Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za październik – grudzień 2003 r. oraz maj – grudzień 2004 r. Podstawę odrzucenia skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - zwanej dalej "ppsa"/ - nie złożenie w terminie pełnomocnictwa procesowego. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 sierpnia 2008 r. /k.38/.
Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2008 r. /data nadania w placówce pocztowej. 14 sierpnia 2007 r./ pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, dokonując jednocześnie czynności terminowi której uchybił.
W uzasadnieniu wniosku argumentował, że uchybił terminowi do złożenia pełnomocnictwa na skutek okoliczności od niego niezależnych. Dopiero po otrzymaniu postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi dowiedział się, iż koperta z pełnomocnictwem, do uzupełnienia którego był wzywany została zaadresowana do Dyrektora Izby Celnej zamiast do WSA w Lublinie, co spowodowało, że do organu właściwego pismo trafiło już po upływie zakreślonego terminu. Wyjaśnił, że jego kancelaria w swojej pracy korzysta z automatycznego programu adresowania korespondencji, a w okresie poprzedzającym moment wydrukowania wadliwej koperty, sieć komputerowa w firmie kilkakrotnie padała ofiarą wirusów komputerowych atakujących właśnie te elementy oprogramowania. Efektem działania wirusa było uszkodzenie struktury bazy danych tak, że koperta zamiast na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie została zaadresowana tak jak ostatnia korespondencja w tej sprawie tj. na adres Dyrektora Izby Celnej.
Ponadto podnosił, że za zasadnością przywrócenia pełnomocnikowi terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi przemawia dodatkowo fakt, iż w nagłówku samego pisma adresat został wskazany prawidłowo i nie nastąpił w tej kwestii błąd merytoryczny pełnomocnika skarżącego. Zauważył, iż pracownik kancelarii kopertujący korespondencję miał teoretycznie szansę wychwycenia niezgodności pomiędzy adresatem pisma w nagłówku oraz adresatem na kopercie, jednakże orzecznictwo w takich sytuacjach nie przypisuje pełnomocnikowi strony winy w niedotrzymaniu terminu /tu pełnomocnik powołał się na orzeczenie SN w sprawie II CZ 5/2006 i I CZ 18/2003/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może zasługiwać na uwzględnienie albowiem, w ocenie Sądu, nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przewidziane przepisami prawa.
Stosownie do art. 85 ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu – art. 86 § 1 zd. pierwsze powołanej ustawy.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której terminowi uchybiła /art. 87 § 1 i 4 ppsa/. Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 87 (ppsa w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, a o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona /lub jej pełnomocnik/ nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Istotnym przy tym jest, iż przy ocenie winy strony /pełnomocnika/ lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko czynności, które uniemożliwiły stronie /pełnomocnikowi/ dokonanie tej czynności ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie przez stronę /pełnomocnika/ działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.
Zważenia przy tym wymaga, że w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron należy przyjąć, że ta ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria - por. np. wyroki NSA z dnia 14 stycznia 2000 r., I SA/Gd 794/99, LEX nr 40381, z dnia 11 sierpnia 1999 r., I SA/Gd 745/98, LEX nr 42023, z dnia 8 grudnia 1999 r., I SA/Lu 1246/98, LEX nr 40367, z dnia 13 sierpnia 1999 r., III SA 7432/98, LEX nr 39470, czy postanowienie w sprawie I SAB/Wa 78/05 z 21 lutego 2006 r., nie publ. i postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/99, LEX nr 50679.
Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, wskazać należy, iż argumentacja przytoczona przez pełnomocnika skarżącego nie może zasługiwać na uwzględnienie.
Po pierwsze wskazać należy, iż jak wynika z akt sprawy /k.31/ koperta, w której nadesłano pełnomocnictwo mylnie do organu została zaadresowana ręcznie i nie jest to, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, wydruk komputerowy, tym samym jego argumentacja w przedmiocie zawirusowania automatycznego programu adresowania kopert i uszkodzenia struktury bazy danych, co spowodowało wydrukowanie koperty z wadliwym adresem jest niewiarygodna, a wręcz nieprawdziwa.
Po drugie nawet gdyby tak było jak twierdzi pełnomocnik, to konsekwencje za nienależyte wykonanie obowiązków przez pracownika kancelarii /nie sprawdzenie adresata z pisma z adresatem z koperty/ ponosi pełnomocnik jako pracodawca – por. wyrok NSA z dnia 9 marca 200 r. w sprawie I SA/Gd 1288/99, LEX nr 44331., zaś przytoczone przez pełnomocnika orzecznictwo, w ocenie Sądu, nie potwierdza stawianej przez niego tezy, albowiem odnosi się do odmiennych od niniejszego stanów faktycznych.
Dlatego też, działając na podstawie art. 86 (1 ppsa należało orzec jak w sentencji.