Uzasadnienie
W dniu 25 stycznia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r.
Wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400 zł, skarżąca wpłaciła na konto Sądu kwotę 40 zł, wyjaśniając dodatkowo, że kwota przez nią wpłacona jest adekwatna do faktycznej wartości przedmiotu sporu, którą jej zdaniem jest kwota 996 zł.
Pismo to zostało potraktowane jako zażalenie na zarządzenie w przedmiocie wpisu od skargi.
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. I FZ 71/11) oddalił zażalenie.
Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 19 kwietnia 2011 r. K. K. została wezwana do uzupełnienia wpisu od skargi poprzez uiszczenie kwoty 360 zł, w terminie 7-dniowym, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącej w sposób prawem przewidziany w dniu 2 maja 2011 r. Wpis nie został uiszczony.
W dniu 10 maja 2011 r. wpłynęło natomiast do Sądu pismo strony, z którego wynika, iż cofa skargę.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. I OSK 1829/07, LEX 335007).
Zgodnie z art. 220 (1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "ppsa", Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, we właściwej wysokości, zostało doręczone skarżącej w dniu 2 maja 2011 r. Tym samym siedmiodniowy termin do jego uiszczenia upłynął z dniem 9 maja 2011 r.
Dlatego też, wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu, biorąc pod uwagę dyspozycję art. 220 (3 ppsa - należało orzec jak w sentencji.