Uzasadnienie
A. Spółka z o.o. w Ł. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną z dniu [...] przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., działającego z upoważnienia Ministra Finansów.
Przedmiotem rozważań organu było pytanie wnioskodawcy czy wartość nieodpłatnych świadczeń oferowanych przez Spółkę (jako pracodawcę) uczestnikom spotkania integracyjnego, jest dla nich przychodem opodatkowanym, o którym mowa w art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.), od którego Spółka jako płatnik ma obowiązek na podstawie art. 31 ww. ustawy obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy?
Zdaniem wnioskodawcy nie, zdaniem organu tak.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W wypadku, o którym mowa w tym przepisie, sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego (ogólnego lub podatkowego), sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte (por. M. Niezgódka-Medek Komentarz do art. 125 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2011 r.).
Przedmiot niniejszej sprawy dotyczy kwestii objętej wnioskiem z dnia 17 maja 2013 r., który Rzecznik Praw Obywatelskich skierował do poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego (II FPS 3/13). We wniosku tym zawarto następujące pytania budzące poważne wątpliwości:
- 1. Czy sfinansowane przez pracodawcę koszty udziału pracowników w imprezie integracyjnej, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust.1 pkt 11 u.p.d.o.f., stanowią dla pracowników, którym umożliwiono udział w tej imprezie, przychód z innego nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy?
- 2. Czy w sytuacji, gdy wartości świadczeń udostępnionych podczas imprezy integracyjnej i sfinansowanych przez pracodawcę nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych (otrzymywanych) przez konkretnego pracownika, możliwe jest ustalenie – na podstawie art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. – w odniesieniu do konkretnego pracownika kwoty przychodu z innego nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy?
Natomiast w dniu 18 lipca 2013 r., który Rzecznik Praw Obywatelskich skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego kolejne pytanie wiążące się z tym zagadnieniem (II FPS 6/13): "Czy koszty zakwaterowania, wyżywienia, dojazdu oraz inne koszty poniesione przez pracodawcę w celu organizacji imprezy szkoleniowo-integracyjnej oraz podobnych imprez stanowią dla pracowników przychód z nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., również w przypadku, gdy w świetle art. 11 ust. 1 tej ustawy pracownicy faktycznie świadczeń tych nie otrzymali, a jedynie zostały pozostawione do ich dyspozycji.
Ponadto postanowieniem z dnia 21 października 2013 r., II FSK 2797/11 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu inne pytanie prawne: "Czy przepisy art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 i ust. 2a pkt 2 w związku z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., w zakresie w jakim nie precyzują pojęcia "innych nieodpłatnych świadczeń" i stanowią podstawę do ustalenia wartości pieniężnej tych świadczeń wliczanej do przychodu ze stosunku pracy, są zgodne z art. 2 oraz art. 217 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.)".
W sprawie II FSK 2797/11 rozpoznawanej przez NSA, płatnik będący pracodawcą, nie zgadzał się z wnioskami kontroli, że zapewnienie pracownikom możliwości dojazdu do pracy stanowi automatycznie ich przychód ze stosunku pracy.
W uzasadnieniu postanowienia z 21 października 2013 r. NSA wskazał m. in., że pomimo zapewnienia takiego świadczenia i pozostawienia go do dyspozycji przez pracodawcę, a także faktu skorzystania z niego przez grupę pracowników (a zatem otrzymanych w rozumieniu art. 11 ust. 1 in fine u.p.d.o.f.), nie można stwierdzić, czy imiennie wskazany pracownik w istocie otrzymał określone świadczenie i jaka jest jego wartość. Przychód nie może zostać hipotetycznie przypisany podatnikowi, lecz musi zostać ustalony zgodnie ze wskazaniami zawartymi w treści art. 11 ust. 1 i ust. 2a pkt 1 - 4 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. Istnieją zatem takie stany faktyczne na tle stosowania analizowanej instytucji, w których nie sposób stwierdzić, czy określony pracownik (podatnik) rzeczywiście otrzymał owe nieodpłatne świadczenie i jaka jest jego wartość. Nie można bowiem obiektywnie stwierdzić, czy, kiedy i w jakim zakresie skorzystał z oferowanego przez pracodawcę świadczenia.
Wymienione pytania dotyczą zatem podobnych okoliczności faktycznych oraz przepisów prawa materialnego, jak w omawianym przypadku.
Rozpoznanie pytań przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz Trybunał Konstytucyjny jest zatem istotne dla oceny legalności zaskarżonej interpretacji.
Z powyższych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
AKE.