Postanowienie WSA w Lublinie z 10 kwietnia 2013 r., I SA/Lu 45/13

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 r. - p o s t a n a w i a - - zawiesić postępowanie w sprawie do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego przedstawionego przez NSA w sprawie I FSK 484/11.

Skład

sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania A. C., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z [...] zmieniającej rozliczenie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 r.

Organ podatkowy ustalił, że skarżący w kontrolowanym okresie świadczył usługi transportowe związane ze sprzedażą drewna. W ocenie organu podatnik nieprawidłowo rozpoznał obowiązek podatkowy w podatku VAT tj. z momentem wystawienia faktury (art. 19 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług) a nie z momentem ziszczenia się okoliczności określonych w art. 19 ust. 13 pkt 2 lit a ww. ustawy, tj. otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia, licząc od dnia wykonania usług transportu.

W skardze A. C. wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na wystąpienie przez NSA, w sprawie I FSK 484/11, z pytaniem prejudycjalnym do TS UE dotyczącym zgodności z prawem UE polskich przepisów podatkowych określających moment powstania obowiązku podatkowego w usługach transportowych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł, o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a – sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Z przepisu tego wynika, że między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik, toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Dla wojewódzkiego sądu administracyjnego kwestią wstępną (prejudycjalną) będzie zatem wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi o tym, czy zakwestionowany w skardze akt, czynność lub bezczynność są zgodne z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu (czynności, bezczynności) nie doszło do popełnienia takich uchybień formalnych, które mogły mieć wpływ na jego treść (zob. postanowienie NSA w sprawie I GZ 27/12, LEX nr 1136610 i wyrok NSA w sprawie II OSK 2380/10).

Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 484/11 Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: 1) czy unormowania wynikające z art. 66 lit. a, b i c Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (publ. Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej Dyrektywa 112) należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku wystawienia przez podatnika faktury dokumentującej usługę objętą dyspozycją przewidzianego w tym artykule uprawnienia dla państwa członkowskiego (odstępstwa od art. 63, 64 i 65 Dyrektywy 112), możliwe jest określenie wymagalności podatku (obowiązku podatkowego) w oparciu o art. 66 lit. b Dyrektywy 112 na dzień zapłaty, nie później niż 30. dnia od dnia wykonania usługi? 2) czy unormowania wynikające z art. 66 lit. a i b Dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one polskim przepisom krajowym przyjętym w art. 19 ust. 13 pkt 2) lit. a i b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej jako ustawa o VAT) stanowiącym, iż moment powstania obowiązku podatkowego (zdarzenie, z nastąpieniem którego podatek staje się wymagalny dla niektórych transakcji) dla usług transportowych i spedycyjnych następuje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wykonania tych usług także wówczas, gdy zostaje wystawiona i doręczona nabywcy faktura najpóźniej w ciągu 7 dni od wykonania usługi przewidująca późniejszy termin płatności, a nabywca usługi uprawniony jest do odliczenia podatku naliczonego za okres, w którym otrzymał fakturę, niezależnie od faktu zapłaty za usługę.

W ocenie sądu, z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że odpowiedź na postawione TS UE pytanie prejudycjalne będzie miała wpływ na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, której podstawą było zastosowanie dyspozycji art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a ustawy o VAT i w konsekwencji określenie innej wysokości kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym niż wynikająca ze złożonej przez skarżącego deklaracji podatkowej.

Z tych względów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.