Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. wyznaczyła do prowadzenia sprawy radcę prawnego J. Z. (karta 59 akt sądowych).
W dniu 5 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę H. L. oraz przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu J. Z. kwotę 2.400 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.
Pełnomocnik strony wniósł o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem została skierowana na adres kancelarii pełnomocnika. Doręczyciel podjął dwukrotnie próbę doręczenia korespondencji, po raz pierwszy w dniu 10, a następnie w dniu 18 sierpnia 2017 r. Przesyłka została uznana za doręczoną w dniu 24 sierpnia 2017 r.
W dniu 26 września 2017 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) pełnomocnik strony złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do art. 177 § 4 P.p.s.a. jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z odpisem dla strony, dla której został ustanowiony. Sąd doręcza odpis opinii stronie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym sąd poucza stronę, dokonując doręczenia.
Z art. 177 § 1 P.p.s.a. wynika, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W rozpoznawanej sprawie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 sierpnia 2017 r., zatem mając na uwadze że trzydziesty dzień wypadał w sobotę (23 września 2017 r.), to ostatnim dniem terminu był poniedziałek 25 września 2017 r.
Pełnomocnik skarżącego wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w dniu 26 września 2017 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), zatem po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
W konsekwencji należy uznać, że złożenie powyższej opinii nie wywołuje skutków prawnych (art. 85 P.p.s.a.), co uzasadnia odmowę przyznania wynagrodzenia określonego w art. 250 § 1 P.p.s.a., za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Ake.