Uzasadnienie
W dniu 6 czerwca 2016 r. A. M. (koperta z datownikiem pieczęci k.
3) wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydane w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o odroczenie terminu płatności zaległości z tytułu podatku od nieruchomości (doręczone skarżącemu osobiście dnia 5 maja 2016 r.). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 czerwca 2016 r. skarga została przekazana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. W skardze skarżący "z przezorności procesowej" wniósł o przywrócenie terminu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z powodu niezachowania terminu do jej wniesienia.
Na wezwanie sądu skarżący uiścił wpis sądowy od skargi.
Postanowieniem z dnia 1 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z akt sprawy wynika, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] zawierające prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jego zaskarżenia, zostało skarżącemu doręczone w dniu 5 maja 2016 r., zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 83 § 2 P.p.s.a., upłynął z dniem 6 czerwca 2016 r. Tym samym skargę złożoną w dniu 9 czerwca 2016 r. (data nadania przesyłki zawierającej skargę do organu) należy uznać za spóźnioną.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.