Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – "P.p.s.a".
Referendarz uzasadniał, że wezwaniem z dnia [...] r. zobowiązano stronę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie, podpisanie i odesłanie załączonego do wezwania formularza, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r. Tym samym termin do uzupełnienia braków wniosku upłynął z dniem [...] r., i jak wynika z akt sprawy do dnia dzisiejszego wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony.
Skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia. Sprzeciw nie zwierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzanie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.).
Jaka wynika z akt sprawy niniejszej pełnomocnik skarżącego został wezwany do starannego wypełnienia i złożenia do Sądu w terminie 7 dni formularza PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem został doręczony formularz PPF (k. [...] i [...] akt sprawy).
Do dnia dzisiejszego, wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony. W tych okolicznościach zarządzenie referendarza sądowego odpowiada prawu, co uzasadnia utrzymanie tego rozstrzygnięcia w mocy na podstawie art. 260 § 1 i 3 w związku z art. 257 P.p.s.a.