Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] września 2014r. określił A. K. zobowiązanie podatkowe w akcyzie za miesiąc styczeń 2013r. w wysokości 78.517 złotych.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W dniu 22 stycznia 2015r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia opłaty paliwowej za miesiąc styczeń 2013r. W wyniku tego postępowania decyzją z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. określił A. K. opłatę paliwową za miesiąc styczeń 2013r. w wysokości 17.063,70 zł.
W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że nabywając w styczniu 2013r. olej napędowy od spółki A pochodzący z niewiadomego źródła, wobec którego nie udało się ustalić, czy we wcześniejszym etapie obrotu została od niego zapłacona akcyza w należnej wysokości, A. K. dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Decyzja określająca stronie zobowiązanie podatkowe w akcyzie za styczeń 2013r. stała się prawomocna. Podatnik nie złożył do Naczelnika Urzędu Celnego w P. informacji o opłacie paliwowej za styczeń 2013r. i nie dokonał jej wpłaty. Zgodnie z art. 37h ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 931 ze zm.) zwanej dalej "ustawą" wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu silników spalinowych podlega opłacie paliwowej. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, którego przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (art. 37 h ust. 2 ustawy).
Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych, o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1 są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. Ilość zakupionego przez podatnika oleju napędowego od spółki A wynika z decyzji w sprawie wymiaru akcyzy.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...] r.
W skardze do sądu administracyjnego A. K. wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania lub orzeczenie co do istoty sprawy.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego:
- 1) art. 37j ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że A. K. jest podatnikiem podatku akcyzowego i w konsekwencji uznaniu, iż ciążył na nim obowiązek zapłaty opłaty paliwowej, pomimo, że nie ustalono w sposób bezsporny, aby zaistniały okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego założenia;
- 2) art. 37k ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż na podatniku ciążył obowiązek zapłaty opłaty paliwowej;
- 3) art. 37l ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż ilość paliw silnikowych ustalona w postępowaniu w sprawie określenia podatku akcyzowego stanowiąca podstawę obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest prawidłowa.
- II. przepisów prawa procesowego:
- 1) art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa, polegające na zaniechaniu, pomimo istniejących wątpliwości, podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do jego błędnego ustalenia, a w konsekwencji do naruszenia zasady prawdy materialnej;
- 2) art. 187 § 1 w związku z art. 191 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady swobodnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego, polegające na przyjęciu, że A. K. jest nabywcą lub posiadaczem wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, a w konsekwencji na przyjęciu, że na podatniku ciążył obowiązek zapłaty opłaty paliwowej.
Skarżący podnosi w szczególności, że podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku akcyzowego była spółka A. Nie można też wykluczyć, że akcyza została przez ten podmiot zapłacona. Jeżeli podatnik nie miał obowiązku zapłacić akcyzy to nie można uznać, że powstał obowiązek zapłaty opłaty paliwowej. Podatnik nie jest obciążony obowiązkiem zapłaty opłaty paliwowej, jeżeli obowiązek podatkowy w zakresie podatku akcyzowego dotyczy innego podmiotu. Organ podatkowy swoje rozstrzygnięcie oparł na zaistniałych w toku postępowania podatkowego wątpliwościach z naruszeniem zasady prawdy materialnej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sąd administracyjny co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jednak zakres jego kognicji jest ograniczony zakresem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie. W rozpoznawanej sprawie jej zakres przedmiotowy wyznacza decyzja określająca wysokość opłaty paliwowej za miesiąc styczeń 2013r. Poza zakresem kontroli sądu administracyjnego muszą pozostawać zarzuty strony odnoszące się do postępowania w sprawie podatku akcyzowego.
Zasadniczy zarzut skargi sprowadza się natomiast do oceny, że A. K. nie jest podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku akcyzowego. Tego rodzaju argumentacja może być podnoszona w postępowaniu dotyczącym podatku akcyzowego. Postępowanie to zakończyło się prawomocną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]r., z której wynika obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w związku z nabyciem i posiadaniem wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w toku postępowania nie ustalono, że podatek został zapłacony. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie Ordynacja podatkowa oraz w ustawach podatkowych (art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa, tj. Dz.U. z 2015r. poz.613 ze zm.).
Decyzja w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc styczeń 2013r. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, jest wiążąca dla organów podatkowych i skarżący nie może skutecznie podnosić, że nie jest zobowiązany do zapłaty akcyzy. Na marginesie tylko wypada zauważyć, że chociaż najczęściej podatek akcyzowy uiszcza pierwszy producent lub sprzedawca wyrobu akcyzowego to z przepisów ustawy o podatku akcyzowym nie wynika, aby konieczne było zachowanie kolejności podmiotów zobowiązanych do zapłacenia akcyzy. Każdy z podmiotów wymienionych w tej ustawie jest zobowiązany do zapłaty podatku (w tym nabywca czy posiadacz wyrobów akcyzowych).
Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 37j ust.1 pkt 4 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych ciąży również na innym niż producent, importer, nabywca wewnątrzwspólnotowy podmiocie podlegającym na podstawie przepisów ustawy o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Skarżący niewątpliwie jest zobowiązany do podatku akcyzowego za miesiąc styczeń 2013r. Zgodnie z art. 37k ust. 1 powołanej ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, o których mowa w art. 37h ustawy. Nie ma też postaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza art. 37l ustawy. Ilość paliw silnikowych (oleju napędowego) od jakich skarżący jest zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy została ustalona w postępowaniu dotyczącym podatku akcyzowego, wynika z decyzji ostatecznej i nie budzi wątpliwości.
Chybiony jest też zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zebrany materiał stanowił wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonej decyzji a okoliczność, że skarżący jest zobowiązany do zapłaty akcyzy (i w konsekwencji uiszczenia opłaty paliwowej) wynika z prawomocnej decyzji. Skarżący zresztą bliżej nie precyzuje, jakie to jeszcze okoliczności powinny być wyjaśnione przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji wyroku.
k.ż.