Uzasadnienie
W dniu 1 sierpnia 2008 r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...].
Stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 września 2008 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia.
Z uwagi na nieusunięcie braków formalnych skargi, została ona odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 6 października 2008 r. (sygn. akt I SA/Lu 491/08).
Dnia 13 listopada 2008 r. J. P. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi w przypadku, gdy nie może być uwzględniona w świetle jasnych i bezwzględnie wiążących przepisów prawa administracyjnego, niepodlegających przy tym różnej wykładni. Sytuacja taka występuje, jeżeli bez głębszej analizy, nie ulega wątpliwości, że skarga podlega odrzuceniu bądź, że nie może zostać uwzględniona. Podkreślić należy, iż dla oceny bezzasadności skargi nie mają najmniejszego znaczenia przytoczone w niej zarzuty i ich uzasadnienie. Może ona wynikać bądź z przyczyn procesowych bądź materialnoprawnych. Wszelkie wątpliwości, co do stanu faktycznego, czy też prawnego, wymagające pogłębionych rozważań powodują, że skargi nie można uznać za oczywiście bezzasadną. Ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2005 roku, II OZ 140/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., I OZ 413/2006, Lex 299475).
W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że skarga J. P. została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Fakt ten zdecydował, iż skarga zyskała przymiot bezzasadnej, co w konsekwencji spowodowało wystąpienie przesłanki określonej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W świetle powyższych okoliczności należało orzec jak na wstępie.