Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Lu [...]
W dniu 6 czerwca 2016 r. (datownik na kopercie) A. M. nadał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającą w całości postanowienie Burmistrza [...] pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o odroczenie terminu płatności zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r.
W skardze A. M. zawarł wniosek o przywrócenie mu terminu do złożenia skargi. Z jego treści wynikało, iż skarżący uchybił terminowi, gdyż 16 maja 2016 r. (to jest 10 dni po otrzymaniu skarżonego postanowienia SKO) otrzymał również wezwanie z Urzędu Miasta K., i początkowo uznał, że termin na złożenie skargi biegnie właśnie od 16 maja 2016 r., to jest od dnia doręczenia mu tego wezwania. Nadmienił, że nie ma wykształcenia prawniczego ani też fachowego pełnomocnika. Wniosek o przywrócenie terminu złożył z "przezorności procesowej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 (1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 5 maja 2016 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o jakim stanowi art. 53 (1 p.p.s.a., liczony od dnia doręczenia stronie postanowienia, upływał, z uwzględnieniem art. 83 § 2 p.p.s.a. z dniem 6 czerwca 2016r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 czerwca 2016 r. otrzymana przez tutejszy Sąd skarga A. M., została przesłana do organu podatkowego, zgodnie z właściwością, w dniu 9 czerwca 2015 r. W przypadku wpłynięcia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do jej wniesienia, określonego w art. 53 § 1-3 p.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej. W przypadku przekazania skargi według właściwości organowi przez sąd administracyjny, do którego bezpośrednio skarga została wniesiona, sąd ten działa bowiem jako pośrednik, zastępując działanie skarżącego (tak np. NSA w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2011 r., I OSK [...], publ. w Systemie Informacji Prawnej LEX). Wynika zatem z powyższego, iż skarga A. M., wyekspediowana do organu przez Sąd w dniu 9 czerwca 2016 r., została złożona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).
Przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ponieważ przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa jednak, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Obowiązkiem strony jest więc niewątpliwie dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności procesowych i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Na stronie wnioskującej o przywrócenie terminu ciąży wykazanie należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu. Przywrócenie terminu może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
A. M. we wniosku o przywrócenie terminu powoływał się na to, iż "początkowo" (nie wiadomo do jakiego momentu i dlaczego) termin do złożenia skargi liczył od daty doręczenia mu wezwania z Urzędu Miasta K., to jest od dnia 16 maja 2016 r. Nadmieniał też o braku wykształcenia prawniczego.
W odniesieniu do powyższego wskazać należy, że argumentacja strony, w ocenie Sądu, nie świadczy o dochowaniu wszelkich możliwych starań ze strony skarżącego, aby dochować terminu. Postanowienie SKO z dnia [...] wraz z pouczeniem o przysługującej stronie możliwości złożenia skargi kasacyjnej do WSA w Lublinie, zostało skarżącemu prawidłowo doręczone w dniu 5 maja 2016 r. Pouczenie zawierało informację, że skargę strona może złożyć w 30-dniowym terminie, oraz, że należy ją złożyć za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący, pouczony prawidłowo co do skargi do sądu, nie mógł się w sposób skuteczny powoływać na nieznajomość trybu złożenia skargi, ani też od kiedy termin ten należy liczyć. Pouczenie ma służyć stronom właśnie niemającym profesjonalnej wiedzy prawniczej, aby ze względu na brak wykształcenia prawniczego, nie ponosiły szkody w sferze swoich praw procesowych.
Mając na uwadze powyższe i ustawowe wymogi wynikające z art. 87 § 2 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności, na które powołuje się skarżący nie mogą - zdaniem Sądu - stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji