Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę G.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. W motywach rozstrzygnięcia sąd wskazał, że mimo doręczenia wezwania do podpisania skargi, strona nie wypełniła nałożonego przez sąd obowiązku w wyznaczonym terminie. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu 7 października 2009 r.
Wnioskiem z 14 października 2009 r. G.T. zwrócił się o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu wskazał, że nie mógł podpisać skargi ponieważ od początku roku przebywał za granicą. Nie był zatem obecny w momencie awizowania wezwania z 24 sierpnia 2009 r. do usunięcia tego braku. Podniósł następnie, że z uwagi na nieobecność w kraju ustanowił pełnomocnika, o czym poinformował wcześniej sąd. W jego ocenie wezwanie do podpisania skargi powinno być doręczone pełnomocnikowi nie zaś skarżącemu. W załączeniu podatnik złożył podpisany odpis skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej "p.p.s.a.") przywrócenie terminu przez sąd następuje, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z wnioskiem o przywrócenie terminu strona występuje w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym winna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie wskazać należy przede wszystkim, że w czasie biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, strona skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wezwanie do uzupełnienia braków należało zatem doręczyć temu pełnomocnikowi (art. 67 § 5 p.p.s.a.). Skoro zaś wysłano je na adres strony to niewypełnienie wezwania – doręczonego w trybie awiza – nie powinno wiązać się dla skarżącego z negatywnymi skutkami procesowymi. Słusznie bowiem strona wskazuje we wniosku, że mogła spodziewać się, że pisma sądowe kierowane będą nie na jej adres, ale na adres pełnomocnika. Tym samym uprawdopodobnione zostały okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu.
Skarżący dowiedział się o wezwaniu do usunięcia braku skargi 7 października 2010 r., z postanowienia o odrzuceniu skargi. Zdaniem sądu podzielić należy zawarte w rozpoznawanym wniosku stanowisko, iż dopiero z tą chwilą ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braku skargi. Składając 14 października 2010 r. podpisaną skargę strona zachowała zatem siedmiodniowy termin wskazany w cytowanym wyżej art. 87 § 1 p.p.s.a.
Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
P.Pij.