Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r. oddalił skargę K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.
Postanowieniem z dnia 11 września 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ustanowił skarżącemu radcę prawnego, którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w L. wyznaczyła w osobie radcy prawnego M. S..
Wskazany pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych, a następnie uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, która odbyła się w dniu 6 maja 2016 r.
Wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1358/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną, pozostawiając wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej do rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
W dniu 10 sierpnia 2016 r. pełnomocnik strony ponownie wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrot poniesionych wydatków do których zaliczył koszt przejazdu samochodem osobowym marki Skoda Octavia, pojemności silnika 1598 cm3 na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (i z powrotem) oraz koszt opłaty parkingowej. Jednocześnie oświadczył, że przedstawione wydatki, jak również wynagrodzenie nie zostały opłacone w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805 - dalej rozporządzenie).
Zgodnie z § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia (pkt 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Sposób ustalania wysokości opłaty, o której stanowi § 2 pkt 1 normuje § 4 rozporządzenia. Zgodnie z jego ustępem pierwszym opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Opłata maksymalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sprawie, w której przedmiotem sporu - wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony - nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego, wynosi w I instancji, w myśl § 21 ust. 1 pkt 1c - 480 zł. Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia, w postępowaniu w drugiej instancji, opłata ta (opłata maksymalna) wynosi - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
Tak wyliczona opłata maksymalna, stanowi podstawę wyliczenia należnej opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wynosi ˝ jej wysokości, a więc, w niniejszym przypadku, 240 zł (480x100%x˝).
Wyliczona w ten sposób opłatę należało powiększyć o kwotę należnego podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23% tego podatku). Opłata ta powinna zatem wynosić 295,20 zł (240 zł x 23 % = 55,20 zł; 240 zł + 55,20 zł = 295,20 zł).
Jako niezbędne, udokumentowane wydatki referendarz sądowy uwzględnił poniesiony przez pełnomocnika koszt dojazdu samochodem osobowym na rozprawę przed sądem II instancji w wysokości 382,79 zł, który odpowiada iloczynowi przejechanych kilometrów i stawce za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonej w § 2 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r., nr 27, poz. 271 ze zm.) oraz koszt opłaty parkingowej.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.