Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania R. P. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] ustalającej wysokość podatku od spadków i darowizn, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszoinstancyjnego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Urząd Skarbowy ustalił stronie należny podatek od spadków i darowizn w kwocie 380 zł.
W dniu 30 czerwca 2005 r. podatnik zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o wznowienie postępowania i wydanie decyzji z uwzględnieniem opinii biegłego, sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w związku ze sprawą o dział spadku i zniesienie współwłasności, którą dołączył do wniosku.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania. Po uchyleniu tej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej na skutek wniesionego odwołania i po ponownej ocenie wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. wznowił postępowanie na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz.
60) a następnie stwierdzając brak przesłanek wznowieniowych wskazanych w art. 240 § 1, a w szczególności w pkt 5 tego przepisu, decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej.
W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie oraz orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że złożony dowód – opinia biegłego sądowego – nie został rozpatrzony w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącego w decyzji ostatecznej dokonano nieprawidłowej subsumpcji stanu faktycznego przez ustalenie wartości spadku na kwotę dwukrotnie wyższą od faktycznej, co świadczy o naruszeniu art. 122 ordynacji podatkowej. Wypowiadając się stosownie do art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej co do zebranego materiału dowodowego, podatnik wyjaśnił, że w postępowaniu wymiarowym wskazał, iż wartość całej nieruchomości nie przekracza 120 tys. zł, wobec braku kompetencji do określenia całej wartości spadku. Stwierdził, iż wyraził zgodę na katalogowo ustaloną wartość z uwagi na obawę przed obciążeniem kosztami w przypadku powołania biegłego oraz zwrócił się z prośbą o przeanalizowanie zasadności działań organu podatkowego I instancji.
Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę na szczególny charakter postępowania wznowieniowego, wyjaśniając szczegółowo w oparciu o przepisy art. 243 i 245 § 1 Ordynacji podatkowej poszczególne jego fazy.
Odnosząc się do przesłanki wznowienia wskazanej w art. 245 § 1 pkt 5 w związku z rozpatrywaną sprawą stwierdził, że opinia biegłego sądowego z dnia 6 maja 2005 r. określająca wartość nieruchomości nie stanowi dowodu na to, że w postępowaniu podatkowym w przedmiocie spadków i darowizn błędnie ustalono stan faktyczny. W opinii tej nie stwierdzono bowiem, że powierzchnia tej nieruchomości była inna, niż przyjęto w postępowaniu podatkowym ani też położenie nieruchomości czy jej składniki rzeczowe były odmienne od ustalonego w tym postępowaniu stanu faktycznego. Zdaniem organu odwoławczego odmienna ocena stanu faktycznego przez organ podatkowy i w postępowaniu o zniesienie współwłasności nie jest nową okolicznością, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej w trybie wznowienia na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał także, że przedłożona opinia nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej.
Podniósł również, że w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn wartość nieruchomości nie była przedmiotem sporu, gdyż w oświadczeniu z dnia 27 lipca 2004 r. strona wyraziła zgodę na wartość spadku proponowaną przez organ podatkowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R. P. wniósł o jej uchylenie z uwagi na naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 kpa, uznając decyzję za niezgodną ze stanem faktycznym i przepisami prawa oraz zarzucając organom podatkowym brak kompetencji i wyłudzenie podatku.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie może być uwzględniona, albowiem jej zarzuty nie znajdują uzasadnionych podstaw prawnych.
Przede wszystkim wskazać należy, że Rozdział 17 Ordynacji podatkowej – wznowienie postępowania reguluje nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcie ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego.
We wniosku z dnia 30 czerwca 2005 r. skarżący wskazał, jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2004 r. ustalającą wysokość podatku od spadków i darowizn, przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w uzasadnieniu wniosku powołując opinię biegłego sporządzoną na zlecenie Sądu Rejonowego w związku ze sprawę o dział spadku i zniesienie współwłasności, w której biegły dokonał odmiennych ustaleń faktycznych co do wartości nabytej w drodze spadku nieruchomości.
Żądanie wznowienia postępowania przez stronę wszczyna, z chwilą jego doręczenia organowi podatkowemu, postępowanie wstępne tzw. wznowieniowe.
W jego toku organ podatkowy ogranicza się do badania czy: żądanie pochodzi od strony, strona ma zdolność do czynności prawnych, żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją i jest ona ostateczna, w żądaniu wskazano podstawę wznowienia, nie upłynęły terminy przewidziane w art. 68 lub 70 Ordynacji podatkowej.
Stosownie do art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ przeprowadza postępowanie wznowieniowe badając czy zachodzą wskazane przez stronę podstawy wznowienia.
W razie nie stwierdzenia podstaw wznowienia organ podatkowy na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odmawia uchylenia decyzji.
Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej o zaistnieniu tej podstawy wznowienia możemy mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery następujące przesłanki: wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; są one istotne dla sprawy; nie były znane organowi który wydał decyzję; istniały w dniu wydania decyzji.
Rozpoznając sprawę w świetle wyżej wskazanych przesłanek organy prawidłowo wskazały, że powołana przez skarżącego jako nowy dowód opinia biegłego sądowego nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania w sprawie niniejszej, bowiem dowód ten nie istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej.
Zasadnie i bez naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej organy stwierdziły, że odmienność oceny wartości tej samej nieruchomości w opinii biegłego sądowego i w ostatecznej decyzji podatkowej nie stanowi podstawy uzasadniającej uchylenie decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania.
Podkreślić też należy, że zły stan nieruchomości spadkowej był organowi znany, co wynika z opisu stanu faktycznego na dzień nabycia spadku złożonego przez skarżącego w dniu 2 lutego 2004 r. (k. 13).
Wbrew sugestii skargi, po wznowieniu postępowania przez organ podatkowy przedmiotem rozpoznania organu nie mogła być ocena stanu nieruchomości, lecz jedynie ocena – jak wyjaśnił organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji i co wskazano wyżej – czy zachodzą wskazane przez stronę przesłanki wznowienia.
W przypadku, gdy – jak w sprawie niniejszej - organ nie stwierdzi zaistnienia takich przesłanek, zobowiązany jest na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.