Wyrok WSA w Lublinie z 26 sierpnia 2020 r., I SA/Lu 280/20

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2020 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej - oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Sędziowie NSA Danuta Małysz WSA Andrzej Niezgoda
starszy asystent sędziego Tomasz Woźny protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania A. M. (skarżącego) od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...], stwierdzającej istnienie przesłanki do wznowienia postępowania wymienionej w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. i odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Jak wynika z akt sprawy i treści decyzji, decyzją nr [...] z dnia [...] organ podatkowy dokonał podatnikowi wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. za działki gruntu nr [...] i nr [...] oraz usytuowane na nich budynki i budowle. Decyzją nr [...] z dnia [...] organ podatkowy dokonał natomiast wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości za działkę gruntu nr [...] oraz usytuowany na niej budynek i budowle także za 2012 r. Decyzje nie były zaskarżone, stały się ostateczne i prawomocne.

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący A. M. złożył korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości m. in. za 2012 r., dotyczące nieruchomości gruntowych zabudowanych, położonych w [...] przy ulicy N., opisanych jako działki gruntu nr: [...] obręb [...] Oświadczył, że z uwagi na pierwotną wadliwość zapisów ewidencji gruntów i budynków, błędnie naliczano od całości nieruchomości podatek od nieruchomości. Jednocześnie złożył informację w sprawie podatku rolnego za poszczególne okresy podatkowe.

Decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 208 § 1 w związku z art. 165 § 3 i art. 207 O.p., Burmistrz [...] umorzył postępowanie wywołane wnioskiem podatnika o zmianę zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok jako bezprzedmiotowe. Wskazał, że ostateczny termin do złożenia wniosku w sprawie zmiany zobowiązania podatkowego za 2012 r. upłynął w dniu [...] grudnia 2017 roku, gdy tymczasem pismo skarżącego z [...] grudnia 2017 r. wpłynęło do organu w dniu [...] stycznia 2018 r., co czyni żądanie strony bezskutecznym. Decyzja nie została zaskarżona przez stronę i stała się ostateczna w toku instancji.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. skarżący wniósł o zastosowanie przez organ podatkowy odpowiedniego trybu postępowania celem zwrotu nienależnie pobranego podatku wraz z ustawowymi odsetkami za 2012 rok od nieruchomości położonej w [...], przy ul N. oraz naliczenie zobowiązania podatkowego zgodnie ze złożoną w 2017 roku informacją w sprawie podatku za 2012 rok. Powołał się na wyżej wskazaną decyzję z [...] stwierdzając, że przesyłkę z korektą deklaracji nadał w dniu [...] grudnia 2017 r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia. Podkreślił, że jego wniosek uzasadnia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie I SA/Lu 375/18 (dotyczącej zobowiązania podatkowego za 2017 r.), w którym wyraźnie stwierdzono, iż treść ewidencji gruntów i budynków nie powinna w tym konkretnym wypadku stanowić podstawy wymiaru podatku, bowiem zawierała dane niezgodne z rzeczywistością.

Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji, na podstawie art. 243 § 1 i art. 244 w związku z art. 240 § 1 pkt 7 O.p., wznowił postępowanie podatkowe. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie, art. 245 § 1 pkt 3 lit. b i § 2 w związku z art. 244 § 1 O.p., po wznowieniu postępowania podatkowego, organ pierwszej instancji stwierdził istnienie przesłanki do wznowienia postępowania wymienionej w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. i odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] o umorzeniu postępowania w zakresie zmiany zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r., gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogło nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Organ stwierdził, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upłynął z dniem [...] grudnia 2017 r., zaś wniosek strony wpłynął w dniu [...] sierpnia 2019 r., a zatem już w warunkach przedawnienia.

Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji i wniósł o określenie zobowiązania zgodnie ze złożoną w dniu [...] grudnia 2017 r. korektą informacji podatkowej. Odwołał się przy tym ponownie m.in. do prawomocnego wyroku WSA w sprawie sygn akt I SA/Lu 375/18, do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. z [...] i [...] oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia [...]. Zdaniem podatnika, Burmistrz [...] nie wykonał obowiązku, jaki nałożony został na niego przez WSA i SKO [...]. Nie zgodził się z zakwalifikowaniem jego wniosku jako inicjującego postępowanie wznowieniowe i podkreślił, że jest to kolejna próba uniknięcia przez organ podatkowy zwrotu nienależnie pobranego podatku, na skutek rzekomego przedawnienia. Intencją podatnika był bowiem zwrot nadpłaty podatku i jego określenie na nowo, z uwzględnieniem zmian w danych ewidencyjnych, wywołanych decyzjami Starosty [...] z 2017 r. w sprawie zmian gleboznawczej klasyfikacji gruntów i zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Skarżący podkreślił, że organ podatkowy wydał decyzje podatkowe dotyczące przedmiotowych działek gruntu na 2015 i 2016 rok zgodnie z prawomocnym wyrokiem WSA, a także z prawomocnymi decyzjami SKO w [...] W sprawach tych przesądzono, od kiedy skutki prawnopodatkowe wywołały decyzje Starosty [...] z 2017 r. w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków (działają one wstecz od lat 80-tych). Dlatego też winny one dotyczyć także podatku za 2012r. Podatnik stwierdził przy tym, że nadając w dniu [...] grudnia 2017 r. korekty informacji za 2012 rok listem poleconym u wyznaczonego operatora pocztowego, jakim jest [...] S.A., dochował terminu doręczenia żądania zgodnie z Ordynacją podatkową i skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia do złożenia korekt zobowiązań podatkowych za 5 poprzednich lat.

W rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych i jest możliwe tylko w odniesieniu do wad wskazanych w art. 240 § 1 O.p. W postępowaniu wznowieniowym, będącym postępowaniem nadzwyczajnym, nie rozpatruje się po raz kolejny sprawy merytorycznie, czego niewątpliwie oczekiwał skarżący. Postępowanie nadzwyczajne (w tym wznowieniowe) jest natomiast wyłącznie właściwym trybem dla wzruszenia decyzji ostatecznej.

Organ odwoławczy wskazał, że podstawą wznowienia postępowania był przepis art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Stanowi on, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Organ stwierdził istnienie przesłanki do wznowienia, wskazując na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 375/18 dotyczący przedmiotowej nieruchomości oraz decyzje Starosty [...], dokonujące zmiany w klasyfikacji gruntów i operacie ewidencyjnym.

W ocenie organu, przedmiotem wniosku strony o wznowienie postępowania była decyzja z dnia [...] umarzająca postępowanie o zmianę rozliczenia podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. jako bezprzedmiotowe ze względu na upływ przedawnienia. Wniosek ten wyznacza zatem zakres działania organu podatkowego.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji w decyzji z [...] prawidłowo wskazał na negatywną przesłankę upływu terminu przedawnienia. Wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] organ właściwie zastosował dyspozycję art. 245 § 2 O.p., stwierdzając istnienie przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Z uwagi na przedawnienie brak było jednak podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...].

A. M. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik postępowania. Wniósł o naliczenie podatku rolnego i podatku od nieruchomości, zgodnie z decyzjami Starosty [...] nr: [...], które w jego ocenie stwierdzają powstanie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Zdaniem podatnika decyzje te przerywały termin biegu przedawnienia roszczenia o zwrot podatku, zgodnie ze złożonym wnioskiem i korektą z dnia [...] grudnia 2017 r. Takiej oceny dokonał WSA w sprawie sygn. akt I SA/Lu 375/18.

Podatnik wniósł o łączne rozpatrzenie spraw dotyczących podatku od nieruchomości i podatku rolnego zarzucając organowi, że bezpodstawnie prowadził je oddzielnie. Podkreślił, że pierwszy wniosek wraz z korektą na podatek za 2017 r. złożył w lipcu 2017 r., jednak organ nie wszczął z urzędu postępowania podatkowego dotyczącego lat 2012 – 2016, chociaż wiedział już o dokonanych zmianach w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego w grudniu 2017 r. złożył wniosek wraz z korektą informacji, ale organ – zamiast dokonania zmian w opodatkowaniu – umorzył postępowanie. Tymczasem dokumenty w postaci: decyzji Starosty [...] nr: [...], wniosku i korekty na podatek od nieruchomości i podatek rolny na 2012 rok z dnia [...] grudnia 2017 roku, wyroku WSA sygn. akt I SA/Lu 375/18 oraz decyzji SKO w [...]. SKO [...] wskazują na fakt, że za 2012 r. powstała u podatnika nadpłata w podatku od nieruchomości. W jego ocenie winna być ona zwrócona z urzędu, bez konieczności podejmowania przez niego jakichkolwiek działań. Powołując się na wyrok NSA w sprawie sygn akt II FSK 998/16 z dnia 10 kwietnia 2018 i wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 1117/17 podatnik wskazał, że decyzje starosty stanowiły formalną przesłankę powstania nadpłaty w podatku i jednocześnie - licząc od daty ich uprawomocnienia - przerwały bieg przedawnienia zobowiązań podatkowych. Z orzeczeń tych wynika, że po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 O.p. można wydać decyzję obniżająca wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym. Dzieje się tak, ponieważ decyzja obniżająca nie kreuje nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego. Ma to eksponować gwarancyjną funkcję przedawnienia. Organ podatkowy nie może czerpać korzyści z faktu, że w terminie przedawnienia nie wydał ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Przedawnienie prawa do wymiaru podatku stoi zatem na przeszkodzie wydaniu w trybie wznowienia postępowania wyłącznie decyzji zwiększającej wysokość zobowiązania. NSA wyraził pogląd, że podatnik podatku od nieruchomości będący osobą fizyczną, mimo braku możliwości domagania się stwierdzenia nadpłaty w trybie art. 75 O.p., może jej dochodzić na drodze zakwestionowania decyzji ustalającej w trybie zwykłym lub trybach nadzwyczajnych.

W tym przypadku nie ma więc – zdaniem strony - przeszkód formalnych do wydania decyzji zmniejszającej podatek. Skarżący podniósł, że skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia, składając wniosek i korektę, czego nie uwzględnił organ.

Co istotne, skarżący podkreślił, że nie można mu przypisywać wyboru trybu prowadzonego postępowania, gdyż ten tryb został narzucony przez organ podatkowy. Nie może więc z tego tytułu ponosić odpowiedzialności i nie można go obciążać konsekwencjami prawnymi z powodu wadliwego odczytania jego intencji. Podatnik składając wniosek do organu określa w nim swoje żądanie, a organ winien zastosować odpowiedni tryb postępowania zgodny z wnioskiem. SKO nie dokonało weryfikacji zastosowanego w sprawie trybu postępowania i nie odniosło się do tego w swojej decyzji. Z tego względu, w ocenie podatnika, SKO w [...] złamało w tym postępowaniu wyrażone w Konstytucji zasady praworządności i legalizmu, zasadę ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Decyzja SKO jest w jego ocenie stronnicza. Jest to tym istotniejsze, że organ wydał decyzję przed uzupełnieniem dokumentów (dokumentację tej sprawy uzupełniono [...] lutego 2020r.).

W odpowiedzi na skargę organ poparł stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, choć co do zasady nie sposób odmówić racji stanowisku skarżącego prezentowanemu w sprawie. Podnoszone przez niego argumenty, o ile bez wątpliwości mogłyby mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia odwołania od decyzji z dnia [...], w niniejszej sprawie nie mają już jednak takiego znaczenia. Granice tej sprawy wyznacza bowiem wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2019 r. W tym też zakresie, zgodnie z treścią art. 134 § 1 O.p., rozstrzyga sprawę sąd administracyjny.

Organ nadał bieg wskazanemu podaniu, złożonemu przez skarżącego w dniu [...] sierpnia 2019 r., jako wnioskowi o wznowienie postępowania podatkowego, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] oraz decyzjami ostatecznymi Nr [...] z [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r W skardze podatnik zakwestionował ten tryb postępowania i wskazał, że jego intencją było stwierdzenie nadpłaty, która powstała w związku z decyzjami Starosty [...] oraz wyrokiem WSA w sprawie sygn akt I SA/Lu 375/18.

Niewątpliwie kluczową zasadą postępowania podatkowego jest zasada prawdy materialnej. Wyraża ją art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organy podatkowe obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z zasady tej można wywieść również obowiązek organów podatkowych wyjaśniania wniosków przedkładanych przez podatnika. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest zapatrywanie, że określenie żądania należy zawsze do wnoszącego podanie, a jeśli charakter wniesionego pisma budzi wątpliwości, organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony (vide: wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1990 r. sygn. akt I SA 367/90, ONSA 1990/2-3/47; B.A. (w:) B.A., J.B., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck, s. 305). Strona, kierując do organu pismo i działając w zaufaniu do władzy publicznej, powinna mieć pewność, że zostanie ono właściwe zakwalifikowane i rozpoznane.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku podatnika, jego podanie zostało zakwalifikowane prawidłowo, a organ nie działał w założeniu z jego pokrzywdzeniem. Wprawdzie należy przyznać rację skarżącemu, że w przypadku pojawienia się nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, o których organ wiedział z innych spraw przez niego prowadzonych, był on uprawniony do wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego (takiego działania nie wyłącza przepis art. 243 § 2 O.p.). Nie uczynił tego jednak (a okoliczność ta nie jest przedmiotem niniejszej sprawy), a dopiero wniosek strony potraktował jako inicjujący to postępowanie.

Jakkolwiek we wniosku podatnik domagał się "zastosowania przez organ podatkowy odpowiedniego trybu postępowania celem zwrócenia nienależnie pobranego podatku wraz z odsetkami", to podkreślenia wymaga, że nie miał on możliwości domagania się stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości na podstawie art. 75 O.p. Z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty mogą zasadniczo występować podatnicy, których zobowiązania podatkowe powstają w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., czyli z mocy prawa. W wypadku osób fizycznych, w podatku od nieruchomości organy podatkowe wydają natomiast decyzję ustalającą (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.i art. 6 ust. 7 u.p.o.l.). Podatek ten ustala się na każdy rok podatkowy, a więc organ podatkowy wydaje w każdym roku decyzję ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego. Uwzględnia przy tym dane wynikające ze złożonej przez podatnika informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. (art. 21 § 5 O.p.). Nie oznacza to oczywiście, że podatnik podatku od nieruchomości będący osobą fizyczną nie może w ogóle domagać się stwierdzenia i zwrotu nadpłaty. Jak wskazano w cytowanym przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn akt II FSK 998/16 – ma do tego prawo, ale w drodze zakwestionowania decyzji ustalającej w trybie zwykłym lub w trybach nadzwyczajnych. W związku z tym, że podatnik niespornie nie skorzystał z drogi odwoławczej od decyzji wymiarowych z dnia [...], które stały się ostateczne, nie złożył też odwołania od decyzji z dnia [...], organ zasadnie i z uwzględnieniem praw strony uznał, że podstawą weryfikacji decyzji ostatecznych, których domagał się skarżący we wskazanych we wniosku okolicznościach, jest wznowienie postępowania. Podatnik powoływał się bowiem na nowe okoliczności i dowody, które posiadają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zasadnie zatem wznowiono postępowanie, choć zupełnie niezrozumiałym jest stanowisko organów co do wskazanej w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2019 r., a następnie w decyzji z dnia [...], przesłanki z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. (winna to być raczej przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.). Ma to jednak znaczenie drugorzędne wobec zasadniczego w sprawie sporu, jaki koncentruje się wokół niezasadnej zdaniem podatnika odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 O.p. (organ bezpodstawnie powołał w decyzji art. 70 O.p., jednak wadliwość ta nie ma istotnego znaczenia, bowiem w istocie organ zastosował – wyliczając termin przedawnienia - normę art. 68 O.p., dotyczącą prawa do wydania i doręczenia decyzji). Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p. nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§1). Jeżeli podatnik 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym przepisami prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 2).

Jak słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji, upływ terminów przewidzianych tym przepisem stanowi przesłankę odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, w którym stwierdzono zaistnienie podstawy wznowienia z art. 240 § 1 O.p. (art. 245 § 1 pkt 3 lit b O.p.).

W niniejszej sprawie termin do wydania i doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. upłynął z dniem [...] grudnia 2017 r. Podatnik złożył wniosek o wznowienie postępowania w dniu [...] sierpnia 2019r., a zatem już w warunkach przedawnienia prawa do wymiaru podatku. Organu zasadnie zatem uznał, że stwierdzony upływ terminu przedawnienia stanowi negatywną przesłankę procesową, skutkującą odmową uchylenia decyzji ostatecznej, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit b O.p. Terminy prawa materialnego, jakimi są terminy przedawnienia, zostały skorelowane z terminami, w których organ ma prawo do zakwestionowania rozliczenia podatkowego. W ten sposób ustawodawca zabezpieczył stabilność i pewność obrotu, nie pozbawiając równocześnie uprawnionych podmiotów do zgłoszenia roszczeń. Podatnik z prawa tego nie skorzystał jednak w terminie, umożliwiającym mu skuteczne wzruszenie decyzji ostatecznych. Co najistotniejsze dla niniejszej sprawy, nie złożył odwołania od decyzji z dnia [...] i nie zakwestionował stanowiska organu co do oceny pierwotnie złożonego (w dniu [...] grudnia 2017 r.) wniosku jako bezprzedmiotowego pozwalając, by decyzja ta weszła do obrotu prawnego i stała się ostateczna. Ta kwestia nie może już być obecnie rozstrzygana, a uwaga Sądu (podobnie jak i organów) koncentruje się na wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r.

Stanowisko podatnika co do możliwości dokonania korekty podatku w nadmiernie pobranej wysokości także po upływie terminu przedawnienia jest oczywiście co do zasady słuszne. Sąd w pełni podziela poglądy, jakie wyrażono we wskazanych w skardze orzeczeniach sądowych (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2018r. sygn akt II FSK 998/16 i wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn akt I SA/Wr 1117/17), jednak podkreślenia wymaga, że w sprawach tych poglądy prawne wyrażone zostały w zgoła odmiennych niż w niniejszej sprawie okolicznościach. W obu bowiem sprawach wnioski o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną zostały złożone przed upływem terminu przedawnienia. Podkreślono w nich, że nie istnieją przeszkody do wydania decyzji obniżającej wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym, po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 O.p. Decyzja obniżająca nie kreuje bowiem nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego. W obu orzeczeniach zaznaczono równocześnie, że respektując okoliczność, iż termin przedawnienia jest zastrzeżony dla podatników, należy przyjąć, że ich roszczenia wynikające z interesu prawnego, o ile zostaną zgłoszone przed upływem terminu przedawnienia, powinny zostać rozpatrzone nawet po jego upływie (tak też wyrok NSA z dnia 22 maja 2014r., sygn akt II FSK 1245/12).

W badanej sprawie warunki takie nie zaistniały, bowiem wniosek podatnika z dnia [...] sierpnia 2019 r. został złożony już po upływie terminu przedawnienia z art. 68 O.p. (upłynął zresztą także i termin z art. 70 § 1 O.p.). Zawieszenie biegu terminu przedawnienia do wydania i doręczenia decyzji normuje przepis art. 68 § 5 O.p. Okoliczność ta dotyczy wyłącznie sytuacji, w której wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w tej sprawie. Wskazywany przez podatnika wyrok WSA w sprawie sygn akt I SA/Lu 375/18 nie stanowił zagadnienia wstępnego, ale rozstrzygał inną sprawę podatkową. Ani więc on, ani też decyzje Starosty [...] dotyczące zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, nie miały charakteru tamującego dla biegu przedawnienia w tej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.