Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę i rozłożenia na 60 rat spłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok oraz umorzenia postępowania w części dotyczącej rozłożenia na raty zaległości w tym podatku.
Wobec treści wyroku skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła skargę kasacyjną, a następnie wezwana do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 250 zł wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z 6-letnią córką N.. Utrzymuje się z dochodu osiąganego z "własnej działalności" w kwocie 2.000 zł brutto miesięcznie. Jej majątek stanowi dom o powierzchni 200 m2 i nieruchomość rolna o powierzchni 2 ha. Skarżąca wskazała przy tym, że toczy wobec niej postępowanie egzekucyjne ("egzekucja w urzędzie skarbowym"). Są wobec niej prowadzone także postępowania kontrolne, w związku z tym nie ma środków finansowych.
Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 20 marca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, w tym do: wykazanie wszystkich składników majątkowych należących do skarżącej (z uwagi na braki w zakresie wypełnienia rubryki nr 7 urzędowego formularza (PPF), zatytułowanej: "Majątek"), nadesłania wyciągów z ewentualnie posiadanych lokat i rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, udokumentowania faktu wskazanej we wniosku "egzekucji w urzędzie skarbowym" wraz z podaniem kwoty zadłużenia, przedstawienia dokumentów potwierdzających wskazaną we wniosku wysokość dochodu skarżącej "z własnej działalności", określenia kwoty wydatków rodziny na opłaty eksploatacyjne, utrzymanie wraz z podaniem, w jakiej części w kosztach tych partycypuje ojciec córki skarżącej oraz wyjaśnienia kwestii uzyskiwania dochodu z tytułu posiadania nieruchomości rolnej o pow. 2 ha wraz z przedstawieniem informacji w kwestii ewentualnego uzyskania przez skarżącą dopłat z Unii Europejskiej z zakresu rolnictwa - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
Wezwanie w powyższej kwestii wraz ze stosownym pouczeniem o skutkach jego niewykonania zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 marca 2015 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie przedstawiła wymaganych dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji majątkowej.
Postanowieniem z dnia [...] r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W sprzeciwie z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej radca prawny podniósł, że nie zgadza się z postanowieniem referendarza sądowego. W jego ocenie takie rozstrzygnięcie jest nieprawidłowe i prowadzi do nieuzasadnionego pozbawienia strony drogi sądowej. Skarżąca nie posiada środków umożliwiających uiszczenie wpisu od wniesionej skargi. Stwierdził, że z uwagi na trudną sytuację finansową skarżącej uzasadnione jest przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a." w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Wniosek skarżącej nie zasługuje uwzględnienie.
Z przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 P.p.s.a. wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 P.p.s.a.).
Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu starszego referendarza sądowego, zgodnie z którym oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazało się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych.
Mimo wezwania, skarżąca nie wywiązała się z obowiązku przedstawienia dodatkowych oświadczeń i dokumentów.
W sprzeciwie również nie przestawiono żadnych dodatkowych okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Pełnomocnik skarżącej poprzestał na lakonicznych stwierdzeniach o trudnej sytuacji majątkowej, w jakiej znajduje się skarżąca. Nie podjął próby wyjaśnienia dlaczego skarżąca nie wykonała wezwania starszego referendarza sądowego.
Wobec powyższego sąd ocenił, że skarżąca nie wykazała, że faktycznie nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
E.J.