Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 października 2013 r. A. W. (dalej – strona, skarżący) wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Lu 328/13. Argumentował, że nie był należycie reprezentowany w postępowaniu ze skargi kasacyjnej, bowiem ustanowiony pełnomocnik bez konsultacji ze skarżącym sporządził opinię o braku podstaw do jej wniesienia. W ocenie skarżącego, ustanowiony pełnomocnik niesłusznie zaniechał złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę, które zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania i powinno zostać uchylone.
Pismem z dnia 3 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego, wyznaczony z urzędu, wyjaśnił, że skarżący dowiedział się o przyczynie wznowienia w dniu doręczenia mu opinii prawnej o braku podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej, tj. w dniu 1 października 2014 r., zatem skarga o wznowienie została wniesiona z zachowaniem trzymiesięcznego terminu do jej wniesienia, a podstawę prawną wznowienia stanowi art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – p.s.a.a.).
Skarga o wznowienie postępowania sądowego została wniesiona w następującym stanie sprawy:
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r., wydanym w sprawie I SA/Lu 328/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę strony z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 czerwca 2013 r. a Dyrektorowi Izby Skarbowej w dniu 1 lipca 2013 r. i jest prawomocne. W związku ze złożonym w dniu 2 maja 2013 r. wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 30 września 2013 r. ustanowiony pełnomocnik złożył do akt opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 281 p.p.s.a., na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany.
Stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Postawy wznowienia zostały zawarte w art. 271-273 powołanej ustawy.
W niniejszej sprawie skarżący wnosząc skargę o wznowienie postępowania sądowego jako podstawę wznowienia wskazał brak należytej reprezentacji przez swojego pełnomocnika, który został ustanowiony w ramach prawa pomocy.
Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Zdaniem Sądu, powołana przez stronę podstawa skargi o wznowienie postępowania w istocie nie istnieje, bowiem skarżący utożsamia użyte w tym przepisie sformułowanie o nienależytej reprezentacji z niewłaściwym postępowaniem jego pełnomocnika. Nienależyte reprezentowanie, o którym mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet w sytuacji gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób, który prowadzi, do negatywnych dla reprezentowanej strony skutków. Okoliczność zatem, że ustanowiony pełnomocnik bez konsultacji ze skarżącym sporządził opinię o braku podstaw do jej wniesienia nie daje podstawy do przyjęcia, że był on pozbawiony możliwości działania w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
Stwierdzić należy, że również z akt sprawy I SA/Lu 328/13 nie wynika, aby w tej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w powołanym wyżej przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., czyli, że strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.
Do czasu ustanowienia adwokata w ramach prawa pomocy skarżący działał w postępowaniu sądowym osobiście, stąd został mu doręczony m.in. odpis postanowienia odrzucającego skargę z uzasadnieniem. Okoliczność, że skarżący w postępowaniu sądowym działał osobiście, do czasu ustanowienia adwokata w ramach prawa pomocy, nie stanowi o braku należytej reprezentacji.
Następnie, ustanowiony w ramach prawa pomocy adwokat był uprawniony podjąć reprezentację skarżącego i złożyć skargę kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności (jeśli nie miał możliwości, by zachować termin wiążący samego skarżącego). Zatem pełnomocnik skarżącego miał pełną możliwość kwestionowania postanowienia odrzucającego skargę w trybie skargi kasacyjnej, tj. zwykłego środka zaskarżenia.
Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia, na którą powołuje się strona, skarga o wznowienia podlega odrzuceniu.
Z tych względów, na podstawie art. 281 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.