Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego.
Podstawę odrzucenia skargi stanowiło uiszczenie brakującej części wpisu od skargi z uchybieniem ustawowego terminu. Postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 2 marca 2011 r.
W dniu 9 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu od skargi.
Brak winy strony w uchybieniu terminu uzasadniał tym, że zarządzenie wzywające skarżącego do uiszczenia brakującej części wpisu od skargi w dniu 19 stycznia 2011 r. odebrała jego małżonka H. S., która zapomniała o odebranym piśmie i nie przekazała go stronie w terminie. Na tę okoliczność przedłożył oświadczenie małżonki skarżącego. Dlatego też skarżący do dnia otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi pozostawał w przekonaniu, że działał w terminie.
W ocenie pełnomocnika skarżącego prawidłowość doręczenia zarządzenia Sądu w trybie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: ppsa) nie wyłącza wykazania, że uchybienie terminowi wykonania zarządzenia nastąpiło bez winy adresata, w szczególności z przyczyn leżących po stronie osób, do których rąk doręczenie nastąpiło. Podał, że brak winy wystarczy jedynie uprawdopodobnić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zgodnie z art. 87 § 2 ppsa w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym, jakiej można i należy wymagać od osoby dbającej o swoje interesy z należytą starannością. To strona ma obowiązek wykazać, że podjęła wszelki możliwy wysiłek, w celu usunięcia, nagłej i obiektywnej przeszkody, trwającej przez cały czas biegu terminu na dokonanie czynności w postępowaniu sądowym, że dochowała należytej staranności w swoim działaniu.
Słusznie zauważa pełnomocnik skarżącego, że brak winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, nie może być oceniany w oderwaniu od ustawowego wymagania tylko "uprawdopodobnienia", czyli przytoczenia twierdzeń i wskazania okoliczności uzasadniających, z których wynika przekonanie o prawdziwości twierdzeń strony, a uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu i nie daje pewności lecz tylko wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie.
Pełnomocnik strony skarżącej pomija jednak w swojej argumentacji, że doręczenie dokonane w trybie art. 72 ppsa do rąk dorosłego domownika traktowane powinno być jako równoznaczne z doręczeniem stronie, a tym samym wywołuje ono takie same skutki, łącznie z rozpoczęciem biegu terminów do dokonania czynności w postępowaniu sądowym.
Skarżący domniemanie doręczenia pisma nie obalił. W związku z powyższym skoro w przedmiotowej sprawie odpis zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia brakującej części wpisu od skargi odebrała żona skarżącego w dniu 19 stycznia 2011 r., to doręczenie należy uznać za skuteczne, a tym samym od tej daty rozpoczął bieg termin do dokonania powyższej czynności. Niedochowanie natomiast należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki nie może stanowić okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu, a tym samym przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu. Niedochowanie należytej staranności przez dorosłego domownika, który zobowiązał się do oddania przesyłki adresatowi musi być traktowane, z uwagi na skutek prawny takiego doręczenia zastępczego, jako niedochowanie należytej staranności przez jej adresata, zobowiązanego do dokonania czynności.
Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.