Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania S.S., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2005 r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. oraz styczeń, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2004 r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że działalność gospodarczą S.S. rozpoczął w dniu 7 października 2003 r. i na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), korzystał ze zwolnienia od podatku do czasu przekroczenia wartości sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, w kwocie odpowiadającej 10.000 EURO, która w 2003 r. stanowiła równowartość 40.900 zł, stąd uprawniająca podatnika do zwolnienia podatkowego kwota wartości sprzedaży wynosiła 9.524,66 zł. Organ I instancji ustalił, że podatnik do 31 grudnia 2003 r. osiągnął ze sprzedaży usług kwotę 9.782,50 zł, stąd wystawiając rachunek nr [...] z tego dnia [...]w kwocie 2.808 zł przekroczył o 257,84 zł wartość sprzedaży uprawniającą do zwolnienia od podatku i zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. utracił z tym dniem prawo do zwolnienia. Utrata prawa do zwolnienia skutkowała, zgodnie z art. 14 ust. 7a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. oraz art. 113 ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), brakiem możliwości korzystania ze zwolnienia przez okres kolejnych 3 lat od końca miesiąca, w którym utrata zwolnienia nastąpiła oraz obowiązkiem złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, składania deklaracji podatkowych VAT-7 oraz wpłat podatku, których to obowiązków podatnik nie wykonywał.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że zastosowanie art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. wynikało z faktu rozpoczęcia wykonywania czynności opodatkowanych VAT w ciągu roku podatkowego, a fakt niewykonywania takich czynności w roku poprzednim nie uzasadniał przyjęcia, jako uprawniającej do zwolnienia, wartości sprzedaży wskazanej w art. 14 ust. 1 tej ustawy.
Dokonując oceny złożonych w toku postępowania odwoławczego wyjaśnień podatnika i nowych dowodów (pismo z dnia 11 kwietnia 2005 r., umowa o obsługę żurawi wieżowych zawarta z PHU "[...]" w dniu 1 września 2003 r., dowód kasowy KW wystawiony przez tę firmę w dniu 12 września 2003 r. na wypłatę zaliczki w kwocie 500 zł oraz raport z pracy maszyn) organ stwierdził, że nie uzasadniają one zmiany czasookresu dokonywania sprzedaży przez podatnika w 2003 r., gdyż w wyniku kontroli sprawdzającej ustalono brak kopii dowodu KW mającego dokumentować wypłatę zaliczki w dokumentacji księgowej "[...]", bądź innego dokumentu potwierdzającego wypłatę zaliczki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S.S. wniósł o uchylenie decyzji wskazując, że pominięcie przez organ istotnej w sprawie okoliczności otrzymania w dniu 12 września 2003 r. udokumentowanej zaliczki w kwocie 500 zł, uzasadnia zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 120, art. 121, art. 122 i art. 210 § 4 ordynacji podatkowej (Dz. U. 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) oraz art. 14 ust. 1 pkt 1, ust. 6, 7 i 7a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem i wydana została z zachowaniem wymogów określonych w przepisach postępowania podatkowego.
Stosownie do art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług w ciągu roku podatkowego jest zwolniony od podatku, gdy przewidywana wartość sprzedaży towarów nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty określonej w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy (w 2003 r. – kwoty 40.900 zł). Stosownie do art. 14 ust. 7 tej ustawy – jeżeli faktyczna wartość sprzedaży towarów, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, przekroczy w ciągu roku podatkowego kwotę określoną w art. 14 ust. 1 pkt 1, zwolnienie określone w ust. 6 traci moc z dniem przekroczenia tej kwoty.
W niniejszej sprawie organy podatkowe ustaliły, na podstawie zapisów w prowadzonej przez skarżącego księdze przychodów i rozchodów oraz wystawionych przez niego rachunków dokumentujących sprzedaż świadczonych usług, że pierwszej sprzedaży dokonał skarżący w dniu 8 października 2003 r., a tym samym – w świetle wyżej wskazanych przepisów, że wartością sprzedaży uprawniającą do zwolnienia od podatku była kwota 9.524,66 zł [(40.900 zł: 365) x 85 dni prowadzonej sprzedaży]. Na podstawie tych dowodów organy ustaliły, że skarżący przekroczył limit sprzedaży zwolnionej wystawiając w dniu [...] grudnia 2003 r. rachunek nr [...] na rzecz firmy "[...]". W toku postępowania odwoławczego, skarżący dla wykazania, iż okres prowadzonej sprzedaży w 2003 r. był inny niż ustalony przez organ I instancji, złożył dowód kasowy wypłaty w dniu 12 września 2003 r. przez firmę "[...]" zaliczki w kwocie 500 zł. W wyniku czynności sprawdzających, podjętych w trybie art. 274c ordynacji podatkowej, organ odwoławczy ustalił, że w dokumentacji [...]" brak jest kopii dowodu KW, a pracownik tej firmy wyjaśnił, że zaliczka była wypłacona skarżącemu i zwrócona przez niego, stąd brak dowodów pobrania i rozliczenia zaliczki.
Sformułowany w skardze zarzut braku pełnego materiału dowodowego nie został uzasadniony, a podjęte przez organy podatkowe obu instancji czynności, niezbędne dla wyjaśnienia sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa materialnego, wskazują, iż materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został w sposób wyczerpujący, czyli bez naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej.
Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena braku wiarygodności dowodu otrzymania zaliczki na poczet wykonywanych przez skarżącego usług nie jest dowolna, gdyż, jak wskazał organ, znajduje oparcie w ustaleniach poczynionych u kontrahenta – zleceniodawcy usług, a także w dokumentacji podatkowej prowadzonej przez skarżącego, zgodnie z którą okres prowadzonej w 2003 r. sprzedaży rozpoczął się w dniu 8 października 2003 r.
Ocenę organu potwierdzają również dokumenty zgłoszenia działalności gospodarczej przez skarżącego, w których jako datę jej rozpoczęcia wskazywał dzień 7 października 2003 r. (i tak też w odwołaniu z dnia 3 lutego 2005 r.), przy czym w sprawie istotną była nie data rozpoczęcia działalności gospodarczej, wykonywania usług, lecz data dokonania pierwszej ich sprzedaży rozpoczynająca "okres prowadzonej sprzedaży" zgodnie z art. 14 ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r.
Nieuzasadniony był więc również zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 191 i art. 210 § 4 ordynacji podatkowej.
Oparta na materiale dowodowym ocena istotnej i spornej w sprawie okoliczności, jaką była data rozpoczęcia sprzedaży, przesądzała, że podjęta decyzja odpowiada treści art. 14 ust. 6 i ust. 7, a w konsekwencji także zgodna jest z art. 14 ust. 7a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., wyłączającym ze zwolnienia od podatku podatników, którzy zwolnienie to utracili.
Określenia wysokości podatku organ dokonał na podstawie danych wynikających z dokumentacji podatkowej skarżącego, a to wobec niewykonania obowiązku określonego w art. 10 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. za okresy: grudzień 2003 r. i styczeń 2004 r. oraz w art. 99 ust. 1 i art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za okresy: maj-sierpień 2004 r.
Uznając zatem, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.