Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 roku w sprawie [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] (dalej jako organ I instancji) z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2020.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 roku wszczęte zostało z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2020 wobec W. O. (dalej jako skarżący) wobec niezłożenia przez niego, na wezwanie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Organ II instancji wskazał, że wobec skarżącego tyczyły się już postępowania podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za poprzednie lata. Organ II instancji podniósł, że decyzją z dnia [...] października 2019 roku organ I instancji ustalił wymiar podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2019 (w stosunku do nieruchomości położonej przy ul. W. [...]) w kwocie [...]zł przyjmując do opodatkowania: budynek pod działalność gospodarczą o pow. 1023 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 1342 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 lipca 2020 roku sygn. akt I SA/Lu [...] oddalił skargę W. O. na decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2019 roku. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania w dniu 20 marca 2020 roku dokonano oględzin nieruchomości przy ul. [...] nr [...], na terenie której – jak twierdzi skarżący – była prowadzona działalność gospodarcza w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. W trakcie oględzin na parterze i piętrze budynku stwierdzono w kilku pomieszczeniach, po jednym worku o wadze 25 kg (na palecie) materiału siewnego (16 worków). Pozostałe pomieszczenia budynku nie zostały udostępnione do oględzin. Organ I instancji ustalił wymiar podatku od nieruchomości - w odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [...] [...] w kwocie [...]zł przyjmując do opodatkowania – tak samo jak w poprzednich latach – budynki pod działalność gospodarczą o pow. 1.023 m2 (21 zł/m2) oraz grunty pod działalność gospodarczą o pow. 1.342 m2.
W ocenie organu II instancji okoliczności faktyczne świadczą o tym, że skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w nieruchomości na ul. [...] polegającej na obrocie kwalifikowanym materiałem siewnym. Oględziny budynku dają podstawę do uznania, że skarżący, co najwyżej magazynuje materiał siewny i to w niewielkich ilościach, biorąc pod uwagę całą powierzchnię budynku. Budynek jest w bardzo złym stanie technicznym i nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym zorganizowanego procesu obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Organ II instancji stwierdził, że w toku prowadzonych postępowań odwoławczych za lata 2017-2019 ujawniono, że skarżący rzeczywiście prowadził działalność gospodarczą z zakresu obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, przy czym wyłącznie w obiektach budowalnych (wiata), położonych przy ul. [...]. Organ II instancji nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, że działalność w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym była także prowadzona w budynku przy ul. [...].
Organ II instancji powołując się na art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podał, że przy kwalifikacji budynków do odpowiedniej stawki podatkowej, mowa jest wyłącznie o budynkach lub ich częściach, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Zdaniem organu II instancji przez "zajęcie" budynku lub jego części należy rozumieć faktyczne, rzeczywiste wykonywanie konkretnych czynności, działań powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu wynikającego z prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem organu II instancji prawidłowo opodatkowano powierzchnię użytkową budynku przy ul. [...] wyłącznie stawkami "od działalności gospodarczej". Budynek został zakupiony przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) jest wprowadzony do ewidencji środków trwałych (poz. 100 i 101) i wbrew zapisom ewidencji gruntów, nie jest w części budynkiem mieszkalnym.
Zakupiony przez skarżącego budynek przy ul. [...] (akt notarialny z dnia 15 IX 2011 roku) był poprzednio wykorzystywany na pomieszczenia biurowe Komendy Policji, a obecny stan techniczny budynku sprawia, że nie nadaje się on do użytkowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 lit. c u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy budynek jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 8 i 19 ustawy z dnia 9 listopada 2012 roku o nasiennictwie poprzez ich pominięcie w sytuacji, gdy przez ich pryzmat należałoby ocenić, czy budynek jest lub nie jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz poprzez błędną i sprzeczną ocenę ustaleń poczynionych przez organ z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, gdyż organ pomimo uznania, że w budynku znajdował się materiał siewny stwierdził, że okoliczności stanu faktycznego świadczą o tym, że W. O. nie prowadzi działalności gospodarczej w przedmiotowej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą O. Jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ujawniony jest adres ul. [...] nr [...], miejscowość [...] Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 19 stycznia 2017 roku został wpisany do ewidencji przedsiębiorców prowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...]. Z zaświadczenia wynika, że skarżący wskazał jako miejsce prowadzenia obrotu materiałem siewnym ul. [...] oraz ul. W. [...] w [...]
Zgodnie z art. 84 ustawy z dnia 9 listopada 2012 roku o nasiennictwie (Dz.U.
z 2021, poz. 129) Obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych może prowadzić przedsiębiorca, w tym przedsiębiorca wytwarzający materiał siewny, który zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania przedsiębiorcy - w przypadku gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą (ust. 1). Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 7 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia prowadzenia obrotu materiałem siewnym (ust. 2). Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane: 1) firmę, imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo adres i siedzibę przedsiębiorcy, z tym że w przypadku gdy prowadzącym przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby - miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;
- 2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada;
- 3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), a w przypadku nieposiadania tego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer posiada;
- 4) wskazanie rodzaju wykonywanej działalności;
- 5) wskazanie miejsca lub miejsc prowadzenia obrotu materiałem siewnym;
- 6) imię i nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z wojewódzkim inspektorem;
- 7) imię i nazwisko osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie przeprowadzania kontroli przez wojewódzkiego inspektora;
- 8) datę i podpis przedsiębiorcy albo osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy (ust. 3). Wojewódzki inspektor po otrzymaniu zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, wpisuje przedsiębiorcę do ewidencji przedsiębiorców (ust.4). Do ewidencji przedsiębiorców wpisuje się dane, o których mowa w ust. 3 pkt 1-5 (ust.5). Wojewódzki inspektor wydaje przedsiębiorcy zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji przedsiębiorców albo zaświadczenie o zmianie wpisu w ewidencji, zawierające numer przedsiębiorcy wynikający z ewidencji przedsiębiorców, datę wpisu albo zmiany wpisu, w terminie 14 dni od dnia odpowiednio wpisu albo dokonania zmiany wpisu (ust. 6).
Co istotne to przedsiębiorca podaje w zgłoszeniu miejsce lub miejsca prowadzenia obrotu materiałem siewnym. Jest to deklaracja przedsiębiorcy, który w rzeczywistości nie musi we wszystkich podanych przez siebie miejscach faktycznie prowadzić obrotu materiałem siewnym, z różnych przyczyn. Wskazane w zaświadczeniu miejsce prowadzenia obrotu materiałem siewnym nie jest wiążące dla organów podatkowych w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących stawek w podatku od nieruchomości od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Odróżnić bowiem należy pojęcia "materiał siewny" od pojęcia "materiał siewny kategorii kwalifikowany" – zdefiniowane w art. 3 ustawy o nasiennictwie.
W związku z tym zaświadczenie z 19 stycznia 2017 roku o dokonaniu wpisu do ewidencji przedsiębiorców prowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...], dla ustalenia czy w budynku przy ul. [...] prowadzony jest obrót kwalifikowanym materiałem siewnym ma znaczenie marginalne.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019, poz. 1170 ze zm.) – dalej jako u.p.o.l. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty;
- 2) budynki lub ich części;
- 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.
Bez wątpienia skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako osoba fizyczna, będąca właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] Przedmiotem opodatkowania jest natomiast grunt oraz posadowiony na nim budynek.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1-2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:
- 1) od gruntów:
- a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,99 zł od 1m2 powierzchni,
- b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - 4,99 zł od 1 ha powierzchni,
- c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,52 zł od 1m2 powierzchni,
- d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 roku o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 roku poz. 1398 oraz z 2019 roku poz. 730), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3,28 zł od 1m2 powierzchni;
- 2) od budynków lub ich części:
- a) mieszkalnych - 0,85 zł od 1m2 powierzchni użytkowej,
- b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 24,84 zł od 1m2 powierzchni użytkowej,
- c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 11,62 zł od 1m2 powierzchni użytkowej,
- d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 5,06 zł od 1m2 powierzchni użytkowej,
- e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 8,37 zł od 1m2 powierzchni użytkowej.
Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] dnia [...] listopada 2019 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta [...] (Dz.Urz.Woj.Lub [...]) określono m.in. roczne stawki podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,84 zł od 1m2 powierzchni, a także od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 21,00 zł od 1m2 powierzchni użytkowej, a także od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 11,18 zł od 1m2 powierzchni użytkowej (§ 1 uchwały). Stawki te obowiązują od 1 stycznia 2020 roku.
Z pisma skarżącego z dnia 18 grudnia 2018 roku wynika, że nieruchomość przy ul. [...] stanowi środek trwały przedsiębiorstwa, tj. składnik majątkowy przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym podlega opodatkowaniu od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – zgodnie ze stawką 0,84 zł za 1m2. W tym zakresie decyzja jest prawidłowa.
Istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy skarżący uprawniony jest – w zakresie opodatkowania budynku przy ul. [...] do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, czy też w jego przypadku budynek podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych tj. związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Ustawodawca wprowadzając w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zróżnicowanie stawek podatku dokonał wyraźnego ich rozgraniczenia w zależności od tego, jak budynki lub ich części są wykorzystywane. Spośród budynków wykorzystywanych do działalności gospodarczej ustawodawca wyodrębnił dwie kategorie: związane z działalnością gospodarczą oraz zajęte na prowadzenie określonej działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz ust. 1 pkt 2 lit. c i d u.p.o.l.). Ustawodawca świadomie różnicuje zwroty określone w tych przepisach "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" i "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Przedmiotowe zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości uzależnione jest od tego, na co zajęty jest dany przedmiot opodatkowania. Ustawodawca, wskazując maksymalne stawki podatku, użył, dwóch różnych określeń na określenie przedmiotu opodatkowania – "związany" z działalnością gospodarczą i "zajęty" na prowadzenie działalności gospodarczej.
Pojęć tych, zgodnie z zakazem wykładni synonimicznej, nie można w związku z tym utożsamiać i uznawać, że oznaczają one to samo. Pojęcie budynku związanego z działalnością gospodarczą zostało zdefiniowane w art. 1a pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem za budynek taki uznawany jest budynek będący w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyłączeniem budynków mieszkalnych oraz budynków w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek z użytkowania). Dla uznania budynku za związany z działalnością gospodarczą wystarczy zatem, aby budynek był we władaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, nie decyduje o tym sposób jego faktycznego wykorzystywania.
Związek budynku z działalnością gospodarczą jest więc związkiem jedynie pośrednim, wynikającym w istocie z określonej cechy podatnika (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011 roku w sprawie II FSK 620/10, LEX nr 1069899). Tym samym, co do zasady w przypadku, gdy budynek jest własnością przedsiębiorcy, podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jedynie wyjątkowo wobec zajęcia budynku lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym przedsiębiorca uprawniony będzie do opodatkowania niższą stawką.
W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest definicji legalnej pojęcia budynku zajętego na określoną, preferowaną przez ustawodawcę działalność gospodarczą (podobne określenie zostało użyte również w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.p.o.l. w zakresie zajętych przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych). Wobec braku definicji należy odwołać się do potocznego znaczenia słowa "zajęty". Oznacza ono zapełnić sobą pewną powierzchnię, zacząć użytkować jakieś pomieszczenie (Słownik języka polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). Zajęcie budynku lub jego części na określoną działalność gospodarczą musi zatem oznaczać faktyczne wykonywanie w nim określonego rodzaju działalności, a nie tylko działalności związanej z działalnością preferowaną niższą stawką podatkową.
Orzecznictwo jest w tej materii zgodne co do rozróżnienia tych dwóch pojęć i tylko faktyczne zajęcie budynku lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - prowadzi do możliwości jego opodatkowania stawką preferencyjną, a więc nie jest wystarczające do jej zastosowania tylko posiadanie tego budynku lub jego części przez podmiot świadczący działalność gospodarczą w zakresie tego rodzaju obrotu. Nie wystarczy więc jakiekolwiek umieszczenie towaru w budynku, ale takie, które łączy się z jego wymianą. Nie wystarczają czynności dokonywane niejako wewnątrz podmiotu, jak na przykład samo przechowywanie, które skądinąd normatywnie odróżniono od obrotu na gruncie ustawy o nasiennictwie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2011 roku w sprawie II FSK 1069/10, LEX nr 1151243).
Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca posługując się w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych terminem "obrót kwalifikowanym materiałem siewnym", nie definiuje go jednak. Definicja terminów "kwalifikowany materiał siewny" oraz "obrót" istnieje w ustawie o nasiennictwie i w ramach wykładni systemowej może być przyjęta na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości.
Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy u nasiennictwie "materiał siewny kategorii kwalifikowany" oznacza materiał siewny wyprodukowany bezpośrednio z materiału siewnego kategorii elitarny, przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany kolejnych rozmnożeń lub do produkcji innej niż produkcja materiału siewnego. Natomiast w art. 3 pkt 19 ustawy przez "obrót" rozumie się oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostawę materiału siewnego lub inny sposób dysponowania tym materiałem (z wyłączeniem materiału siewnego przeznaczonego do oceny i kontroli, przerobu, uszlachetniania i pakowania, innych celów niż siew i sadzenie, celów naukowych, doświadczalnych i hodowli roślin).
W związku z tym na potrzeby ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obrót kwalifikowanym materiałem siewnym to ogół czynności faktycznych i prawnych podejmowanych przez przedsiębiorcę w zakresie nabywania od podmiotów uprawnionych, transportu i magazynowania w odpowiednich warunkach oraz dalszej sprzedaży przy założeniu posiadania odpowiedniej infrastruktury i zasobów kadrowych z zastrzeżeniem, że czynności te odbywają się w konkretnym budynku lub jego części. Co istotne, aby możliwe było skorzystanie z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości budynek (jego część) musi być zajęty wyłącznie na obrót kwalifikowanym materiałem siewnym. Preferencyjna stawka podatku nie znajdzie zastosowania w sytuacji, gdy w budynku sprzedaje się obok kwalifikowanego materiału siewnego także inne towary, jak również wtedy, gdy wraz z materiałem siewnym kwalifikowanym sprzedawany jest także inny materiał siewny.
W takim przypadku należy ustalić, jaka część danego budynku (powierzchnia użytkowa) służy działalności polegającej na obrocie kwalifikowanym materiałem siewnym. Tylko ta część obiektu (budynku, lokalu) będzie mogła być opodatkowana niższą stawką podatku od nieruchomości (zob. Pahl Bogumił, Podatki i opłaty lokalne. Teoria i praktyka, Opublikowano: WKP 2017).
Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że skarżący nie jest uprawniony w przypadku budynku posadowionego przy ul. [...] do zastosowania stawki podatku od nieruchomości od budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Analogiczne stanowisko zajął także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 lipca 2020 roku w sprawie sygn. akt
I SA/Lu 214/20, w sprawie ze skargi W. O. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 rok.
Należy podkreślić, że z oględzin budynku, przeprowadzonych 20 marca 2020 roku bezspornie wynika, iż jest on w złym stanie technicznym, ze zdemontowanym ogrzewaniem, z pozostałościami cegieł, desek i innych odpadów budowlanych po wyburzeniu ścian działowych, ze zdemontowanymi sanitariatami oraz z powybijanymi szybami w niektórych oknach, bez instalacji elektrycznej i wodno-kanalizacyjnej, bez ogrzewania. Bez wątpienia zarówno w środku jak i na zewnątrz budynek wygląda jak pustostan. Na zewnątrz nie ma żadnego szyldu, który informowałby o prowadzonej tu działalności gospodarczej. Drzwi do budynku są wąskie i nieprzystosowane do potrzeb magazynowania czy handlu towarem. Co ważne z protokołu oględzin wynika, że stan budynku nie zmienił się od czasu oględzin wykonanych na potrzeby postępowania podatkowego za 2019 rok. Budynek poprzednio miał przeznaczenie biurowe i był użytkowany był jako Komisariat Policji.
Sam fakt, że w niektórych pomieszczeniach udostępnionych do oględzin znajdowany się palety z jednym bądź dwoma workami kwalifikowanego materiału siewnego, w żadnym razie nie może świadczyć o tym, że w budynku tym odbywa się obrót takim materiałem siewnym. Nie ma tam żadnej infrastruktury, która pozwoliłaby przyjąć, że budynek zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący na potwierdzenie swojego stanowiska przedstawił jedynie kopie kilku faktur VAT z odręcznie napisanym oświadczeniem nabywców o odebraniu towaru na ul. [...]. Jednak w świetle innych okoliczności faktycznych należy przyjąć, że dowody te są niewiarygodne i nie odzwierciedlają rzeczywistego miejsca prowadzenia działalności w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym przez skarżonego. Tak samo należy ocenić umieszczenie worków z materiałem siewnym w kilku pomieszczeniach.
Sąd zgadza się z organem II instancji, że miało to na celu jedynie "demonstracyjne" pokazanie, na potrzeby oględzin, że w budynku znajduje się kwalifikowany materiał siewny. Bez wątpienia umieszczone w kilku pomieszczeniach worki nie świadczą, że budynek jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, ale świadczą jedynie o tym, że przed wyznaczonym terminem oględzin w celu uwiarygodnienia własnego stanowiska skarżący celowo "porozkładał" symboliczną ilość materiału siewnego w budynku.
W związku z powyższym należy przyjąć, że ani budynek (ani nawet jego części) przy ul. [...] nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Oznacza to, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości przyjmując stawkę właściwą dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.).
Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.