. przy czym podlegają mu jedynie takie niedokładności, które mają charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości.
Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zarówno w komparycji, sentencji jak i uzasadnieniu wydanego w dniu 2 marca 2010 roku postanowienia przyznającego wynagrodzenie pełnomocnikowi skarżącego za udzieloną z urzędu pomoc prawną wskazując nazwisko adwokata omyłkowo wpisano jako jego drugi człon nazwisko "R." podczas, gdy z akt sprawy niniejszej wynika, iż skarżący był reprezentowany przez adwokat G. W.-R.. Wobec powyższego nieprawidłowe oznaczenie nazwiska pełnomocnika skarżącego w postanowieniu przyznającym mu wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną, stanowiło bez wątpienia oczywistą omyłkę pisarską, która winna być sprostowana.
Z uwagi na powyższe w oparciu o przepis art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.
MK