Uzasadnienie
Z analizy akt sprawy wynika, iż skarga I. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] została wniesiona z uchybieniem terminu.
Zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 3 listopada 2009 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia. W ostatnim dniu do wniesienia skargi tj. 3 grudnia 2009 r. skarżący oddał skargę w polskim urzędzie pocztowym, lecz pismo przesłał bezpośrednio na adres sądu z pominięciem organu, którego działanie było przedmiotem skargi.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 8 grudnia 2009 r. przesłał skargę zgodnie z właściwością organowi (k. 14). W tej sytuacji za datę wniesienia skargi należało uznać datę, w której sąd przekazał pismo właściwemu organowi.
Wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia wyczerpuje przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ustawą.
Natomiast w świetle art. 247 ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi w przypadku, gdy nie może być uwzględniona w świetle jasnych i bezwzględnie wiążących przepisów prawa administracyjnego, niepodlegających przy tym różnej wykładni. Sytuacja taka występuje, jeżeli bez głębszej analizy, nie ulega wątpliwości, że skarga podlega odrzuceniu bądź, że nie może zostać uwzględniona. Podkreślić należy, iż dla oceny bezzasadności skargi nie mają najmniejszego znaczenia przytoczone w niej zarzuty i ich uzasadnienie. Ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2005 roku, II OZ 140/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
Należy podzielić pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż potrzeba zastosowania art. 247 ustawy zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy, pozwalającej skonstatować, iż taka skarga jest oczywiście bezzasadna (postanowienie WSA z dnia 23 grudnia 2009 r., I SA/Ol 787/09, postanowienie WSA z dnia 17 września 2009 r., II SA/Wa 495/09, postanowienie WSA z dnia 17 września 2009 r., II SA/Sz 526/09 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych okoliczności należało orzec jak na wstępie.