Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpatrzeniu sprzeciwu skarżącej, utrzymał w mocy postanowienie Referendarza sądowego z dnia 6 maja 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy.
Odpis postanowienia z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej (małżonkowi) bez pouczenia w dniu 5 lipca 2016 r., a w dniu 12 lipca 2016 r. pełnomocnik strony złożył zażalenie na to postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest niedopuszczalne.
Na wstępie wyjaśnić należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), która zasadniczo zmieniła zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowienia referendarza. W sprawach wszczętych od tego dnia wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od orzeczenia referendarza - orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, co jednoznacznie wynika z treści art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "P.p.s.a."), zmienionego na skutek wspomnianej wyżej nowelizacji.
W myśl art. 194 § 1 P.p.s.a natomiast zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo których przedmiotem są postanowienia wymienione w punktach 1 – 10 tego przepisu.
Postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie należy do katalogu postanowień objętych wyżej wymienioną regulacją, a tym samym jest ono niezaskarżalne.
Sąd stoi przy tym na stanowisku, mając na uwadze regulację art. 191 P.p.s.a., że zażalenie to mogło by być ewentualnie przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, na wniosek strony, jeżeli kontroli drugoinstancyjnej, podlegałoby rozstrzygniecie sądu I instancji odrzucające skargę z powodu jej nieopłacenia, gdyż mieściłoby się ono w katalogu postanowień, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy stosownie do art. 194 § 1 i art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.