Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. w Likwidacji na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wydane w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych.
Podstawą odrzucenia skargi było nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braku formalnego mianowicie skarżąca nie wykonała ponownego wezwania do przedłożenia aktualnego odpisu KRS (oryginału bądź kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem).
Skarżąca pismem z dnia 15 lipca 2015 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi argumentując, że ponowne wezwanie Sądu do uzupełnienia braku nie zostało doręczone do rąk adresata i zwrócone bez poświadczenia odbioru. Nadmieniono, że winę za brak doręczenia przesyłki ponosi doręczyciel, na którego spółka składała skargi, które nie przyniosły efektu. Wnioskodawczyni uznała zatem, że nie ponosi winy w zakresie braku wykonania zarządzenia Przewodniczącej Wydziału co do uzupełnienia wymaganego braku z uwagi na nie otrzymanie ponownego wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z art. 87 § 1 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Ze wskazanego powyżej art. 86 § 1 p.p.s.a. nie wynika według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/2005).
W literaturze wskazuje się na orzecznictwo, w którym podniesiono, że następujące okoliczności faktyczne nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu np.: zwolnienie lekarskie od pracy (wyr. NSA z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97); dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyr. NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.); niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw ((post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.); nieznajomość prawa (wyr. NSA z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97); przebywanie w areszcie śledczym (post. NSA z dnia 20 października 2004 r., FZ 432/04, niepubl.); choroba wymagająca leżenia, jeżeli skarżący mógł nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (post. NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, niepubl.).
Wobec powyższego mając na uwadze stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie, rozpoznając wniosek skarżącej o przywrócenie terminu w oparciu o przesłankę braku winy sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie kryterium to nie zostało spełnione ponieważ strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Strona skarżąca swój wniosek uzasadniała brakiem doręczenia ponownego wezwania do uzupełnienia wymaganego braku. Winą za brak doręczenia spółka obarczyła doręczyciela nadmieniając, że wielokrotnie składała na niego skargi.
Z analizy akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została zwrócona do tutejszego Sądu z uwagi na jej nie podjęcie przez adresata w wymaganym terminie.
W ocenie Sądu skarżąca w rozpatrywanym wniosku nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, albowiem jedynie w sposób ogólnikowy zakwestionowała prawidłowość doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, twierdząc, iż nie otrzymała wezwania Sądu. Nie wskazała jednak, aby w związku z brakiem przedmiotowego zawiadomienia podejmowała jakiekolwiek próby wyjaśnienia zaistniałej sytuacji poprzez działania reklamacyjne w urzędzie pocztowym. Zatem nie została spełniona w sprawie przesłanka, o której mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a.
Ponadto należy zauważyć, iż wnioskodawczyni równocześnie z wnioskiem powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy strona nie uczyniła zadość wspomnianemu wymogowi bowiem złożyła wyłącznie wniosek o przywrócenie terminu nie dołączając do niego wymaganego odpisu KRS.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o przepis art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 i § 4 p.p.s.a. Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.