Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 330/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został skarżącemu doręczony w dniu 1 lipca 2013 r. (potwierdzenie odbioru k. 69).
W związku ze złożonym w dniu 20 maja 2013 r. wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 30 września 2013 r. ustanowiony pełnomocnik złożył do akt opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Pismem z dnia 7 października 2013 r. (data pisma) skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zatytułowanym "Skarga", uzupełnionym następnie pismem z dnia 3 stycznia 2014 r., skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego, min. w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 330/13. Podstawę żądania wznowienia stanowił przepis art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.)" - wyjaśnienia pełnomocnika skarżącego zawarte w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r.
Skarżący uzasadniał żądanie wznowienia postępowania sądowego brakiem należytej reprezentacji w postępowaniu ze skargi kasacyjnej. W jego ocenie, ustanowiony pełnomocnik niesłusznie zaniechał złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę, które zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania i powinno zostać uchylone.
W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 281 p.p.s.a., na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli zachodzi brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany.
Stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Postawy wznowienia zostały zawarte w art. 271-273 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący wnosząc skargę o wznowienie postępowania sądowego jako podstawę wznowienia wskazał brak należytej reprezentacji przez jego pełnomocnika, który został ustanowiony w ramach prawa pomocy.
Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Zdaniem Sądu, powołana przez stronę podstawa skargi o wznowienie postępowania w istocie nie istnieje, bowiem skarżący utożsamia użyte w tym przepisie sformułowanie o nienależytej reprezentacji z niewłaściwym postępowaniem jego pełnomocnika. Nienależyte reprezentowanie, o którym mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet w sytuacji gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób, który prowadzi do negatywnych dla reprezentowanej strony skutków. Okoliczność, że ustanowiony pełnomocnik bez konsultacji ze skarżącym sporządził opinię o braku podstaw do jej wniesienia nie daje podstawy do przyjęcia, że był on pozbawiony możliwości działania w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
Stwierdzić należy, że również z akt sprawy I SA/Lu 330/13 nie wynika, aby w tej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w powołanym wyżej przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., czyli, że strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.
Do czasu ustanowienia adwokata w ramach prawa pomocy skarżący działał w postępowaniu sądowym osobiście, stąd został mu doręczony m.in. odpis postanowienia odrzucającego skargę wraz z uzasadnieniem. Okoliczność, że skarżący w postępowaniu sądowym działał osobiście do czasu ustanowienia adwokata w ramach prawa pomocy nie stanowi o braku należytej reprezentacji.
Następnie, ustanowiony w ramach prawa pomocy adwokat był uprawniony podjąć reprezentację skarżącego i złożyć skargę kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności (jeśli nie miał możliwości by zachować termin wiążący samego skarżącego), a w konsekwencji miał pełną możliwość kwestionowania postanowienia odrzucającego skargę w trybie skargi kasacyjnej, tj. zwykłego środka zaskarżenia.
Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia, na którą powołuje się strona, skarga o wznowienie podlegała odrzuceniu.
Z tych względów, na podstawie art. 281 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 19 pkt 1, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).