Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza P. z dnia [...] r. w sprawie zaliczenia wpłaty w wysokości 496,80 zł, dokonanej w dniu 29 lipca 2013 r. przez B. G. i K. K., na poczet zaległości z tytułu podatku rolnego.
Wymieniona kwota została zaliczona na należność główną w wysokości 455,80 zł oraz odsetki - 41,00 zł. W uzasadnieniu postanowienia pierwszej instancji organ przedstawił szczegółowe wyliczenie i podział dokonanej wpłaty na poszczególne raty zaległego podatku rolnego wraz z odsetkami oraz informacją na temat stawek odsetek obowiązujących w całym okresie zwłoki. Ponadto poinformowano ponadto podatników, że nadal zalegają z zapłatą 13,20 zł za pozostałą część II raty podatku za 2013 rok oraz z zapłatą należnych odsetek na dzień wpłaty oraz kosztów upomnienia w łącznej wysokości 17,60 zł.
B. G. i K. K. złożyli zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając mu rażące naruszenie przepisów art. 6 do art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2013 r. poz. 267), dalej: "K.p.a.", w całym postępowaniu administracyjnym o udzielenie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na zakup i zainstalowanie urządzeń zaopatrzenia w wodę działki nr 45/1, położonej we wsi B., gm. P.. Skarżący stwierdzili, że organ pierwszej instancji rażąco naruszył prawo, gdyż nie powiadomił ich o przysługującej uldze inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na zakup i zainstalowanie urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę, a tym samym naraził ich na szkodę w rozumieniu art. 471 Kodeksu cywilnego.
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zarzut rażącego naruszenia art. 6 do art. 9 K.p.a. jest całkowicie chybiony, gdyż przedmiotowe postanowienie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), co jest równoznaczne z faktem, iż ww. przepisy K.p.a. nie miały zastosowania w sprawie.
Za nietrafne organ odwoławczy uznał także zarzuty dotyczące odmowy udzielenia skarżącym ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym, ponieważ dotyczyły one postępowania zakończonego już prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 maja 2013 r., którym Sąd oddalił skargę B. G. i K. K. na decyzję odmawiającą przyznania wspomnianej ulgi.
W ocenie organu odwoławczego, Burmistrza P. wydał przedmiotowe postanowienie zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. Rozstrzygnięcie merytoryczne oparto zasadnie o art. 55 § 2 i art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej, prawidłowo również dokonano obliczenia kwot przypadających na zaległość podatkową i na odsetki.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, podatnicy złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, któremu zarzucili rażące naruszenie przepisów art. 6 do art. 9 K.p.a.
W uzasadnieniu skargi wskazali na okoliczności dotyczące postępowania w przedmiocie odmowy przyznania ulgi z tytułu nabycia gruntów oraz odmowy udzielenia ulgi inwestycyjnej.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że w niniejszej sprawie dotyczącej postępowania podatkowego, mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego – co prawidłowo podkreśla Kolegium w zaskarżonym postanowieniu. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 pkt 2 tej ostatniej ustawy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem przepisów Działów IV (Udział prokuratora) i VIII (Skargi i wnioski).
Postanowienie organu pierwszej instancji zostało oparte na przepisach art. 55 § 2 i art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z pierwszym z nich, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.
Wskazany przepis wprowadza zasadę zaliczenia wpłaty w oparciu o proporcję zachodzącą pomiędzy kwotą zaległości i odsetek na dzień dokonania wpłaty. Zasady tej nie może zmienić ani zobowiązany do zapłacenia zaległości wraz z odsetkami, ani też organ podatkowy.
Natomiast w myśl art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.
Jeżeli podatnik dokonuje wpłaty z tytułu ciążących na nim zaległości podatkowych, stosuje się ww. reguły jej zaliczania. Wpłata ta jest proporcjonalnie zaliczana na poczet najwcześniejszej (albo wskazanej przez podatnika - z wyjątkiem zaliczek) zaległości podatkowej. Zaległości podatkowej towarzyszą odsetki za zwłokę, które są pokrywane z dokonanej wpłaty. Stosuje się w tym przypadku proporcjonalny podział dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek wynikający z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej. Podział ten dokonywany jest w postanowieniu organu podatkowego, w którym musi być znana, oprócz kwoty zaległości, również kwota odsetek za zwłokę na dzień dokonania wpłaty.
Kontrolując postanowienia organów obu instancji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad wynikających z powołanych przepisów. Wprawdzie w sentencji postanowienia Burmistrza P. nie zostało wskazane na jakie konkretnie zaległości zaliczono przedmiotową wpłatę, wynika to jednak w sposób bardzo szczegółowy i przejrzysty z uzasadnienia tego postanowienia. Zatem dostrzeżona wada nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, nie można bowiem mieć wątpliwości na jakie zaległości i odsetki zaliczono wpłatę w wysokości 496,80 zł i w jaki sposób wpłatę tę organ rozliczył.
Z treści skargi wynika, że skarżący w istocie nie kwestionują tego rozliczenia, wskazują natomiast na okoliczności dotyczące postępowania w przedmiocie odmowy przyznania im ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym, co przekłada się na wymiar tego podatku.
Dokonując zaliczenia wpłaty na zaległości podatkowe, organ podatkowy nie ocenia prawidłowości rozstrzygnięć zapadłych w sprawie wymiarowej, poprzedzającej wydanie postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., II FSK 1703/10, LEX nr 1137573).
Organ odwoławczy prawidłowo zatem uznał za chybione zarzuty odnoszące się do odmowy udzielenia skarżącym ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. Dotyczą one bowiem postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 maja 2013 r., I SA/Łd 1343/12, oddalającym skargę B. G. i K. K. na decyzję odmawiającą przyznania wspomnianej ulgi.
Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.
J.B.