Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 1310/13, referendarz sądowy tut. Sądu przyznał adw. A. Z. kwotę 147,60 zł, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu (sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej).
Pełnomocnik strony skarżącej nie zgadzając się z przyznaną kwotą wynagrodzenia wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Tytułem wstępu wskazać należy, że skuteczne wniesienie sprzeciwu przez stronę skarżącą powoduje zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., iż zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Odnosząc się natomiast do istoty sprawy rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Do czynności, za które adwokat ma prawo otrzymać wynagrodzenie należy sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Stosownie bowiem do przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b wspomnianego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej adwokat powinien otrzymać 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego przepisu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotem skargi była należność pieniężna (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 637/14, niepubl.) w wysokości 161.728 zł, tym samym wynagrodzenie adwokata powinno być obliczone na podstawie § 6 pkt 6 tego rozporządzenia, który określa minimalną stawkę wynagrodzenia przy wskazanej wysokości przedmiotu sprawy na kwotę 3.600 zł. Obliczając zatem 50 % z tak określonej stawki otrzymana kwota, tj. 1.800 zł, stanowi kwotę wynagrodzenia.
Wymienione wynagrodzenie należało powiększyć o kwotę należnego podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23% tego podatku). Wynagrodzenie to powinno zatem wynosić 2214 zł (1800 zł x 23 % = 414 zł; 1800 zł + 414 zł = 2214 zł).
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w postanowieniu.