Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2015 r. Przewodniczący Wydziału I działając na podstawie art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ppsa, sprawdził wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie ze skargi "A" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011, 2012 i 2013 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres i ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 8.760.084 zł stanowiącą zawyżoną kwotę podatku naliczonego (z zakwestionowanych deklaracji podatkowych).
Pismem z dnia 28 maja 2015 r. pełnomocnik "A" złożył do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Lublinie zażalenie na wskazane wyżej zarządzenie wnosząc o: jego uchylenie w całości i przekazanie sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy rodzaju wpisu sądowego, zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia oraz o zarządzenie na podstawie art. 91 § 3 ppsa stawienie się pełnomocnika skarżącej na posiedzeniu jawnym. Pełnomocnik skarżącej zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 231 ppsa z powodu stwierdzenia przez Sąd, że przedmiot zaskarżenia ma charakter pieniężny oraz § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 5 poz.
- 46) poprzez nieuznanie za właściwy wpis stały w wysokości 500 zł.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 198 ppsa, przepisy Rozdziału 2 Działu IV tej ustawy stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Zgodnie zatem z art. 194 § 1 ppsa, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na zarządzenie przewodniczącego wydziału w przypadkach wskazanych w ustawie lub wymienionych enumeratywnie w tym przepisie. Skoro zatem ustawa nie wskazuje na możliwość zaskarżenia zarządzenia wydanego w trybie art. 218 ppsa, a przepis art. 194 § 1 p.p.s.a. nie wymienia takiego zarządzenia jako podlegającego zaskarżaniu, to uznać należy, że zarządzenie to zaskarżeniu nie podlega.
Podobne stanowisko wyraził NSA w postanowieniu z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II FZ 357/15 (dostępne: CBOIS), w którym wyjaśnił, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi w istocie podstawę do podjęcia przez przewodniczącego właściwych (sensu stricto) działań (zarządzeń) w zakresie kosztów sądowych, w szczególności wezwania do uiszczenia stosownej opłaty sądowej. Samo w sobie, sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia nie wiąże się jednak bezpośrednio z jakimikolwiek materialnymi obowiązkami uczestnika postępowania w zakresie kosztów sądowych. Jest to postępowanie stanowiące element wstępnej weryfikacji przesłanek warunkujących merytoryczne rozpoznanie środka zaskarżenia - o której mowa w § 57 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646) - w następstwie którego podejmowane są dalsze, stosowne czynności procesowe, już bezpośrednio wobec strony (uczestnika) postępowania.
Tym samym nie można uznać, że zarządzenie, o którym mowa w art. 218 ppsa, dotyczy kosztów sądowych w rozumieniu ww. art. 227 § 1 ppsa Kontekst systemowy art. 218 ppsa wskazuje, że zarządzenia wydawane na podstawie ww. przepisu nie podlegają zaskarżeniu (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 20 sierpnia 2013 r., I FZ 353/13, publ. LEX nr 1355666, G. Prawna KiPod 2013/169/3). Powyższe oznacza, że strona postępowania chcąc skutecznie zakwestionować ustaloną przez sąd w ramach weryfikacji, o której mowa w art. 218 ppsa wartość przedmiotu zaskarżenia może to skutecznie uczynić wyłącznie w drodze zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2013 I FZ 279/13 (dostępne: CBOIS).
Reasumując zażalenie wniesione przez pełnomocnika skarżącej na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 lutego 2015 r. należało na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ppsa odrzucić jako niedopuszczalne.