Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Wójt Gminy O. ustalił E. K. wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym z tytułu nieruchomości położonej we W., za rok 2019 w kwocie 671 zł, opodatkowując podatkiem od nieruchomości 1.863 m2 powierzchni gruntów pozostałych oraz wskazując na zwolnione z opodatkowania 0,0860 ha fizycznego gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym.
Ponieważ strona nie zgodziła się z ustaleniami i rozstrzygnięciem organu, złożyła odwołanie od powyższej decyzji.
Pismem z dnia 17 kwietnia 2019 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wezwało Starostwo Powiatowe w Z. do wyjaśnienia, czy E. K. złożyła w dniu 19 marca 2018 roku wniosek o przywrócenie stanu pierwotnego oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków działek 73/48 i 73/63 jako grunty orne w miejscowości W., ponieważ działka o nr 73/4 i 73/5 została nabyta jako grunt rolny, działka o nr 73/4 o powierzchni 0,7902 ha, oznaczona RV1 pow. 0,4647 ha i Bi/RVI pow. 0,2080 ha i Bi/PsIV pow. 0,1178 ha i działka o nr 73/5 o powierzchni 0,0738 ha, oznaczona Bi/RVI pow. 0,0439 ha i Bi/PsIV pow. 0,0299i oraz czy, i ewentualnie w jaki sposób, został on załatwiony.
W odpowiedzi Starostwo Powiatowe w Z. wskazało, że E. K. złożyła w dniu 19 marca 2018 roku wniosek o przywrócenie stanu pierwotnego oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków, a na wniosek z dnia 25 maja 2019 roku postępowanie zostało umorzone decyzją Starosty Z. z dnia [...] czerwca 2019 roku.
W związku z powyższym SKO wezwało organ pierwszej instancji do uzupełnienia akt przedmiotowej sprawy o pełne i oryginalne akta postępowania zakończone decyzją ustalającą, obejmujące w szczególności decyzje za poprzednie lata podatkowe, składane informacje na podatek od nieruchomości i podatek rolny, zawiadomienie o zmianie w ewidencji gruntów; wyjaśnienia, czy przed wydaniem decyzji wydano i doręczono stronie postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji oraz czy wyznaczono siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego; a także, do podania adresu elektronicznego organu na platformie ePUAP.
Organ pierwszej instancji uzupełnił akta w żądanym zakresie.
Kolegium wezwało także Starostwo Powiatowe w Z. do wyjaśnienia, czy E. K. złożyła w dniu 27 sierpnia 2018 roku wniosek o przywrócenie stanu pierwotnego oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków działek 73/4 i 73/5, jakie były przed przyjęciem do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 28 listopada 2008 roku za nr [...].
W pisemnej odpowiedzi Starosta wskazał, iż strona złożyła w dniu 27 sierpnia 2018 roku wniosek o przywrócenie stanu pierwotnego oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków, a w dniu 30 listopada 2018 roku Starosta Z. wydał decyzję (znak: [...]) odmawiającą wprowadzenia zamian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, od której E. K. złożyła odwołanie, zaś w dniu 18 kwietnia 2019 roku Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją (znak [...]) utrzymał decyzję Starosty Z..
Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Odwoławczy organ podatkowy stwierdził, że strona nie jest właścicielem gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. jed. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 – dalej jako: "u.p.r."), bowiem jak wynika z ewidencji gruntów strona jest właścicielem gruntów ornych klasy VI o powierzchni 0,0860 ha podlegających obowiązkowi podatkowemu w podatku rolnym, stąd też na zasadzie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, zaś zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.r. podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta, przy czym grunty te są zwolnione z podatku na podstawie przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r., zgodnie z którym zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. oceniło, że skoro z ewidencji gruntów wynika jednoznacznie, iż grunt o powierzchni 1883,00 m2 (1522,00 m2 + 341,00 m2) został oznaczony symbolem Bi - inne tereny niezabudowane, w sposób wskazujący na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, nie zaś podatkiem rolnym, to organy podatkowe są tym związane przy ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego i zobligowane do opodatkowania tej powierzchni podatkiem od nieruchomości, nie zaś podatkiem rolnym.
Pozostała powierzchnia tj. 0,0860 ha podlega obowiązkowi podatkowemu w podatku rolnym, przy czym jest zwolniona z opodatkowania. Wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu, przedmiotowa nieruchomość nie została oznaczona symbolami Bi/RVI i Bi/Ps/V, co rzeczywiście powodowałoby podleganie ustawie o podatku rolnym, bowiem 0,0860 ha (860,00 m2) jest oznaczone w ewidencji symbolem RVI - grunty orne klasy VI, zaś 0,1522 ha (1.522,00 m2) oraz 0,0341 ha (341,00 m2), jest oznaczone w ewidencji symbolem Bi - inne tereny zabudowane.
O opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym nie świadczy wykorzystywanie w sposób rolniczy, lub też nie, czy też np. rozpoczęcie procesu zalesienia, tylko odpowiednie oznaczenie nieruchomości w ewidencji. W postępowaniu podatkowym nie można skutecznie podważać wiążącej ewidencji gruntu, bowiem do ewentualnej zmiany oznaczenia gruntu jest wyłącznie właściwy starosta, będący organem ewidencyjnym w zakresie ewidencji gruntów i budynków, nie zaś Wójt Gminy O., czy też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł..
Jak wynika z informacji uzyskanych od Starostwa Powiatowego w Z. Wydział Geodezji, Kartografii i Katastru, zmiana w ewidencji została wprowadzona w ewidencji gruntów i budynków dnia 19 lutego 2009 r. na podstawie mapy sytuacyjnej do celów prawnych z projektem podziału.
Dnia 20 marca 2018 r. strona wystąpiła o zmianę w ewidencji, przy czym wniosek został cofnięty przez stronę, wskutek czego postępowanie zostało umorzone. Strona w dniu 27 sierpnia 2018 r. ponownie wystąpiła o przywrócenie stanu pierwotnego oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków. Dnia 30 listopada 2018 roku Starosta Z. wydał decyzję odmawiającą wprowadzenia zamian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, od której E. K. złożyła odwołanie, a Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Z..
Nadal nie zgadzając się ze stanowiskiem organów, strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu wskazała, iż nie miała możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym a decyzja podatkowa oparta jest na wyjaśnieniach jakie złożyła w 2018 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia 6 lutego 2020 r. skarżącej złożyła replikę na odpowiedź na skargę, w której podniosła, że okoliczności opisane przez organ nie są zgodne ze stanem faktycznym. Nadto wskazała, iż organ wezwał ją do zapoznania się z dowodami zebranymi w sprawie a dotyczącymi 2018 r. a nie 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna a zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd natomiast rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.").
Kontrola zaskarżonego orzeczenia dokonywana jest poprzez ustalenie, czy nie narusza ono przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania.
Przedmiotem kontroli jest wyłącznie orzeczenie organu administracyjnego, a więc stanowisko i argumentacja organu w nim wyrażona oraz w jego uzasadnieniu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w zaskarżonej decyzji, w obszernym uzasadnieniu prawnym, prawidłowo zinterpretowało i wyjaśniło znaczenie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jed. Dz. U. z 2019 r., poz. 725 – dalej jako: "p.g.k.") w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości.
Kolegium prawidłowo wyjaśniło, że użyty w cytowanym przepisie zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych, jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
Trafnie również wywiodło, że z omawianego przepisu wynika, iż organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków.
Kategoryczna treść tego przepisu nie budzi wątpliwości sądu. Organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji. Przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 p.g.k., nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 986/11), w którym zaakcentowano, że w świetle art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów.
Sąd podziela również stanowisko wyrażone w uchwałach NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 oraz z dnia 27 kwietnia 2009 r., o sygn. akt II FPS 1/09, z których wynika, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków.
Na podstawie wymienionych uchwał NSA oraz szeregu innych orzeczeń sądów administracyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, w jakich przypadkach reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji.
Zaskarżona decyzja nie opiera się na zasadzie bezwzględnego związania organów podatkowych danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Kolegium wyraźnie (str. 6 zaskarżonej decyzji) wymieniło wyjątki od zasady związania organów podatkowych ewidencją i są to przypadki, gdy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków:
- 1) pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów;
- 2) kolidują z okolicznościami faktycznymi ukształtowanymi na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej (prawomocnego orzeczenia sądowego), które mają bezpośredni wypływ na wymiar podatku od nieruchomości, a decyzja taka (orzeczenie) może stanowić wystarczającą podstawę ustalenia jego wysokości i przypisania tej daniny właściwemu podmiotowi;
- 3) posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej (innym akcie normatywnym), bezpośrednio oddziaływujących na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują stosownego oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej).
Sąd podziela wnioski organu odwoławczego, iż uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można postrzegać w kategoriach bezwzględnie i względnie wiążących. I tak:
- 1) bezwzględne związanie danymi ewidencyjnymi polega na tym, że organ podatkowy nie może ich samodzielnie korygować, dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym (co do zasady winny być one uwzględniane); do grupy bezwzględnie wiążących danych, zawartych w ewidencji gruntów, zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.k.).
- 2) względna moc wiążąca informacji zawartych w ewidencji gruntów, wiąże się z zaistnieniem sytuacji wymienionej w pkt 1-3, skutkującej koniecznością weryfikacji informacji ewidencyjnych co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t. jed. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej jako: "o.p."). Owa weryfikacja jednakowoż może polegać - jak już zaznaczono - wyłącznie na pominięciu przez organ podatkowy tych informacji ewidencyjnych, jeżeli dokonany na ich podstawie wymiar podatku kolidować będzie z bezwzględnie obowiązującą normą prawną, innym rejestrem publicznym (w zakresie danych mających pierwszeństwo przed informacjami zawartymi w ewidencji gruntów), czy też ostateczną decyzją administracyjną (prawomocnym orzeczeniem sądowym) rozstrzygającą o kwestiach mających znaczenie dla ustalenia prawidłowej wysokości podatku. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych i poglądów doktryny pozwoliła na identyfikację szeregu przypadków, w których informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy winien pominąć (dane o charakterze względnie obowiązującym). Są to np.:
- - dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem geodezyjnym (por. uchwała NSA z 18 listopada 2013 r., o sygn. akt II FPS2/13);
- - informacje dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r., o sygn. akt II FSK 1647/12, Lex nr 1504306). W praktyce spotkać się można również z sytuacją odwrotną - przedmiot opodatkowania (np. budynek) faktycznie istnieje na określonej działce gruntu, lecz nie został ujęty w ewidencji gruntów i budynków; jeżeli w takim przypadku informacje niezbędne dla wymiaru podatku od nieruchomości wynikają np. z ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu, organ podatkowy winien dane te uwzględnić;
- - ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości; w tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1007 ze zm.), należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego); rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do informacji zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym właśnie opisu nieruchomości;
- - ewidencja gruntów i budynków nie przesądza, czy dany obiekt jest budynkiem, czy budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 albo 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jed. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 – dalej jako: "u.p.o.l."), gdyż definiuje budynek (zresztą w akcie rangi podustawowej) odmiennie niż powołana ustawa i nie obejmuje budowli; art. 21 ust. 1 p.g.k., ewidencja ma moc wiążącą tylko co do wymiaru podatku (tj. określenia wysokości zobowiązania podatkowego), a nie co do określenia przedmiotu opodatkowania.
Sąd podzielił również stanowisko Kolegium, zgodnie z którym organy podatkowe nie są właściwe do występowania do organu ewidencyjnego o dokonanie zmiany w zakresie ewidencji gruntów.
Z art. 22 ust. 2 p.g.k. wynika, że właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian.
Na podstawie art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Na podstawie art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. przez użyte w ustawie określenie użytki rolne - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.
Z przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że organy podatkowe są w sposób bezwzględny związane m.in. funkcją użytkową wskazaną w ewidencji gruntów (art. 21 ust. 1 p.g.k.) i nie mogą przeprowadzać przeciwdowodu w tym zakresie. Taki przeciwdowód, tzn. zmianę danych w ewidencji, może przeprowadzić wyłącznie starosta, będący organem ewidencyjnym, na wniosek właściciela gruntu.
Sąd podziela argumentację organu podatkowego, zgodnie z którą rozwiązanie takie, poprzez ustanowienie dających się w sposób jednoznaczny zweryfikować kryteriów przedmiotowych opodatkowania gruntów, danego rodzaju podatkiem, gwarantuje podatnikom pewność co do zasad opodatkowania posiadanych przez nich gruntów. Z drugiej strony daje organom podatkowym jasne i jednoznaczne kryterium rozpoznawania przedmiotu opodatkowania.
Przepis art. 2 ust. 2 w zw. z art. 3a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stanowi ustawową definicję przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości a nie domniemanie faktyczne, które można podważać chociażby poprzez odwołanie do art. 122 o.p. (sygn. akt II FSK 99-102/16 i IIFSK 608-609/16).
Oznaczenie ewidencyjne gruntu jest bezwzględnie wiążące dla organów podatkowych, które nie mogą wbrew temu oznaczeniu opodatkowywać gruntów w odmienny sposób. Do tego wniosku prowadzi wprost treść art. 1a ust. 3 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 1 u.p.r., z których jednoznacznie wynika, że opodatkowanie podatkiem rolnym może mieć zastosowanie w przypadku odpowiedniego oznaczenia ewidencyjnego. W przeciwnym razie, jeśli grunt nie został oznaczony jako rolny bądź leśny, na zasadzie art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Zdaniem sądu w imię zasadę prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 o.p., która nakazuje organom podatkowym podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, organy podatkowe nie mogą zignorować jednoznacznego nakazu wynikającego z przywołanych wyżej przepisów podatkowych i pominąć oznaczenia gruntu wynikającego z ewidencji, ponieważ prowadziłoby to do rażącego naruszenia tych przepisów oraz ewidentnego naruszenia zasady legalizmu wynikającej z art. 120 o.p.
W ocenie sądu każdą z zasad postępowania podatkowego należy interpretować w taki sposób by wynik wykładni jednej z zasad, nie prowadził do sprzeczności z pozostałymi zasadami.
Z tego względu sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie stoi na stanowisku, że organy podatkowe nie mogą w ramach postępowania podatkowego prowadzić postępowania dowodowego by zgromadzić dowody i wykazywać, że rzeczywista funkcja gruntu jest odmienna od tej wynikającej z ewidencji gruntów i budynków, ponieważ nie należy to do właściwości rzeczowej tych organów.
Nie mogą również opodatkować gruntu w sposób wskazany przez skarżącą na tej podstawie, że skarżąca składała do organów podatkowych żądania zmiany oznaczenia gruntu w ewidencji, a organ żądań tych nie przekazał staroście.
Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, iż oznaczenie ewidencyjne gruntu jest bezwzględnie wiążące dla organów podatkowych i dopiero od daty dokonania zmiany w ewidencji określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych.
Z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 21 ust. 1 p.g.k. oraz wymienionych wcześniej przepisów ustaw podatkowych, które odwołują się do oznaczenia gruntu w ewidencji, sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w wyrokach WSA w Łodzi z 22 maja 2018 r. o sygn. I SA/Łd 1110/17 i I SA/Łd 1109/17, dotyczących podatku za lata 2016 i 2017.
Zdaniem sądu starania skarżącej o zmianę oznaczenia gruntów, a nawet zaniedbania ze strony organów administracji nie mogą być "wynagrodzone" w ten sposób, że organ podatkowy, za kolejne lata podatkowe ustali wysokość zobowiązania podatkowego wbrew danym zawartym w ewidencji gruntów i budynków, orzekając tym samym z naruszeniem szeregu obowiązujących przepisów. Wydanie nielegalnej decyzji podatkowej nie może konwalidować naruszenia przepisów postępowania (w tym wypadku art. 65 § 1 k.p.a.) we wcześniejszych postępowaniach podatkowych dotyczących zobowiązań podatkowych skarżącej. Jest to tym bardziej zasadne, że uprawniony organ ostatecznie odmówił stronie dokonania wnioskowanych przez nią zmian w ewidencji gruntów i budynków.
W przedmiotowej sprawie wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego odbył się zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa oraz prawa miejscowego a co za tym idzie, wyczerpane zostały reguły postępowania dowodowego z art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., bowiem organ pierwszej instancji dokonał ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zgodnie z wiążącymi przy wymiarze podatku od nieruchomości danymi z ewidencji. Z uwagi na okoliczność, iż stan faktyczny nie uległ zmianie w stosunku do ustalonego w postępowaniach zakończonych ostatecznymi decyzjami za lata 2016 i 2017 organ podatkowy pierwszej instancji miał kompetencje na zasadzie art. 165 § 5 pkt 1 i art. 200 § 2 pkt 1 w związku z art. 165 § 5 pkt 1 o.p. do odstąpienia od obowiązku wszczęcia postępowania (art. 165 § 2 i 4 o.p.) oraz wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawach zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 o.p.).
Organ podatkowy pierwszej instancji co prawda nie miał podstaw do odstąpienia od uzasadnienia decyzji na zasadzie art. 210 § 5 o.p., bowiem zaskarżona decyzja nie wypełnia żądania strony, która zadeklarowała do opodatkowania 0,2723 ha użytków zielonych klasy VI, odmiennie od podstaw opodatkowania przyjętych w zaskarżonej decyzji, jednak sam brak wymaganego uzasadnienia, zwłaszcza w sytuacji kiedy strona zna motywy opodatkowania z poprzednich decyzji organu pierwszej instancji i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., nie stanowił, jak słusznie zauważył organ, podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji na zasadzie art. 233 § 2 o.p. Rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga bowiem uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. W tej sytuacji naruszenie przepisu postępowania tj. art. 210 § 4 o.p. nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza w sytuacji, kiedy strona zna przesłanki podjęcia decyzji, wyrażone chociażby w decyzjach Kolegium za poprzednie lata podatkowe, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 maja 2019 roku, o sygn. akt I SA/Łd 703/18.
Wobec przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, celem zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z art. 123 § l i art. 192 o.p. Kolegium zapewniło stronie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, z którego to obowiązku strona skorzystała.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.
O wynagrodzeniu dla pełnomocnika skarżącej ustanowionego na zasadzie prawa pomocy, sąd postanowił w oparciu o art. 250 § 1 p.p.s.a. i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 18).
PJ