Uzasadnienie
Dla sądu oświadczenie z dnia [...] lutego 2015 r. zawierało oczywistą sprzeczność, która pozbawiała je jakiegokolwiek prawnego znaczenia. Wymieniona w nim decyzja nie ustalała wysokości stawki karty podatkowej i nie było prowadzone postępowanie dotyczące wygaśnięcia tej decyzji. Dlatego też, zdaniem sądu, niewątpliwie analizowane oświadczenie nie mogło stanowić wypowiedzenia pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym dotyczącym wygaśnięcia decyzji z dnia [...] nr [...], bez uprzedniego uściślenia ze strony podatniczki jego treści. W następstwie, w przekonaniu sądu, nie było konieczne dokładne omawianie tego oświadczenia w pisemnych motywach wyroku, gdyż jego treść zawierała oczywistą niespójność, która wykluczała wiązanie z nim jakichkolwiek skutków z punktu widzenia reprezentacji podatniczki, a ponadto sam organ milczał na jego temat w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd ocenia stanowisko i argumenty organu, ale ich nie zastępuje.
Skoro wyłącznie na tym oświadczeniu, przemilczanym w kontrolowanej decyzji, skoncentrował się organ w skardze kasacyjnej, w tych okolicznościach, aby umożliwić instancyjną kontrolę stanowiska WSA w Lublinie, należało przyjąć, że mamy do czynienia z niedokładnością uzasadnienia wyroku, podlegającą usunięciu w trybie art. 156 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm. - p.p.s.a.).
Z tych powodów sąd postanowił jak w sentencji.