Uzasadnienie
We wniosku z dnia 28 czerwca 2022r. skarżący K. B. wnosił o uznanie, że dokonał zmiany formy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2021 i 2022 na podatek liniowy. Wskazał, że 19 stycznia 2021r. dokonał zmiany formy opodatkowania na podatek liniowy. Ze względu na pandemię złożył wniosek w formie elektronicznej logując się na stronie CEIDG i wobec tego, że nie otrzymał negatywnej informacji zwrotnej uznał, że zmiana została dokonana pozytywnie. Po złożeniu zeznania PIT L-36 za rok 2021 otrzymał informację z organu, że nie odnotowano jego wniosku w przedmiocie zmiany formy opodatkowania. Uznał, że stanowisko organu jest dla niego krzywdzące i wniósł o uznanie zmian w formie opodatkowania.
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2022r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie działając na podstawie art. 165a § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm.) dalej: O.p., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany formy opodatkowania za rok 2021 i możliwości jej kontynuowania w roku 2022. Organ I instancji wskazał, że na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wybór sposobu opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej należy do podatnika i polega na złożeniu pisemnego oświadczenia organowi I instancji o wyborze formy opodatkowania do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym. Zaznaczył także, że zgodnie z art. 9 ust. 2c ustawy podatkowej oświadczenie o zmianie formy opodatkowania można złożyć na podstawie przepisów ustawy o CEIDG.
Wskazał, że jak ustalono w toku czynności wyjaśniających do organu nie wpłynął wniosek skarżącego w przedmiocie zmiany formy opodatkowania. Organ wywiódł, że z wniosku skarżącego nie wynika, aby otrzymał on urzędowe poświadczenie odbioru złożonego wniosku, zaś z historii wpisów w CEIDG nie wynika, aby 19 stycznia 2021 skarżący dokonał wpisu dotyczącego zmiany formy opodatkowania.
W tej sytuacji organ powołując się na wskazany art. 165a § 1 O.p. stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia żądania w trybie postępowania podatkowego i odmówił wszczęcia postępowania podatkowego w tym zakresie.
W zażaleniu od tego rozstrzygnięcia skarżący zarzucił błędne ustalenia w przedmiocie rzekomego niezgłoszenia zmiany formy opodatkowania w styczniu 2021r., brak przeprowadzenia dowodu z CEIDG na okoliczność logowania z komputera skarżącego celem dokonania zmiany formy opodatkowania, ograniczenie postępowania dowodowego do stwierdzenia, że do organu nie wpłynęło oświadczenie o zmianie formy opodatkowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania oraz art. 122 O.p. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wszczęcie postępowania w sprawie zmiany formy opodatkowania za rok 2021 i 2022.
Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2022r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wywiódł, że brak jest podstawy prawnej do wyrażenia zgody lub sprzeciwu wobec złożonego przez podatnika oświadczenia o zmianie formy opodatkowania. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podniósł, że organ podatkowy nie jest zobowiązany ani uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie i podkreślił, że skoro przepisy prawa nie przewidują możliwości prowadzenia postępowania przez organ we wskazanym zakresie to jest to wystarczającą przyczyną do odmowy wszczęcia postępowania podatkowego niezależnie od tego, na jakie przyczyny złożenia lub niezłożenia oświadczenia powołuje się podatnik.
Organ II instancji wskazał też, że w powyższej sytuacji zarzuty zażalenia co do braku przeprowadzenia postępowania dowodowego uznać należy za nieuzasadnione.
W skardze do WSA w Łodzi zarzucono naruszenie art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 180 O.p. poprzez niewystąpienie do CEIDG z zapytaniem czy w podanej przez skarżącego dacie doszło do logowania z jego komputera celem dokonania zmiany formy opodatkowania oraz z załączonych print screenów, z których wynika, że takie logowanie miało miejsce. Kolejne zarzuty dotyczyły naruszenia art. 187 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego i niewyjaśnienie przesłanek, które doprowadziły do odmowy wydania decyzji o treści żądanej przez skarżącego oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wskazania jakie dokumenty zostały poddane analizie oraz art. 272 O.p. poprzez niedokonanie czynności sprawdzających.
W konkluzji wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona.
Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji jest wniosek skarżącego z dnia 28 czerwca 2022r. dotyczący żądania uznania zmiany formy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych na podatek liniowy za rok 2021 i 2022 dokonanej w formie elektronicznej.
Zgodnie z art. 9a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.
W myśl ust. 2c cytowanego przepisu oświadczenie takie podatnicy mogą złożyć na podstawie przepisów ustawy o CEIDG. Jak wynika z cytowanego wniosku skarżący wybrał wskazany wyżej tryb złożenia oświadczenia o wyborze w 2021r. formy opodatkowania w postaci tzw. podatku liniowego i jej kontynuowania w roku 2022.
W pierwszej kolejności zważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolite i niekwestionowane jest stanowisko w zakresie tego, że wyłączna inicjatywa, co do wyboru sposobu opodatkowania należy do podatnika. Chcąc zatem skorzystać z prawa do opodatkowania dochodu w formie podatku liniowego w danym roku podatkowym musi on do 20 stycznia danego roku podatkowego złożyć właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego oświadczenie o stosownej treści i okoliczność ta nie może być sporna - wyroki NSA z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt II FSK 2381/15 i z 29 września 2021r., sygn. akt II FSK 700/21 publ. w CBOSA. WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni akceptuje powyższe stanowisko orzecznicze i przyjmuje je za własne.
W świetle przedstawionego wyżej poglądu prawnego zauważyć należy, że niezależnie od tego czy rację ma skarżący wywodząc, że złożył stosowne oświadczenie drogą elektroniczną czy organ twierdząc, że przedmiotowe oświadczenie do organu nie dotarło, brak jest podstaw do wszczęcia postępowania podatkowego w tym zakresie.
W myśl art. 165a § 1 O.p. gdy z jakichkolwiek przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny. W takim przypadku organ podatkowy w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia (art. 217 § 1 pkt 4 O.p.) nie może wskazać żadnego przepisu prawa materialnego (skoro nie mógł rozpoznać sprawy merytorycznie z uwagi na stwierdzoną przeszkodę), lecz w uzasadnieniu swojego orzeczenia powinien określić te przepisy prawa, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie postępowania, o którego wszczęcie wnosiła strona (wyrok NSA z 18.10.2016 r., I FSK 301/15, LEX nr 2167719).
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji wskazały taki przepis. Jest nim cytowany wyżej art. 9a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a jego treść i wskazane wyżej rozumienie tego przepisu uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania w zakresie zmiany formy opodatkowania skarżącego.
Z powyższych względów stanowisko organów obu instancji co do odmowy wszczęcia postępowania w omawianym wyżej przedmiocie uznać należy za prawidłowe i znajdujące oparcie w obowiązującym prawie.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi podnieść należy, że są one nieadekwatne do rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem rozstrzygnięcia nie było ustalenie czy skarżący złożył oświadczenie o zmianie formy opodatkowania, jak zdaje się uważać strona skarżąca, lecz, jak wskazano wyżej, odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie takiej zmiany. Dlatego zarzuty braku ustaleń faktycznych i przeprowadzenia żądanych dowodów na okoliczność sporządzenia wniosku przez skarżącego należy uznać za chybione.
Za niezrozumiały uznać wypada zarzut naruszenia art. 187 O.p. Po pierwsze, nie wiadomo której jednostki redakcyjnej wymienionego przepisu dotyczy zarzut, a co jeszcze ważniejsze nie wiadomo wydania jakiej decyzji odmówiono skarżącemu, co zdaniem strony skarżącej nastąpiło z naruszeniem art. 187 O.p.
Wbrew stanowisku strony skarżącej w ocenie sądu I instancji zaskarżone postanowienie spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p. bowiem wynika niego zarówno jakie okoliczności przyjęto za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia i jakie przepisy prawa znalazły zastosowanie.
Jedynie na marginesie podnieść wypada w tym miejscu, że w aktach sprawy znajduje się odpowiedź serwisu informacyjno-usługowego dla przedsiębiorcy biznes.gov.pl, z którego wynika, że w systemie CEIDG nie odnotowano przedmiotowego wniosku skarżącego. Wskazano również, że wniosek taki, jeśli w ogóle został sporządzony, mógł nie zostać podpisany, wobec czego jako niepodpisana wersja robocza nie przyniósł skarżącemu żądanych skutków i po upływie stosownego okresu czasu został usunięty (k. 14 akt organu II instancji). Powyższa okoliczność przeczy stanowisku skargi, iż wniosek został złożony.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.
mko
- - ---------------------- 1